مرتضی جوهری

مئیر آمیت در سال ۱۹۶۸ ریاست موساد را به «زوی زمیر» (Zvi Zamir) واگذار کرد. زمیر یکی از اعضای هاگانا بود که بعدها به استخدام نیروی دفاعی اسرائیل درآمد. زمانی که رئیس موساد شد، دستور داد نیروهایی آموزش داده شوند تا در خارج از اسرائیل بتوانند دشمنان و عوامل تهدید کننده را حذف کنند. او در نخستین سخنرانی خود گفت: « پیش از آنکه علیه ما اقدامی کنند، باید کاری کرد.»
صهیونیست ها در آن زمان متوجه شده بودند که تعداد مبارزان فلسطینی و نیروهای مقاومت در حال افزایش است، به ویژه اینکه تجاوز و کشتار علیه اعراب توسط اسرائیلی‌ها به بالاترین حد رسیده بود و بدون تردید واکنش گروه های مقاومت را به دنبال داشت. صهیونیست ها هر زمان که مرتکب جنایت یا تجاوزی می شوند با آگاهی از عواقب آن، دچار نگرانی شدید هم می شوند؛ زیرا می دانند که اقدامات آنها، انتقام و واکنشی را به دنبال خواهد داشت؛ به همین دلیل است که همیشه در ترس و نگرانی زندگی می کنند.
 چطور می توان قتل عام کرد و سرزمینی را به اشغال درآورد اما پس از آن در صلح و آرامش زندگی کرد؟ اینها خطاهایی بوده اند که از آغاز راه شکل گرفتند و دیگر هیچ راهی برای جبران و بازگشت وجود ندارد. هر ظلمی یک انتقام را به دنبال دارد، هر انتقامی هم یک جنگ را به‌وجود می آورد و تکرار این چرخه تا مدت های طولانی ادامه خواهد داشت؛ کودکانی که خود و خانواده شان مورد ظلم قرار گرفته اند روزی به صحنه نبرد بازمی گردند.
رئیس جدید موساد برای ترور رهبران و فرماندهان مقاومت به دنبال بهانه بود. در آن زمان گروهی از اعراب، سازمانی را تشکیل داده بودند به نام «سپتامبر سیاه» که تلاش برای آزادی بیش از ۳۰۰ فلسطینی و غیرفلسطینی در زندان های اسرائیل، یکی از اهداف آنها بود. حادثه گروگان گیری ورزشکاران اسرائیلی در المپیک تابستانی مونیخ، بهانه ای به دست موساد داد تا ترورهای هدفمند خود را شروع کند. پنجم سپتامبر ۱۹۷۲، گروهی وابسته به «سپتامبر سیاه» در نیمه های شب وارد خوابگاه ورزشکاران اسرائیلی شرکت کننده در المپیک می شوند و پس از درگیری و کشته شدن دو نفر از ورزشکاران، موفق می شوند ۹ نفر از آنها را به گروگان بگیرند. یکی از کشته شدگان هنگام درگیری، «یوسف رومانو» نام داشت؛ وزنه بردار و کهنه سرباز اسرائیلی که در جنگ شش روزه نیز شرکت داشت. رومانو قصد حمله به گروگانگیرها را داشت که با شلیک گلوله کشته
 شد.
این گروگانگیری که تا روز بعد ادامه داشت، به طور زنده توسط شبکه های تلویزیونی آلمان پوشش داده شد. گروگانگیرها خواستار آزادی ۳۲۸ اسیر فلسطینی توسط اسرائیل بودند اما مقامات صهیونیستی حاضر به تسلیم نشدند. وقتی «گلدا مایر» نخست وزیر اسرائیل از این ماجرا باخبر شد، به زمیر دستور داد که سریع خود را به محل حادثه برساند. زمیر وقتی به مونیخ رسید، از آلمانی ها خواست کنترل اوضاع را خود برعهده بگیرد، اما پلیس آلمان مخالفت کرد. زمیر در سن ۹۰ سالگی در مصاحبه با یک شبکه فرانسوی تعریف کرد: «هرگز نمی توانم آن صحنه را فراموش کنم، گروگان‌ها را مانند گاوهایی که به میدان گاوبازی هدایت می کنند با خود می بردند. گویی آنها احشام بودند.»
ادامه دارد...