به گزارش اطلاعات آنلاین ـ مطالعات حلقه‌های سنی درختان طی یک دهه، نشان داده است که خورشید ما قادر به ایجاد طوفان‌هایی بسیار سهمگین‌تر از هر طوفانی است که تاکنون ثبت کرده‌ایم، طوفان‌هایی که دنیای تکنولوژیکی ما را تهدید می‌کنند. مطالعات جدید نشان می‌دهد که یکی از این رویدادهای فاجعه‌بار می‌تواند به زودی رخ دهد.

ژئوشیمی‌دانان و اخترفیزیک‌دانان کشف جدیدی در مورد آن چه که رویدادهای میاکه (Miyake event) نامیده می‌شوند، انجام داده‌اند. این رویدادها هجوم گسترده ای از پرتوهای کیهانی هستند که احتمالاً منشأ خورشیدی دارند و از ابرنواخترها یا انفجارهای پرتو گاما در نزدیکی منظومه شمسی نیستند.

اثرات و نشانه های آنها به صورت افزایش ناگهانی کربن-۱۴ در حلقه‌های سنی درختان ظاهر می‌شود که برای مطالعه آنها از دندروکرونولوژی (از واژه یونانی دندرون = شاخه و انشعاب، کرونوس = زمان و لوگوس = مطالعه) استفاده می‌شود. این روش شامل تجزیه و تحلیل حلقه‌های سالانه درخت ها برای به دست آوردن تاریخ‌ها است. سطوح ایزوتوپ کربن-۱۴ در هر حلقه درخت می‌تواند همراه با دندروکرونولوژی که از نمونه‌های چوب باستانی، از جمله نمونه‌های درختان مرده دفن شده در سواحل رودخانه‌ها و چوب‌های حفاری شده در طول حفاری‌های باستان‌شناسی به دست می‌آید حاصل شود.

این پدیده‌ها بسیار قدرتمندتر از رویداد معروف کارینگتون در سال ۱۸۵۹ خواهند بود، که اگر حالا اتفاق می‌افتاد، اثرات مخرب قابل توجهی بر شبکه‌های الکتریکی و البته بر ماهواره‌ها و GPS می‌داشت.

رویدادهای میاکه: طوفان‌های شدید خورشیدی

بر اساس مقاله‌ای که در نشریه Communications Earth & Environment توسط تیمی از محققان منتشر شد، به نظر می‌رسد رویدادهای میاکه بسیار نادر هستند و تقریباً هر دو هزار سال یک بار رخ می‌دهند، اما یک دسته متوسط ​​از طوفان‌های خورشیدی می‌تواند بسیار شدیدتر باشد. این مقاله چهار مورد را بین سال‌های ۱ تا ۹۷۰ شناسایی کرده است که به طور آزمایشی فرکانسی نزدیک به یک رویداد متوسط ​​را نشان می‌دهد... هر ۲۰۰ سال!

یادآوری می‌کنیم که رویداد میاکه، یک طوفان خورشیدی شدید (ESE به انگلیسی) است که وجود آن برای اولین بار در سال ۲۰۱۲ توسط «فوسا میاکه»، ژئوفیزیکدان و متخصص پرتوهای کیهانی ژاپنی از دانشگاه ناگویا، نشان داده شد.

رویداد میاکه با افزایش ناگهانی ایزوتوپ‌های رادیواکتیو کربن-۱۴ در حلقه‌های درختان و همچنین افزایش ناگهانی بریلیم-۱۰ و کلر-۳۶ در هسته‌های یخی که به طور مستقل تاریخ‌گذاری شده‌اند، نشان داده می‌شود. این افزایش ناگهانی در اثر ورود پرتوهای کیهانی از خورشید با شدت غیرطبیعی بالا ایجاد می‌شود که واکنش‌های هسته‌ای را آغاز می‌کند. سپس موجودات زنده کربن-۱۴ بیشتری نسبت به حالت معمول در اتمسفری که به طور موقت بیش از حد معمول با آن غنی شده است، جمع می‌کنند.

رویدادهای میاکه به صورت دوره‌ای رخ نمی‌دهند، اما بر اساس داده‌های موجود، به نظر می‌رسد که با فاصله از هم رخ می دهند، بین ۴۰۰ تا ۲۴۰۰ سال. در سال ۲۰۱۲، فوسا میاکه یک ESE را شناسایی کرد که تصور می‌شود در سال ۷۷۴ میلادی رخ داده است. متعاقباً مورد دیگری در سال ۹۹۳ میلادی شناسایی شد.