به گزارش اطلاعات آنلاین، این رزمایش که در ۱۲ سپتامبر انجام شد، شامل یگانهای منتخب از پنج تشکیلات ترکیبی توپخانه و موشکی بود و در آن، سامانهها همزمان علیه اهدافی در آبهای شرقی کشور به کار گرفته شدند. این رزمایش نمایانگر تلاشهای ارتش برای هماهنگسازی انواع مختلف تسلیحات تهاجمی تحت یک سامانه واحد کنترل آتش بود؛ رویکردی که جایگزین استفاده مستقل و جداگانه از سامانههای تسلیحاتی شده است.
این رزمایش با عنوان «تمرین حمله با آتشِ مشترکِ یگانهای توپخانه و موشکیِ دوربرد از تشکیلات ترکیبی در تمامی سطوح ارتش خلق کره» توصیف شد. خبرگزاری مرکزی کره (KCNA) گزارش داد که این تمرین شامل «سامانههای رزمی جدید»، از جمله انواع پهپادهای تهاجمی، موشکهای کروز راهبردی، راکتاندازهای چندگانه (MLRS) ترموباریک با کالیبر بالا و موشکهای بالستیک تاکتیکی بوده است. گرچه خبرگزاری KCNA نوع دقیق تسلیحات را مشخص نکرد، اما تصاویر منتشرشده از رزمایش، پرتابگرهای متحرک موشک بالستیک، راکتاندازهای چندگانه و دو نوع متمایز از پهپادهای انتحاری (یکطرفه) را نشان میداد.
سرلشکر یو چانگ-سون، رئیس اداره توپخانه ستاد کل ارتش خلق کره، هدف از این رزمایش را تقویت وضعیت واکنش راهبردی و توانمندیهای واکنش سریعِ تشکیلات موشکی و توپخانهای ذکر کرد. همچنین، رزمایش با هدف بهبود قابلیت همکاری میان یگانهای موشکی و نیروهای توپخانه دوربرد در جریان حملات متمرکز علیه اهداف دشمن طراحی شده بود. تمامی سامانههای شرکتکننده با «دقت اصابت ۱۰۰ درصدی در یک نوبت» به اهداف برخورد کردند. مقامات کره جنوبی و آمریکا متعاقباً این پرتابها را ارزیابی کردند؛ بر اساس برآوردها، تسلیحات بهکاررفته شامل موشکهای بالستیک کوتاهبرد سری «هواسونگ-۱۱» (Hwasong-11) و راکتهای شلیکشده از سامانه راکتانداز چندگانه ۶۰۰ میلیمتری کره شمالی بوده است؛ سامانهای که در نوع خود، بیشترین برد عملیاتی را در جهان دارد.
این رزمایش بلافاصله پس از پایان «فریدم اج» (Freedom Edge) — یک رزمایش نظامی سهجانبه پنجروزه با حضور کره جنوبی، ایالات متحده و ژاپن — برگزار شد. ویژگی رزمایش، یکپارچهسازی تسلیحاتی بود که از نظر مشخصات پروازی تفاوتهای بنیادینی با یکدیگر داشتند. موشکهای بالستیک میتوانند با سرعت بسیار بالا و مسیرهای شیبدار به اهداف برسند، موشکهای کروز میتوانند در ارتفاعات پایینتر و از جهات مختلف نزدیک شوند، پهپادها میتوانند قبل از حمله برای مدت طولانی در هوا بمانند، در حالی که چند پرتابگر موشک میتوانند رگبارهای بزرگی را در بردهای نسبتاً کوتاه پرتاب کنند. ترکیب اینها، مشکل دفاعی بسیار پیچیدهتری را نسبت به حمله با هر یک از این دستهها به تنهایی ایجاد میکند.