به گزارش اطلاعات آنلاین، با این حال، یکی از مکان‌هایی که به ندرت موشک می‌بینید، نوک بال‌های جنگنده است. با وجود این، دو جنگنده در موجودی ارتش ایالات متحده وجود دارند که موشک‌ها را به عنوان رویه عملیاتی استاندارد روی ریل‌های نوک بال خود حمل می‌کنند: F-16 Fighting Falcon و F/A-18 Hornet.

F-16 موشک‌هایی را روی بال‌های خود حمل می‌کند تا با بال زدن، که نوعی بی‌ثباتی پرواز در هنگام تعامل هواپیما با هوای اطراف آن است، مقابله کند. لاکهید مارتین، سازنده F-16، اظهار داشته است که توانایی F-16 در حمل همزمان چند نوع موشک در ایستگاه‌های مختلف به این معنی است که موشک‌های AIM-120 آن باید روی نوک بال‌ها نصب شوند تا این لرزش کاهش یابد.

F/A-18 Super Hornet هم موشکی را روی نوک بال خود حمل می‌کند، اگرچه این موشک‌ها اغلب انواع AIM-9X Sidewinder هستند، نه AIM-120. این موشک‌ها برای مقابله با پهپادها حمل می‌شوند، اما علاوه بر این، به کاهش لرزش بال هم کمک می‌کنند، گرچه مهندسان انواع مدرن F/A-18 را برای کاهش این مشکل تقویت کرده‌اند. در حالی که هواپیماهای دیگر، مانند F-15EX Eagle II، موشک‌ها را نزدیک به نوک بال‌ها حمل می‌کنند، اما آنها را به خود ریل‌ها وصل نمی‌کنند.

اف-۱۶ قدیمی، موشک AIM-120 را روی ریل‌های نوک بال خود حمل می‌کند که به نظر می‌رسد نتیجه معکوس می‌دهد، زیرا این موشک‌ها مهمات سنگینی هستند. وزن موشک AIM-120 AMRAAM، حدود ۳۵۵ پوند است و گرچه این وزن در مقایسه با برخی بمب‌هایی که هواپیما می‌تواند حمل کند زیاد نیست، اما این وزن زیاد روی نوک بال باید فشار زیادی بر ساختار هواپیما وارد کند. این موضوع به ویژه زمانی اهمیت پیدا می‌کند که بدانید موشک AIM-9  حدود ۱۹۰ پوند وزن دارد؛ چرا از موشک سنگین‌تر استفاده کنیم در حالی که موشک تا حدودی مشابه و سبک‌تر از آن در دسترس است؟

معلوم شد که وزن اضافی AIM-120 برای کاهش لرزش بال ایده‌آل است. حتی زمانی که یک F-16 در حال پرواز در عملیات جنگی نیست، دیدن نوک بال‌های آن که با گلوله‌های آموزشی AIM-120 مسلح شده‌اند، غیرمعمول نیست. این گلوله‌ها وزنی مشابه همتایان کشنده‌تر خود دارند و برای کاهش لرزش بال درست مانند نمونه‌های واقعی به آنها متصل می‌شوند. برخی از کشورهای متحد که F-16 دارند، به AIM-120 دسترسی ندارند، اما AIM-9 به آنها فروخته می‌شود. عراق و مصر دو مورد از این کشورها هستند، بنابراین اغلب مجبورند با موشک سبک‌تر کنار بیایند - که هنوز هم کمک می‌کند، اما نه به اندازه کافی.

افزودن موشک به نوک بال‌ها، دو سلاح دیگر را هم فراهم می‌کند و به تعداد زیاد موشک‌هایی که جت‌های جنگنده می‌توانند حمل کنند، می‌افزاید. با این حال، نه F-16 و نه F/A-18 برای پرواز به این موشک‌ها متکی نیستند؛ بنابراین، می‌توانند بدون آنها به پرواز درآیند یا در طول نبرد بدون تأثیر فاجعه‌بار بر عملکردشان، آنها را شلیک کنند. با یا بدون موشک‌های نوک بال، آنها همچنان جنگنده‌های هستند که می‌توانند مهمات زیادی حمل کنند.