حسن فرازمند
قسمت هفتم
آنچه در شمارههای گذشته خواندید مقالهای بود که در سال ۱۳۰۹ در روزنامه اطلاعات درج شده بود. اینک مشروح مقالهای را در این شماره و شمارههای آتی میخوانید که در ۱۰مهر ۱۳۳۷ در روزنامه اطلاعات درج شده است و به مخاطب اطلاع میدهد که قرار است در آینده احداث مترو در تهران عملیاتی شود. در این مقاله میخوانید:
اولین فکر ایجاد مترو
آن سال فکر عجیبی به کله آندره فالانژ فرانسوی زد. آندره روزی از خیابانهای پاریس میگذشت. جمعیت مردم که درهم میلولیدند و بهمدیگر تنه میزدند، سروصدای کالسکهها و صدای نعل اسبها برروی سنگفرش خیابانها، او را بفکر انداخت و با خود گفت:
ـ چطور است که عدهای از مردم در زیر زمین راه بروند!
از این فکر لبخندی بر لبانش نقش بست و دنباله آنرا گرفت و روزهای زیادی فکر نمود و بالاخره نقشه ساختن خیابانهای زیرزمینی را کشید. طبق نقشه او میبایستی خیابانها را بعمق چند متر کنده و در زیر زمین خیابانهائی احداث نمایند. نقشه خود را بعرض ناپلئون رسانید، اما امپراطور که سرگرم جنگهای خود بود، نه تنها بطرح آندره فالانژ توجهی نکرد بلکه به آن خندید و آنرا «نقشه کودکانه» خواند.
باین ترتیب نقشه آندره فالانژ در بوته فراموشی افتاد و سالها از این بین گذشت و جمعیت شهرهای بزرگ مانند پاریس، لندن و نیویورک و غیره هر سال بیشتر میشد. مردم از اطراف بشهرها هجوم میآوردند و وسائل نقلیه باشکال از میان جمعیت رد میشدند. سروصدای مدام مردم را آزرده خاطر میساخت و از همه مهمتر آمار تصادفات وسائل نقلیه هر روز بیشتر میشد.
یکبار دیگر نقشه آندره فالانژ جان گرفت، اما نه به آن صورت، بلکه بصورت بهتر و مدرنتری که راحتی مردم را تضمین نماید.
مدتی بود که قطار اختراع شده و مسافرت از شهری بشهر دیگر با راحتی زیادی انجام میگرفت و مردم از این وسیله کاملاً راضی بودند. عدهای دور هم نشستند و نقشه «راهآهن زیرزمینی» را کشیدند. اما اشکال عمدهای در سر راه اجرای این نقشه وجود داشت، و آن اینکه میبایستی خیابانها را بکنند و بخانهها و مغازههای مردم آسیب وارد میشد.
مردم میگفتند: ما چنین چیزی را که باموال و دارائی ما لطمه میزند، نمیخواهیم!
یکبار دیگر مخترعین و بزرگان قوم جمع شدند و فکرهای خود را رویهم ریختند و قرار شد، بجای اینکه مترو را در عمق نزدیک بسطح زمین ایجاد کنند، عمق بیشتری را بکنند تا بخانهها و مغازههای مردم آسیبی وارد نشود.
ایجاد اولین خطوط مترو در نیویورک و لندن و پاریس
در سال ۱۸۴۲ یکنفر فرانسوی بنام سیولویاکه به آمریکا کوچ کرده بود امتیاز ایجاد متروی نیویورک را بدست آورد. نیویورک که در آنروز نیز مانند امروز پرجمعیت و شلوغ بوده به مترو احتیاج زیادی داشت، یکسال بعد اولین خط متروی نیویورک شروع بکار کرد. در سال ۱۸۶۰ در لندن نیز فکر ایجاد مترو به مرحله عمل درآمد و چند شرکت ساختمانی و مهندسی شروع بساختن خطی نمودند که امروز نیز همچنان باقی است.
در سال ۱۸۵۴ لوبا از آمریکا به وطن خود برگشت، تا نقشهای را که در نیویورک بمرحله عمل درآورده بود، در فرانسه نیز اجرا نماید و خطی بنام «راهآهن آمریکائی» ایجاد نمود که از سددمیلی شروع میشد و در سال بعد از آن شرکت اومنیوس امتیاز تراموای را گرفت و تا میدان کنکورد خط کشید. در این هنگام هنوز تراموایها با ذغال سنگ کار میکرد و حتی در پاریس بوسیله اسب کشیده میشد و بهمین جهت چندان مورد پسند عامه نبود.
از سال ۱۸۷۳ خطوط متروی پاریس توسعه پیدا کرد، سنگفرشها و آسفالتها را کندند و چاههای عمیقی در خیابانها احداث نمودند، مردم با تعجب بدهانههائی که در خیابانها باز شده بود، نگاه میکردند و از خود میپرسیدند:
ـ چگونه میتوان به درون این دهانهها رفت!
ادامه دارد...
شما چه نظری دارید؟