روزنامه خراسان نوشت: با پایان جام جهانی حالا موجی از تغییرات بزرگ روی نیمکت قدرت‌های برتر فوتبال جهان شکل گرفته است. غول‌های فوتبال به‌خصوص اگر در جام ناکام بودند یکی پس از دیگری در حال رونمایی از سرمربیان جدید و پروژه‌های بلندپروازانه هستند تا مسیر خود را تغییر دهند. از بازگشت زیدان تا بمب کلوپ در آلمان، همه در تکاپوی بازسازی‌اند. اما در فوتبال ایران، با وجود همه نقدها، ظاهرا قرار است با امیر قلعه نویی ادامه بدهیم؛ گویی در فوتبال ما نه کیفیت اهمیت دارد و نه پیشرفت رقبا. ضمن این‌که اساساً تغییر فقط به منزله بد بودن مسیر قبل هم نیست. 

آلمان  از بحران تا امیدی به نام کلوپ

ژرمن ها بعد از جام جهانی که باز هم برایشان کابوس وار تمام شد، بالاخره تصمیم گرفتند مسیر تازه‌ای را امتحان کنند. واقعیت تلخ برای آلمان‌ها این است که آن‌ها پس از قهرمانی در ۲۰۱۴، دیگر روی خوش ندیدند و در یک سراشیبی تند قرار گرفتند. این سقوط از زمان پایان دوران ۱۶ ساله یواخیم لو در سال ۲۰۲۱ آغاز شد. سپردن سکان هدایت به هانسی فلیک و سپس ناگلزمن هم نتوانست مانشافت را از بحران خارج کند؛ دو مربی که با وجود درخشش در بایرن مونیخ، در عرصه ملی ناکام ماندند. حالا اما، فدراسیون فوتبال آلمان بزرگ ترین برگ برنده خود را رو کرده است؛ یورگن کلوپ. سرمربی جدید ژرمن‌ها که استاد بلامنازع تحول و بازسازی است، روز گذشته رسما معرفی شد. اما کلوپ در همان گام اول شمشیر را از رو بست. او در صحبت‌های جنجالی خود به رسانه‌های آلمانی اولتیماتوم داد و صراحتا اعلام کرد که اگر قرار باشد رفتاری مشابه آنچه با ناگلزمن شد با او هم صورت گیرد، بلافاصله تیم را ترک خواهد کرد. کلوپ با واقع‌بینی تمام تاکید کرد که آلمان در حال حاضر تیم دوازدهم جهان است و استعدادهای فرانسه یا اسپانیا را در اختیار ندارد، اما قطعا پتانسیل پیشرفت دارد. 

ایتالیا پیرلو روی نیمکت ویرانه‌ آتزوری

فاجعه برای لاجوردی‌پوشان به یک عادت تبدیل شده است. آتزوری سه دوره متوالی حسرت حضور در جام جهانی را می‌کشد. در این سال‌های تاریک، نام‌های زیادی روی نیمکت آمدند و رفتند، اما هیچ اتفاقی رخ نداد. بسیاری از منتقدان باور دارند که مشکل اصلی نه در زمین، بلکه در ساختار مدیریتی فدراسیون است که هیچ ثباتی ندارد. پائولو مالدینی که به تازگی مدیریت فنی ایتالیا را بر عهده گرفته، در اولین اقدام بلندپروازانه خود به سراغ پپ گواردیولا و کارلو آنچلوتی رفت، اما هر کدام به دلایلی این پیشنهاد را رد کردند. آنچلوتی تا ۲۰۳۰ متعهد به برزیل است و گواردیولا که پس از جدایی از سیتی رویای هدایت انگلیس را در سر دارد، پیشنهاد مالی ضعیف ایتالیایی‌ها را رد کرد. همین بن‌بست، مالدینی را به یک انتخاب عجیب و نوستالژیک سوق داد؛ آندره‌آ پیرلو. پیرلو اگرچه کارنامه مربیگری درخشانی ندارد و فصل گذشته تنها موفق شد یونایتد اف‌سی امارات را از دسته دوم به لیگ برتر بیاورد، اما نماد و اسطوره فوتبال ایتالیاست. شاید همین شناخت عمیق او از روح فوتبال ایتالیا بتواند طلسم ۱۶ ساله نرسیدن به جام جهانی را بشکند. حالا تمام نگاه‌ها به پیرلوی دوست‌داشتنی است تا شاید او بتواند ماموریتی را که گتوزو و مانچینی در آن شکست خوردند، با موفقیت به سرانجام برساند.

فرانسه  زیزو به مراد دلش رسید

سال‌هاست که نام زین‌الدین زیدان به عنوان جانشین احتمالی دیدیه دشان مطرح می شد و حالا بالاخره این اتفاق رخ داده است. فرانسه به زیزوی افسانه‌ای رسیده؛ تصمیمی که حتی اگر تیم هم قهرمان جهان می شد، دیر یا زود باید گرفته می شد. خروس‌ها در سال‌های اخیر با دشان تیمی ترسناک، منظم و نتیجه‌گرا بودند، اما به نظر می‌رسید زمان یک تغییر بزرگ فرارسیده است؛ تغییری که بیش از هر چیز رنگ و بوی هویتی دارد. زیدان که برای رسیدن به این نیمکت پیشنهادهای اغواکننده‌ای را رد کرده بود، حالا به هدف خود رسیده است. تیمی که با دیدیه دشان تا این حد ترسناک بود، حالا تحت هدایت مردی قرار می‌گیرد که در رئال مادرید فاتح مطلق هر ۹ فینال خود شد و سه‌گانه تاریخی چمپیونزلیگ را رقم زد. زیدان با کاریزمای ذاتی و جایگاه دست‌نیافتنی‌اش به عنوان اسطوره بلامنازع فرانسه، قطعا کنترل بهتری روی رختکن پرستاره تیم خواهد داشت. ستاره‌های فرانسه حالا باید به مردی پاسخگو باشند که کاریزمایش قابل قیاس با هیچ‌کس نیست. 

از وداع تلخ اسکالونی تا خانه‌تکانی در اروپا و آسیا

در همین بین، تیم‌های مطرح دیگر هم بیکار ننشسته‌اند و بعضی‌ها خیلی زود فهمیده‌اند که ادامه دادن با مربی فعلی فقط وقت تلف‌کردن است. مهم‌ترین تغییر، استعفای روبرتومارتینز از هدایت پرتغال بود؛ مربی‌ای که نتوانست انتظارات را برآورده کند و خیلی‌ها از ابتدا هم نسبت به انتخابش تردید داشتند. پرتغالی‌ها حالا به ژرژ ژسوس رسیده‌اند؛ مربی‌ای باتجربه که دست‌کم در سطح باشگاهی نشان داده می‌تواند تیم‌های پرستاره را مدیریت کند و حالا باید دید در تیم ملی هم جواب می‌دهد یا نه. در اردوگاه لاله‌های نارنجی، رونالد کومان پس از شکست تلخ مقابل مراکش استعفا کرد تا راه برای ورود آرنه اسلوت هموار شود. بلژیک هم با وجود صعود به جمع ۸ تیم با رودی گارسیا، از او راضی نبود و سکان هدایت شیاطین سرخ را به مارک فن‌بومل سپرد؛ مربی هلندی که در ۲۰۲۳ طلسم ناکامی‌های رویال آنتورپ را شکسته بود. اما شاید دردناک‌ترین خبر برای هواداران آرژانتین، پایان کار لیونل اسکالونی باشد. معمار قهرمانی‌های اخیر آلبی‌سلسته که بدون سابقه باشگاهی، فوتبال این کشور را متحول کرد و در ۸ سال مربیگری تنها ۱۰ باخت داشت، در دسامبر (دی ماه) از تیم جدا می‌شود. حالا فدراسیون آرژانتین فرصت دارد تا از بین گزینه‌های جذابی چون پوچتینو یا سیمئونه جانشین او را انتخاب کند. در آسیا هم، هاجیمه موریاسو که با سامورایی‌ها نتایج درخشانی گرفته بود، احتمالا به دلایل شخصی پس از جام ملت‌ها کنار می‌رود تا سرمربی تیم زیر ۲۱ ساله‌های ژاپن هدایت این تیم را بر عهده بگیرد.