به گزارش اطلاعات آنلاین، مطالعه‌ای که ۱۰۰ گونه نخستی از جمله انسان، را مقایسه می‌کند، نشان می‌دهد که پرخاشگری روزمره و خشونت مرگبار به عنوان بخشی از یک طیف رفتاری ساده تکامل نیافته‌اند. گونه‌هایی که مرتباً دعوا می‌کنند یا پرخاشگری خفیفی نشان می‌دهند، لزوماً بیشتر احتمال ندارد که رقبا را بکشند؛ در حالی که به نظر می‌رسد اعمال افراطی مانند نوزادکشی و حملات مرگبار از الگوهای تکاملی خاص خود پیروی می‌کنند.

تحقیقات جدید دانشگاه لینکلن در انگلستان، ایده دیرینه‌ای را در مورد ریشه‌های تکاملی خشونت انسان زیر سؤال می‌برد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که پرخاشگری روزمره لزوماً به درگیری‌های مرگبار منجر نمی‌شود.

این مطالعه نشان می‌دهد که پرخاشگری خفیف و خشونت مرگبار ممکن است از طریق فرآیندهای تکاملی متفاوتی ایجاد شده باشند. این تمایز، لایه جدیدی به بحث طولانی مدت در مورد اینکه آیا خشونت بخشی ذاتی از طبیعت انسان است یا خیر، اضافه می‌کند.

پرخاشگری ممکن است یک ویژگی واحد نباشد

بسیاری از نظریه‌ها در مورد منشأ خشونت، پرخاشگری را به عنوان یک ویژگی رفتاری گسترده در نظر می‌گیرند. بر اساس این دیدگاه، انتظار می‌رود گونه‌هایی که مرتباً درگیر دعواها یا اختلافات روزمره هستند، سطوح بالاتری از خشونت مرگبار را نیز نشان دهند.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که این فرض ممکن است بیش از حد ساده باشد.

محققان الگوهای پرخاشگری را در ۱۰۰ گونه نخستی، از جمله انسان‌ها، بررسی کردند. تجزیه و تحلیل آنها نشان داد که گونه‌هایی با سطوح بالای پرخاشگری خفیف، لزوماً احتمال بیشتری برای کشتن رقبا ندارند.

در عوض، به نظر می‌رسد رفتارهای مرگباری مانند کشتن رقبای بزرگسال یا نوزادکشی، الگوهای تکاملی خاص خود را دنبال می‌کنند که تا حد زیادی جدا از درگیری‌های روزمره است.

درگیری‌های خفیف و خشونت‌های مرگبار مسیرهای متفاوتی را دنبال می‌کنند

این نتایج، این ایده را که خشونت را می‌توان به عنوان یک میراث تکاملی سرراست توضیح داد، به چالش می‌کشد.

به جای تشکیل یک مقیاس واحد که از اختلافات جزئی تا حملات مرگبار را در بر می‌گیرد، انواع مختلف پرخاشگری ممکن است تحت فشارهای اجتماعی و تکاملی مختلف ایجاد شوند.

این نشان می‌دهد که ارتباط بین پرخاشگری روزمره و خشونت شدید می‌تواند بسیار ضعیف‌تر از آن چیزی باشد که برخی از نظریه‌های قبلی ارائه داده‌اند.

درک ریشه‌های تکاملی خشونت نه تنها برای زیست‌شناسی، بلکه برای نحوه تفکر ما در مورد رفتار انسان نیز مهم است.

آنچه ۱۰۰ گونه نخستی آشکار می‌کنند

محققان پنج شکل مختلف پرخاشگری، از درگیری‌های معمولی تا حملات مرگبار را با استفاده از یک مجموعه داده بزرگ که شامل بسیاری از گونه‌های نخستی است، مقایسه کردند.

آنها دریافتند که انواع مختلف پرخاشگری مرگبار ارتباط متوسطی با یکدیگر دارند. با این حال، آن اشکال خشونت مرگبار ارتباط کمی با پرخاشگری خفیف نشان دادند.

این الگو نشان می‌دهد که مکانیسم‌های بیولوژیکی و تکاملی پشت خشونت مرگبار با مکانیسم‌هایی که درگیری‌های روزمره را هدایت می‌کنند، متمایز هستند.

این یافته‌ها شواهد جدیدی را به بحث دیرینه در انسان‌شناسی و زیست‌شناسی تکاملی در مورد آنچه خشونت انسان را شکل می‌دهد، اضافه می‌کند. محققان مدت‌هاست که این سوال را مطرح می‌کنند که آیا رفتار خشونت‌آمیز عمدتاً ریشه در تاریخ تکاملی عمیق دارد یا به شدت تحت تأثیر نیروهای اجتماعی و فرهنگی قرار دارد.

نتایج این مطالعه در نشریه بین‌المللی Evolution Letters منتشر شده است.