به گزارش اطلاعات آنلاین چوسون دیلی، قطعه «بزرگسالی که آرزویش را داشتم» که با کمک اپلیکیشن هوش مصنوعی «سونو» خلق شده، بدون بهرهگیری از تارهای صوتی انسان و با تکیه بر اصوات مکانیکی و آوایی، توانست جایگاه نخست جدول را از آن خود کند. این موفقیت چشمگیر در حالی رخ داده که تنها دو سال از ظهور همهگیر این ابزار هوش مصنوعی میگذرد.
«لی جی-هیه»، آهنگساز و نویسنده در تحلیل این پدیده مینویسد: اگرچه هنرمندان و اهالی موسیقی شاید از این اتفاق خیلی شگفتزده نشوند، اما حقیقت تلخ و عیان این است که موسیقی پاپ مدرن مدتهاست از حالت کاملاً انسانی خارج شده است. بسیاری از آهنگهای امروزی درست مانند سسهای کارخانهای در خطوط تولید انبوه شرکتها ساخته میشوند، بدون آنکه نشانی از اصالت یا عواطف عمیق سنتی در آنها دیده شود. موسیقی در بنیاد خود بر پایهی نظمی ریاضی، فواصل نتها و تکرارهای ریتمیک بنا شده و از این رو، ورود هوش مصنوعی به حوزه آهنگسازی خیلی هم غیرمنتظره نیست. با این حال، سرعت و تسلط این فناوری در خلق ملودیهای منسجم -استعدادی که پیشتر موهبتی ذاتی برای آهنگسازان تصور میشد- حیرتانگیز است.
با وجود موفقیتهای تجاری، کیفیت هنری این آثار هنوز با چالشهایی روبهروست. نویسنده این مقاله اعتراف میکند که تاکنون با شنیدن آثار هوش مصنوعی به وجد نیامده است؛ چرا که صدای خوانندگان در این قطعات حاصل تلفیق و صیقل دادن صدای چند خواننده مختلف است و نوعی «بیشخصیتی» و مصنوعی بودن در آن موج میزند.
با این حال، با سرعت سرسامآور پیشرفت فناوری، بعید نیست در آیندهای نزدیک صداهایی بسیار طبیعیتر و انسانیتر متولد شوند؛ چشماندازی که همزمان حس کنجکاوی و ترس را برمیانگیزد.