به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، به مدت سه ماه، شغل سورج کومار این بود که لباس‌های دورریز را به دستگاه‌های خردکن در پانی‌پات، شهری صنعتی در ایالت هاریانا در شمال هند، بفرستد. لباس‌هایی که در ایالات متحده، کانادا و اروپا دور ریخته می‌شوند، به این شهر می‌رسند تا دوباره به الیاف و نخ تبدیل شوند و صنعت بازیافت نساجی را که به بازارهای سراسر جهان عرضه می‌کند، تغذیه کنند.

سورج، ۱۹ ساله، از ایالت بنگال غربی برای کار در کارخانه‌های پانی‌پات سفر کرده بود، به دنبال پسرعموها و دوستانش که قبلاً در آنجا شغل پیدا کرده بودند. او امیدوار بود که به اندازه کافی درآمد کسب کند تا برای والدینش به خانه پول بفرستد. اما در اواخر ماه اوت، یک اتصال کوتاه الکتریکی در دستگاه او را به سمت مکانیزم خردکن سوق داد. این حادثه هر دو بازویش را خرد کرد.

سورج می‌گوید: «کاش می‌مردم تا اینکه هر دو بازویم را از دست بدهم.» او که تک‌فرزند است، امیدوار بود شغلش در پانی‌پات از والدینش حمایت کند. در عوض، حالا نگران است که به بار مالی بر دوش آنها تبدیل شده باشد. کاری که برای کمک به خانواده‌اش انجام داده بود، او را به دیگران وابسته کرده است، بدون اینکه هیچ اطمینانی در مورد آینده‌اش داشته باشد.

طبق برخی برآوردها، پانی‌پات هر ساله بیش از ۱ میلیون تن لباس دست دوم از سراسر جهان را پردازش و آن را به یکی از بزرگ‌ترین قطب‌های بازیافت منسوجات در جهان تبدیل می‌کند. در ۲۰،۰۰۰ کارخانه این شهر که حدود ۳۰۰،۰۰۰ نفر را استخدام می‌کنند، لباس‌های دورریخته به نخ و در ادامه به محصولات نهایی، از جمله مبلمان منزل برای برندهایی مانند H&M Home، Ikea، Primark، Tesco و Walmart تبدیل می‌شوند.

اما صنعت مد سریع، که بر اساس خرید بیشتر و بیشتر لباس و کمتر پوشیدن آنها بنا شده، هزینه ویرانگری را برای کارگرانی که با ضایعات آن مقابله می‌کنند، به همراه دارد. رامش چودری، فعال محیط زیست که در اداره کار پانی‌پات کار کرده، در پنج سال گذشته گزارش‌های مربوط به جراحات و قطع عضو در سراسر شهر را پیگیری کرده است. او تخمین می‌زند که حداقل یک کارگر در روز یکی از اعضای بدن خود را از دست می‌دهد و این تعداد در برخی روزها به پنج نفر می‌رسد.

چودری می‌گوید: «هر روز با مواردی از کارگران آسیب‌دیده در کارخانه‌ها مواجه می‌شویم که گاهی دست یا پای خود را از دست می‌دهند و گاهی حتی می‌میرند.» او اطلاعات خود را از طریق شبکه‌ای از پیمانکاران نیروی کار که کارگران را برای کارخانه‌های سراسر پانی‌پات تأمین می‌کنند، جمع‌آوری می‌کند. اما همه اخبار مربوط به جراحات به او نمی‌رسد و این نشان می‌دهد که مقیاس مشکل می‌تواند بزرگ‌تر باشد.

بین ۱۷ تا ۲۴ آگوست امسال، گاردین گزارش‌های ۱۱ بیمارستان خصوصی و دو بیمارستان دولتی در پانی‌پات را رصد کرد. در این دوره، شش مورد از کارگران نساجی با جراحات شدید اندام گزارش شده است: دو نفر یک دست، یک مرد هر دو دست، یک نفر یک دست، یک نفر یک پا و نفر ششم انگشتان خود را از دست داده‌اند.

چودری می‌گوید چنین آسیب‌هایی در کارخانه‌های پانی‌پات رایج است، زیرا ماشین‌آلات اغلب فاقد سازوکارهای ایمنی لازم هستند. او می‌گوید اگر کارگری در دستگاه ریسندگی گیر کند، قطع برق ممکن است بلافاصله آن را متوقف نکند. تا زمانی که دستگاه متوقف شود، ممکن است کارگر جراحات فاجعه‌باری داشته باشد.

گاردین در بازدیدهای متعدد از واحدهای ریسندگی و کارخانه‌ها، هیچ‌کس را ندید که هیچ نوع تجهیزات ایمنی پوشیده باشد. هیچ یک از کارگرانی که با آنها مصاحبه شد، گزارش آموزش ایمنی ندادند.

قانون کارخانه‌های هند مصوب ۱۹۴۸، صاحبان کارخانه‌ها را موظف می‌کند که از سلامت و ایمنی کارگران محافظت کنند. این قانون مستلزم گزارش حوادث جدی در محل کار به مقامات است. اما ساندیپ ساچدوا، یکی از بنیانگذاران بنیاد ایمن در هند، که برای کاهش آسیب‌های صنعتی تلاش می‌کند، می‌گوید اثربخشی نظارت بر ایمنی همچنان یک نگرانی است.

برای کارگران، از دست دادن یک عضو به معنای از دست دادن معیشت آنهاست. راماشانکار سینگ، که در دهه پنجاه زندگی خود و اهل چاپرا در بیهار است، ۱۸ سال را در کارخانه‌های پانی‌پات گذراند تا اینکه سال گذشته تصادفی منجر به قطع پایش شد.

این اتفاق زمانی افتاد که یک بلبرینگ داغ روی پایش افتاد. جراحت راماشانکار ابتدا فقط در پارچه‌ای دور انداخته شده پیچیده شده بود، قبل از اینکه صاحب کارخانه او را به داروخانه بفرستد.

با گسترش عفونت، زخم بدتر شد. وقتی راماشانکار دوباره به کارفرمایش مراجعه کرد، صاحب کارخانه موافقت کرد که درمان را ترتیب دهد و او را در یک بیمارستان خصوصی بستری کرد. در آن زمان، عفونت آنقدر پیشرفت کرده بود که پزشکان مجبور شدند پای او را از بالای زانو قطع کنند.

راماشانکار می‌گوید: «صاحب کارخانه گفت که شغل دیگری به من می‌دهد، احتمالاً به عنوان آشپز یا نگهبان در کارخانه. اما این اتفاق هرگز نیفتاد.» صاحب کارخانه همچنین گفت که به او کمک می‌کند تا مستمری معلولیت دولتی دریافت کند، اما او از زمان حادثه هیچ مستمری دریافت نکرده و به پای مصنوعی که توسط یک سازمان خیریه تهیه شده متکی است.

صنعت نساجی هند پس از کشاورزی، دومین منبع اشتغال بزرگ این کشور است که مستقیماً بیش از ۴۵ میلیون نفر را درگیر می‌کند. تخمین زده می‌شود که ۹۲٪ از نیروی کار آن به شکل غیررسمی مشغول به کار هستند. اینا باهوگونا، مدیر برنامه در شرکت Reverse Resources مستقر در استونی که بر زباله‌های نساجی شهر نظارت دارد، می‌گوید: در پانی‌پات، بیش از ۹۰٪ از کارگران به صورت غیررسمی مشغول کارند.

برای کارگرانی که دچار جراحات تغییردهنده زندگی می‌شوند، متقاعد کردن کارفرمایان برای پرداخت هزینه‌های درمان پزشکی می‌تواند یک چالش باشد.

فعلاً خانواده سورج کومار از اینکه صاحب کارخانه هزینه‌های بیمارستان او را پرداخت کرده، سپاسگزارند. آنها مطمئن نیستند که آیا باید شکایتی را به پلیس ارائه دهند یا خیر. سیتا، مادرش، می‌گوید: «او [صاحب کارخانه] برای ما مثل خداست. او هزینه درمان پسرمان را پرداخت می‌کند.»

سورج برای تصور آنچه در آینده اتفاق می‌افتد، مشکل دارد. «فکر می‌کردم اگر دو سال سخت کار کنم، می‌توانم برای خودم یک موتورسیکلت بخرم. کارهای زیادی داشتم که می‌خواستم در زندگی‌ام انجام دهم. هرگز فکر نمی‌کردم مجبور شوم با فهمیدن چگونگی زندگی بدون دست شروع کنم.»