به گزارش اطلاعات آنلاین، بر اساس بیانیه‌ای که در ۶ نوامبر در رسانه‌های ایران منتشر شد، نیروی هوافضای سپاه پاسداران با استفاده از یک سامانه پدافند هوایی پیشرفته که در شبکه یکپارچه پدافند هوایی ایران ادغام شده، این هواگرد را شناسایی و منهدم کرد. MQ-1 شانزدهمین پهپاد از این نوع است که طبق گزارش‌ها، از زمان آغاز خصومت‌های ایالات متحده علیه ایران در ۲۸ فوریه، سرنگون شده است.
پهپاد MQ-1C گری ایگل، یک هواگرد بدون سرنشین با قابلیت پرواز در ارتفاع متوسط و مداومت پروازی طولانی است که در نیروی زمینی ارتش ایالات متحده برای انجام مأموریت‌های شناسایی، نظارتی و رزمی به کار گرفته می‌شود. پهپاد بزرگ‌تر MQ-9 ریپر هم که عمدتاً در نیروی هوایی ایالات متحده و سایر نهادهای دولتی این کشور استفاده می‌شود، برای نظارت مداوم و حملات دقیق طراحی شده است.
تلفات سنگین پهپادهای MQ-9 —که طبق گزارش‌ها شامل ۵۶ فروند در ایران و چند فروند دیگر در یمن می‌شود— احتمالاً عامل اصلی تغییر رویکرد عملیاتی و روی آوردن به استفاده از پهپادهای MQ-1 (با ارزش کمتر و قابلیت جایگزینی آسان‌تر) برای طیف وسیعی از مأموریت‌ها بوده است. همچنین گزارش‌های تأییدنشده وجود دارد مبنی بر اینکه پهپادهای MQ-1 پردیتور که در انبارهای ایالات متحده نگهداری می‌شدند هم ممکن است برای پشتیبانی از عملیات علیه ایران به کار گرفته شده باشند.
نیروی هوایی آمریکا پس از متحمل شدن تلفات گسترده پهپادی، با شکاف توانمندیِ شدید و غیرمنتظره روبرو شده است؛ مسئله‌ای که این نیرو را وادار کرده تا به شکل فوری به دنبال جایگزینی برای این هواگردها باشد. این تلاش‌ها شامل اقداماتی برای خرید بدنه پهپادهای MQ-9A بلاک ۵ که هنوز به کار گرفته نشده‌اند از شرکت سازنده، یعنی جنرال اتمیکس است؛ هر چند در حال حاضر کمتر از ده فروند از این هواگردهای جدید در سراسر جهان موجود است.
تحلیلگران، پیامدهای ناشی از این تلفات را نشانه‌ای مهم از محدودیت توانایی آمریکا در بازسازی سریع نیروهای خود ارزیابی کرده‌اند. حمله به رهبری ایالات متحده علیه ایران، ذخایر طیف بسیار گسترده تسلیحات را به شدت کاهش داده است؛ از جمله موشک‌های تهاجمی دقیق، سامانه‌های پدافند هوایی پاتریوت، تاد، SM-3 و SM-6، موشک‌های کروز تاماهاوک و بمب‌های سنگرشکن GBU-57. در این میان، پهپادهای ریپر بخش عمده هواگردهای آمریکاییِ ازدست‌رفته در این درگیری را تشکیل می‌دهند.