به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، این مستند جاه‌طلبانه که به کارگردانی جی‌ام هارپر ساخته شده، سراغ واحدی به نام «تیم ۲/۶ از گروهان پیاده‌نظام» می‌رود؛ گروهی از سربازان داوطلب و رؤیاپرداز که در دوران اوج تبعیض نژادی در ارتش آمریکا، به عنوان «گشت‌های شناسایی دوربرد» (LRRPs) به پشت خطوط دشمن فرستاده می‌شدند. کار آن‌ها مرگبار و در عین حال حیاتی بود: نفوذ پنهانی به جنگل‌های انبوه ویتنام، شناسایی مواضع دشمن و فراخواندن حملات هوایی، بدون آنکه درگیر نبرد مستقیم شوند تا پوشش‌شان لو نرود.
مرکز ثقل این مستند، بازخوانی یک مأموریت نفس‌گیر در تابستان سال ۱۹۶۸ در منطقه «کو چی» (پایگاه مستحکم ویت‌کنگ‌ها) است؛ جایی که این تیم روزها در میان سقوط گلوله‌های خمپاره و رژه دسته‌های دشمن در مخفیگاه ماندند تا نقشه شبکه تونل‌های مخوف دشمن را ثبت کنند. اد امانوئل، یکی از بازماندگان این تیم که کتاب خاطراتش منبع ساخت این فیلم بوده، با زبانی پر از درد می‌گوید: «آن‌ها می‌دانستند ما آنجا هستیم و فرمانده‌شان به ما رحم کرد... ما از جنگ جان سالم به در بردیم، اما آرامشی در کار نبود. من هر روزِ زندگی‌ام آن مأموریت را دوباره زندگی می‌کنم.»
«گشت سول» فراتر از یک روایت جنگی کلاسیک، به کالبدشکافی عمیق زخم‌های روحی (PTSD) و تبعیض نژادی سیستماتیک در آن دوران می‌پردازد. این سربازان که در ارتش با لقب تحقیرآمیز «گشت سول» (کنایه به فرهنگ و هویت سیاهپوستان) صدا زده می‌شدند، پس از بازگشت به خانه نیز با استقبال سرد و پر از خشم معترضان ضدجنگ مواجه شدند؛ مردمی که یونیفرم آن‌ها را نشانه گناه می‌دانستند.
کارگردان فیلم با هنرمندی تمام، مرز میان گذشته و حال را در هم می‌شکند و تصاویر آرشیوی کمیاب را با پرتره‌های امروزی کهنه‌سربازان در هم می‌آمیزد تا نشان دهد جنگ هیچ‌وقت در سنگرها جا نمانده است.
مستند «گشت سول» اکنون روی پرده سینماهای آمریکا و بریتانیا است.