به گزارش اطلاعات آنلاین، مار دریایی منقاردار گونه ای مار دریایی که سپر پوزه ای پهن دارد و به همین دلیل شبیه منقار به نظر می رسد. بالغ ها به رنگ خاکستری تیره و در ناحیة شکمی مایل به سفید هستند. نابالغ ها به رنگ زیتونی یا خاکستری با نوارهای عرضی سیاه هستند که با افزایش سن به تدریج کمرنگ تر می شوند.

این مار معمولاً ۱۰۰ سانتی متر طول دارد اما گاهی تا ۱۵۰ سانتی متر یا بیشتر نیز گزارش شده است.

زیستگاه شامل دریاهای گرم در مدارهای ۳۱ درجه شمالی تا مدار ۵۸ درجه جنوبی، نزدیک سواحل صخره ای، مرجانی یا شنی، خلیج های کم عمق و دهانة رودخانه ها است. معمولاً در عمق ۳ تا ۲۲ متری اما گاهی تا عمق ۲۰۰ متری نیز دیده می شود.

برای مدت حداکثر ۵ ساعت می تواند در زیر آب بماند. شناگر ماهری است و روی خشکی حرکات سریع  و نامنظمی دارد. ماهی ها را شکار می کند. به همین دلیل در نزدیکی کشتی های صیادی بسیار دیده می شود.

ماری سمی و خطرناک است اما به ندرت به انسان حمله می کند. نوع سم این مار «نوروتوکسین» (تأثیر بر بافت عصبی) و «میوتوکسین» (تأثیر بر بافت ماهیچه ای) به شمار می رود. وقتی نیش می زند آثار دندان به سختی قابل مشاهده است. نشانه های ظاهری گزش شامل درد و تورم موضعی است که پس از آن احساس سرما، هیجان، سرد و مرطوب شدن پوست، ضعیف شدن ضربان قلب، تند شدن تنفس را به دنبال دارد.

آثار بالینی و مسمومیت ناشی از گزش اغلب تا ۳ ساعت پس از گزش آغار می شود که شامل گیجی، خشکی دهان و گلو، تهوع، استفراغ، ضعف عمومی، درد عضلانی و در نهایت فلج عضلانی است. تا حدود پس از ۶ ساعت مصدوم دچار درد مفاصل، نداشتن توانایی در ایستادن و از بین رفتن واکنش های حیاتی می شود.

مرگ بر اثر گزش این مار در ۴۸ ساعت پس از گزش به علت از کار افتادن سیستم تنفسی و نارسایی کلیه وجود دارد. نشانه های موضعی و بالینی ناشی از گزش این گونه در دیگر گونه های مارهای دریایی نیز مشابه است.

در آب های ساحلی یا نزدیک به سواحل خلیج فارس و دریای عمان دیده می شود. پراکندگی جهانی آن شامل سواحل استرالیا، گینة نو، جنوب شرقی آسیا تا سواحل ماداگاسکار است.

این گونه با نام علمی Hydrophis schistosus و از خانواده Hydrophiidae یا مارهای دریایی است. نخستین بار در سال ۱۸۰۳ توسط یک جانورشناس فرانسوی به نام François Marie Daudin کشف، شناسایی و نام گذاری شد.

* مرتضی جوهری