داود مختاریانی

 مسابقات آسیایی ناگویا از اواخر شهریورماه آغاز می‌شود و کاروان ورزشی کشورمان هم در این مسابقات حضور خواهد داشت. یکی از سیاست‌های درست و منطقی در اعزام کاروان‌های ورزشی که چند سالی است مدیران ورزش تلاش می‌کنند آن را اجرا کنند، اعزام کیفی کاروان است. طبق این تصمیم، برای حضور در مسابقات بین‌المللی فقط ورزشکاران و تیم‌هایی اعزام می‌شوند که امید به کسب مدال دارند و توانسته‌اند حد نصاب‌های تعیین شده را در داخل کشور بدست آورند. این اقدام فوایدی دارد که مهمترین آنها صرفه جویی در هزینه اعزام کاروان و ایجاد انگیزه برای بالا بردن سطح رکوردها در بین ورزشکاران است.
فدراسیونی که بداند در هر صورت در مسابقات بین‌المللی شرکت خواهد کرد، از رئیس و دبیر آن فدراسیون گرفته تا ورزشکارانش، انگیزه و برنامه‌ای برای پیشرفت نخواهند داشت و خود را به دست تقدیر خواهند سپرد تا شاید در مسابقات یکی از ورزشکاران بدرخشد یا اتفاقی حادث شود تا موفقیتی بدست بیاورند. حتی دور از ذهن نیست که بعضی از فدراسیون‌هایی که تا کنون موفقیت قابل توجهی در سطح بین‌المللی کسب نکرده‌اند، همچنان تلاشی در این رابطه نکنند تا سطح توقع از آن رشته ورزشی بالا نرود و کمافی‌السابق در آرامش و بی‌دغدغه نان و ماستشان را بخورند.
قرار بود اعزام ورزشکاران در پی بررسی‌های دقیق فنی، ارزیابی عملکرد فدراسیون‌ها، وضعیت آمادگی ورزشکاران و شانس کسب موفقیت در رقابت‌ها انجام شود ولی علیرغم وجود اراده مدیریتی برای اجرای این موارد، هنوز چهارچوب مشخصی برای محک زدن سطح آمادگی فدراسیون‌ها وجود ندارد و اگر هم وجود داشته باشد، در اجرا با اما و اگرهای زیادی مواجه شده است. مسلماً ورزش ما توانایی کسب مدال در مسابقات آسیایی را دارد و می‌تواند  در جدول مدال‌ها جزو ده کشور برتر آسیا قرار بگیرد ولی اگر این موفقیت با حداقل هزینه و حضور مقتدرانه و آبرومند ورزشکاران به دست آید، شیرین‌تر خواهد بود.