به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از ایندیا تودی، محققان از سال ۲۰۱۵ شروع به ردیابی این چاه‌های ساخته‌شده حیوانات کردند و طی سه تابستان، نقشه تأمین آب آنها را در چهار منطقه آریزونا تهیه کردند. تا سال ۲۰۱۸، آنها دریافتند که این چاه‌ها می‌توانند تا ۷۴ درصد از آب سطحی موجود در یک محل را تأمین کنند.

دوربین‌ها همچنین ۵۷ گونه مهره‌دار، از پرندگان آوازخوان گرفته تا شیرهای کوهی، را که به چاه‌های سراسر بیابان‌های سونوران و موهاوی سر می‌زدند، ثبت کردند. این یافته‌ها که از سوی ساینس نیوز و دانشگاه ایالتی آریزونا گزارش شدند، بُعدی شگفت‌انگیز به بحث درباره جانورانی می‌افزایند که اغلب مهاجم شناخته می‌شوند: در بعضی جاها، حفر زمین ممکن است به گونه‌های دیگر در دوره‌های خشکسالی کمک کند، حتی با اینکه تأثیرات گسترده‌تر اسب‌ها و الاغ‌ها همچنان پیچیده است.

این مطالعه با مشاهده‌ای از سوی اریک لوندگرن، بوم‌شناس، آغاز شد. سال ۲۰۱۴، او الاغ‌های وحشی را دید که در حال کندن زمین خشک بودند و از خود پرسید که آیا سوراخ‌هایی که آنها ایجاد می‌کنند می‌تواند به غیر از حیواناتی که آنها را حفر کرده‌اند، به افراد دیگری نیز آب برساند یا نه.

برای بررسی این موضوع، لوندگرن و همکارانش سطح آب چاه‌های دارای اسب و نهرهای تغذیه‌شده با آب‌های زیرزمینی را در چهار مکان در صحرای سونوران آریزونا نقشه‌برداری کردند. آنها این کار را طی سه تابستان، از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸، انجام دادند، زمانی که شرایط آب با گرما و بارندگی تغییر می‌کرد.

نتایج نشان داد چاه‌ها می‌توانند تفاوت معناداری در دسترسی به آب ایجاد کنند. در یک محل، پس از خشک شدن یک نهر، آنها به تنها منبع آب آشامیدنی تبدیل شدند. طبق گزارش ساینس نیوز در مورد این تحقیق، در جای دیگر، آنها تا ۷۴ درصد از آب سطحی موجود را تأمین می‌کردند.

این چاله‌ها همچنین منابع آب را به هم نزدیک‌تر کردند. به طور میانگین، آنها فاصله بین آب‌های در دسترس را ۸۴۳ متر کاهش دادند. این موضوع می‌تواند در چشم‌اندازی که حیوانات با کوچک شدن نهرها و سایر منابع باید مسافت بیشتری را طی کنند و جایی که رقابت می‌تواند در اطراف چند نقطه آبی باقی‌مانده تشدید شود، مهم باشد.

گزارش‌ها همچنین حاکی از آن بود که به محض حفر چاه‌ها، حیوانات دیگر شروع به استفاده از آنها کردند. محققان دوربین‌های تله‌ای را در پنج مکان در بیابان‌های سونوران و موهاوی قرار دادند و فعالیت آنها را در چاه‌ها، کناره‌های رودخانه‌ها و مکان‌های خشک ثبت کردند.

در سراسر این سایت‌ها، آنها ۵۷ گونه مهره‌دار را که از چاه‌ها آب می‌نوشیدند، ثبت کردند. بازدیدکنندگان از نظر اندازه و رفتار بسیار متنوع بودند. پرندگان آوازخوان مهاجر و گوزن‌ها و همچنین حیوانات بزرگ‌تری مانند شیرهای کوهی در مقابل دوربین ظاهر شدند.

محققان حتی آب نوشیدن یک خرس سیاه از یکی از چاه‌ها را ثبت کردند. تعداد گونه‌های ثبت‌شده در چاه‌ها تقریباً مشابه نهرها و ۶۴ درصد بیشتر از نقاط خشک بود. این مقایسه نشان می‌دهد که چاه‌های حفرشده حیوانات، چیزی بیش از نگهداری مقدار کمی آب برای خود اسب‌ها و الاغ‌ها انجام می‌دادند.

وقتی آب‌های سطحی طبیعی کمیاب بودند، چاه‌ها می‌توانستند به نقاط تجمع شلوغی برای حیات وحش تبدیل شوند. لوندگرن به ساینس نیوز گفت که گاهی خودش از این چاه‌ها آب می‌نوشد و آب آنها را خنک‌تر و تمیزتر از برخی منابع دیگر توصیف کرد.

این مطالعه توصیه‌ای برای نوشیدن آب تصفیه‌نشده‌ بیابان به مردم نبود، اما مشاهده‌ او نشان داد که چگونه آب‌های زیرزمینی که به چاه‌ها می‌رسند می‌توانند با آب‌های راکد یا روباز در جاهای دیگر متفاوت باشند.

این مزایا ممکن است فراتر از جستجوی آب از سوی حیوانات باشد. محققان همچنین دریافتند که چاه‌های متروکه می‌توانند شرایط مطلوبی را برای نهال‌های صنوبر ایجاد کنند که برای رشد به زمین مرطوب و باز نیاز دارند.