ششمین مرحله از جنگ شهرها در   ۸ اسفند سال ۱۳۶۶ و با بمباران شدید شهر تهران و حومه‌  آن آغاز شد. این دوره از جمله شدیدترین ادوار جنگ شهرها به شمار می‌‏رود. اشاره‏‌ای به چگونگی تبادل موشک بین ایران و عراق گویای این واقعیت است.
 پس از حمله‌  ۸ اسفند عراق به تهران  که موجب سهمیه‌بندی فرآورده‌های نفتی شد، عراق در روز دهم اسفندماه هم چهار نقطه‌  تهران را برای نخستین بار هدف موشک‌های زمین به زمین قرار داد. ایران هم در همین روز و در واکنش به هدف قرار گرفتن تهران، یک فروند موشک اسکاد بی به شهر بغداد پرتاب کرد. عراق در ۱۱ اسفند ۱۳۶۶ هم ۱۲ موشک به تهران پرتاب کرد که بر اثر آن ۳۶ نفر شهید و ۷۰ نفر مجروح شدند. ایران در این شرایط تصمیم گرفت روزانه سه موشک با فاصله‌  زمانی مناسب روانه‌  بغداد کند.
عراق بار دیگر در شب چهارشنبه ۱۲ اسفند ۱۳۶۶، ۶ موشک دیگر به تهران پرتاب کرد و شهر قم را هم هدف حملات موشکی قرار داد. به این ترتیب، طی دو روز بیش از ۳۰ فروند موشک به سوی شهرهای تهران و قم شلیک کرد.    
پس از یک روز وقفه، دوباره در روز جمعه، ۱۴ اسفند ۱۳۶۶، تهران هدف سه موشک زمین به زمین قرار گرفت. ایران هم متقابلاً دو موشک را به سوی بغداد روانه کرد. در روز شنبه، ۱۵ اسفند ۱۳۶۶ هم هفت موشک عراقی به تهران پرتاب شد که سه فروند آن در فضا منفجر شد و چهار فروند    به مناطق مسکونی اصابت کرد. در اوایل بامداد روز بعد هم به سمت شمال تهران موشک پرتاب شد که به کوه‌های شمال شمیران برخورد کرد و خسارتی در پی نداشت. بعدازظهر همین روز هم سه موشک دیگر به تهران شلیک شد که همگی در آسمان منفجر شدند. در روز یکشنبه، ۱۶ اسفند ۱۳۶۶، همزمان با موشکباران تهران، هواپیماهای جنگی عراق هم تعداد زیادی از شهرهای غرب و جنوب کشور را بمباران کردند که یک هواپیمای عراقی سرنگون و خلبان آن هم اسیر شد.
عراق پرتاب موشک به تهران را در روز ۱۷ اسفند ۱۳۶۶، با شلیک سه فروند ادامه داد. ایران هم در عوض سه موشک به سمت بغداد و موصل روانه کرد. چند شهر ایران هم بمباران شد و دوباره جنگ شهرها راه افتاد. در شب سه‌شنبه، ۱۸ اسفند ۱۳۶۶، موشک پرتاب‌شده به جنوب تهران در منطقه‌  سیروس فرود آمد و   حدود ۱۲۰ نفر شهید و مجروح شدند. 
عراق تا این زمان ۳۷ موشک به سوی تهران و تعدادی هم به اصفهان و قم و دیگر شهرها شلیک کرده بود. ایران هم بغداد و موصل را هدف موشک قرار داده و جنگ شهرها بالا گرفته بود.   عراق تصمیم داشت جنگ شهرها را تا قبول قطعنامه‌  ۵۹۸ با حمله به مناطق مسکونی ایران ادامه دهد. ایران هم تصمیم گرفت علاوه بر مقابله به مثل، در شهرها پناهگاه عمومی بسازد و همچنین برای کسانی که شهرها را ترک می‌کنند، جا و تسهیلات فراهم کند. 
شدت جنگ شهرها در این مرحله به اندازه‏ای بود که دولت   شوروی سابق ، در ۱۸ اسفند ۱۳۶۶، از شورای امنیت سازمان ملل متحد خواست برای جلوگیری از تداوم جنگ شهرها بین عراق و ایران، وارد عمل شود. به هر تقدیر، این مرحله از جنگ شهرها هم در  ۲۲ اسفندماه ۱۳۶۶ متوقف شد.