به گزارش اطلاعات آنلاین، هواپیماهای جنرال اتمیکس FQ-42 Vengeance و آندوریل FQ-44 Fury به پایگاه نیروی هوایی کریچ در نوادا منتقل شدهاند؛ جایی که فرماندهی نبرد هوایی آزمایشهای عملیاتی را برای تعیین نحوه بهکارگیری این هواپیماها در کنار جنگندههای سرنشیندار انجام خواهد داد. این تحویل، نشاندهنده گذار برنامه هواپیمای رزمی مشارکتی از مرحله توسعه و آزمایشهای پروازی عمدتاً تحت هدایت صنعت، به مرحله آزمایش مستقیم توسط پرسنل عملیاتی نیروی هوایی است.
تروی مینک، از مقامات ارشد نیروی هوایی، درباره این تحویل اظهار داشت: «سپردن CCA [هواپیمای رزمی مشارکتی بدونسرنشین] به دست نیروهای هوایی، راهکاری است که آینده عملیاتی این برنامه را شکل میدهد.» وی افزود که تحویل فیوری و ونجنس نشاندهنده توانایی حرکت سریع به سوی استقرار «توان رزمی مقرونبهصرفه برای نیروهای نظامی» است. ژنرال کن ویلسباخ، رئیس ستاد نیروی هوایی نیز به نوبه خود اعلام کرد این نیرو از پیوستن فیوری و ونجنس به یگان عملیاتی-آزمایشی بسیار خرسند است. نیروی هوایی تصریح کرده که این دو هواپیما برای فعالیت در کنار جنگندههای سرنشیندار طراحی شدهاند نه به عنوان پهپادهای متعارفِ تحت هدایت از راه دور.
جنگنده بدون سرنشین جلوتر از جنگندههای اف-35 و اف-15 پرواز میکند
جنگندههای تازه در ابتدا برای تعیین نحوه عملیات، نگهداری و ادغام هواپیماهای رزمی بدونسرنشین در آرایشهای رزمی نیروی هوایی مورد استفاده قرار خواهند گرفت. هدف این برنامه، تغییر بنیادین در جنبههای اقتصادی و ساختار قدرت هوایی تاکتیکی آمریکا است. به جای قرار دادن یک خلبان انسانی در هر هواپیما، هواپیماهای رزمی مشارکتی بهگونهای طراحی میشوند که ضمن فعالیت تحت سیستمهای مدیریت مأموریتِ خودمختار و پیشرفته، حسگرها، تسلیحات، قابلیتهای جنگ الکترونیک و عملکردهای دیگری را فراهم آورند. این هواپیماها قرار نیست کاملاً مستقل از تصمیمگیری انسان عمل کنند؛ نیروی هوایی آنها را نیمهخودمختار توصیف کرده و نرمافزارهای خودمختاری برایشان در حال توسعه است که امکان انجام مأموریتهای پیچیده و همکاری با هواپیماهای سرنشیندار را فراهم میسازد.
ایالات متحده در زمینه بهکارگیری عملیاتی هواپیماهای بدون سرنشین در خط مقدم نبرد، چند سال از چین عقبتر مانده است؛ تأخیر در عملیاتیسازی جنگندههای بدون سرنشین نیز با روندهای کلیتر در این حوزه همراستا است. یکی از شاخصترین انواع جنگندههای بدون سرنشین چینی که وارد خدمت شده، مدل GJ-11 است؛ عملیاتی بودن این پهپاد در سال ۲۰۱۹ تأیید و نخستین استقرار آن در اکتبر ۲۰۲۵ با اعزام یک اسکادران به پایگاه هوایی شیگاتسه در تبت انجام شد. تصاویر منتشرشده در رسانه دولتی چین (CCTV) در سال ۲۰۲۲ حاکی از آن است که احتمالاً قرار است این هواپیما در برخی عملیاتها با جنگندههای دو سرنشینه J-20 هدایت و فرماندهی شود.
جنگنده بدون سرنشین چین
ایجاد شبکه ارتباطی میان جنگندههای بدون سرنشین و سایر هواپیماهای «وینگمن» (همپرواز یا همراه)، یکی از الزامات کلیدی برای جنگندههای نسل «۵+» و نسل ششم محسوب میشود. کشورهایی نظیر فرانسه که قادر به توسعه جنگندههای نسل پنجم نیستند هم بر یکپارچهسازی جنگندههای بدون سرنشین با جنگندههای سرنشیندار نسل چهارم تأکید ورزیدهاند. در حالی که چین همچنان با اختلاف زمانی چند ساله در مسیر عملیاتیسازی نخستین جنگنده نسل ششم جهان پیشتاز است، موازنه قدرت هوایی بر فراز اقیانوس آرام به شدت تحت تأثیر قابلیتهای وینگمنهای نیمهخودمختار و بدون سرنشینی خواهد بود که در کنار یگانهای جنگنده سرنشیندار عملیات انجام میدهند.