به گزارش اطلاعات آنلاین، سپاه اعلام کرد این شناور در جریان یک «اقدام پیچیده اطلاعاتی و عملیاتی» در نزدیکی آبراه راهبردی هرمز به دام ایران افتاده که با نام Dive-LD شناخته می‌شود و توسط شرکت دفاعی Anduril مستقر در کالیفرنیا توسعه یافته است. این سیستم با طول تقریبی ۵.۸ متر و وزن حدود ۲.۷ تن، برای انجام ماموریت‌های طولانی‌مدت زیر آب بدون خدمه طراحی شده است. به گفته Anduril، این پلتفرم می‌تواند تا ۱۰ روز فعالیت و تا عمق تقریبی ۶۰۰۰ متر غواصی کند.

زیردریایی Dive-LD به جای اینکه به عنوان یک زیردریایی تهاجمی متعارف عمل کند، برای طیف وسیعی از ماموریت‌ها طراحی شده است. کاربردهای بالقوه آن شامل نقشه‌برداری از بستر دریا، اقدامات مقابله با مین، جمع‌آوری اطلاعات و بازرسی از زیرساخت‌های زیر آب مانند خطوط لوله و کابل‌ها می‌شود. چنین قابلیت‌هایی، وسایل نقلیه زیرآبی خودکار را در مناطقی مانند تنگه هرمز، که در آن نظارت بر کشتیرانی و رویکردهای زیر آب می‌تواند بدون قرار دادن یک کشتی دارای خدمه در معرض اقدام خصمانه انجام شود، به طور فزاینده‌ای ارزشمند می‌کند. واشنگتن تلاش کرده است اهمیت این حادثه را به حداقل برساند و اظهار داشته است که این وسیله نقلیه بیش از یک روز قبل از بازیابی توسط نیروهای ایرانی دچار نقص فنی شده بود.

انتظار می‌رود این حادثه اطلاعات فنی مفیدی در مورد یکی از جدیدترین و پیشرفته‌ترین سامانه‌های بدون سرنشین در خدمت ایالات متحده، از جمله فرصت‌هایی برای بررسی پیشرانه، تجهیزات ارتباطی، حسگرها، سامانه‌های ناوبری، باتری‌ها و سایر اجزای آن، در اختیار ایران قرار دهد. این امر به هیچ وجه بی‌سابقه نخواهد بود، زیرا نیروهای ایرانی در سال ۲۰۱۱ از جنگ الکترونیک برای به خدمت گرفتن یک پهپاد رادارگریز بال پرنده CIA RQ-170 استفاده کردند که متعاقباً به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفت و طبق گزارش‌ها، فناوری‌های آن با شرکای راهبردی مانند چین به اشتراک گذاشته شد. انتظار می‌رود اطلاعات به طور مشابه با سایر دشمنان بلوک غرب مانند چین و کره شمالی نیز به اشتراک گذاشته شود.

این زنده‌گیری همچنین از این جهت اهمیت دارد که پهپادهای زیرآبی به طور فزاینده‌ای برای عملیات نیروی دریایی ایالات متحده در منطقه اهمیت پیدا می‌کنند. واشنگتن استفاده از سامانه‌های بدون سرنشین را به عنوان وسیله‌ای برای نظارت بر مناطق وسیع اقیانوس و در عین حال کاهش خطرات برای پرسنل آمریکایی گسترش داده است. وسایل نقلیه زیرآبی می‌توانند در محیط‌هایی فعالیت کنند که شناورهای سطحی متعارف یا زیردریایی‌های سرنشین‌دار ممکن است آسیب‌پذیرتر یا استقرار آنها گران‌تر باشد. هزینه هر وسیله نقلیه تقریباً 2.5 میلیون دلار است، اگرچه از دست دادن خود Dive-LD برای نیروی دریایی ایالات متحده قابل توجه نیست، اما به خطر افتادن فناوری‌های آن می‌تواند بسیار مهم باشد.