غریب شب نشین
گریزت آفتابا، ازغریــب‌ شـب نشیـن تاچنـد؟
ستیـزت آسمانـا، با اسیــران زمیــن تا چنـد؟
زخشمت قصر ویران گشت وقیصرشد بیابانگرد
ورق گردانی ات ای چرخ، ای دشمن ترین تاچند؟
شیار فتنه افکنــدن به طــاق آسمـان تا کـی؟
جهانی را پـراکندن ز رعـد سهمگـین تا چنـد؟
سبــدهای تـوتابـوت اند بـرنعـش شقـایق ها
مغیلان پروری هایت بگو ای لاله چین تا چند؟
به توفان می دهـی خاکســتربال عـقابــان را
شهاب اندازی ات ازچشم های آتـشین تا چند؟
شرابـم ریخت داغ تلخـکامی ماند وعطـشانی
شکستن ها...شکستن های جام انگبین تا چند؟
به پـروازآی وبـگریــزازقفـس، ازکشور شبدیز
درنگت ای نفس، درلحظه های واپسین تا چند؟
 

آشوبِ سحرخیزان
ﺷﻬـﺎﺏِ ﻓﺘﻨــﻪ مـیﺑﺎﺭﺩ ﺯ ﭼﺸﻢِ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺍﻣـﺸﺐ
ﺑﻪ ﺗﻦ، ﺷﻮﻻی ﻏـﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﺳﭙﻬﺮِ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭ ﺍﻣـﺸﺐ
ﺧﻤـﺎﺭﻳﻦْﺧﻮﺍﺏِ ﻧﺮﮔـﺲ ﺭﺍ ﻏﺒـﺎﺭِ ﻏﻢ می ﺁﺷـﻮﺑﺪ
ﭼﻮ ﺩﺭ ﮔﻠﺰﺍﺭ میﺗﺎﺯﺩ ﺧﺰﺍﻥ، ﺗﻮﻓﺎنﺴـﻮﺍﺭ ﺍﻣـﺸﺐ
ﺑﻪ ﮔـﺮﺩﻭﻥ ﻧﺎلـۀ ﺑﻠﺒﻞ، ﮔـﻞِ ﺁﺗـﺶ می ﺍﻓﺸـﺎﻧَﺪ
ﻛﻪ ﺯخمی ﺧﻮﻧﻔﺸﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﻞ ﺍﺯ ﺑﯿﺪﺍﺩِ ﺧﺎﺭ ﺍﻣﺸﺐ
ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﻓﺘﻨـﻪ ﺑﺎ ﺩﺳﺖِ ﻓﺮﯾﺐ ﺁﺗـﺶ ﺑﻪﭘﺎﮐـﺮﺩه؟
ﮐﻪ ﺧﻮﻥِ ﻋﺸـﻖ ﻣﯽﺭﯾﺰﺩ ﺯ ﺗﯿــﻎ ﺁﺑـﺪﺍﺭ ﺍﻣﺸـﺐ
ﮔﻠﻮی ﺷﻮﺭﻩ ﺯﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺳﺮﺷﮑــﯽ ﺗَـﺮ نمیﺳـﺎﺯﺩ
ﺑﺒﺎﺭ ﺍی ﺍﺑﺮِ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ، ﺑﺒﺎﺭ ﺍﻣﺸـﺐ، ﺑﺒﺎﺭ ﺍﻣﺸـﺐ
ﺑﺒﺎﺭ ﻭ ﺗﯿﺸــۀ ﺗُﻨــﺪَﺭ ﺑﻪ ﻓـﺮﻕِ ﺁﺳﻤـﺎﻥ ﺑﻨﺸـﺎﻥ
ﺭﻫـﺎ ﻛـﻦ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻬﺘــﺎﺏ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥِ ﺗـﺎﺭ ﺍﻣـﺸﺐ
ﺩﺭ ﺁﺷﻮﺏ ﺳﺤﺮﺧﯿﺰﺍﻥ، ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ ‏«ﺷﺒﺪﯾﺰ»
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪﯼ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺰﺩ ﺯ ﭘﺸﺖِ ﮐﻮﻫﺴﺎﺭ ﺍﻣـﺸﺐ
 

گریه دار
 مگـرجنــازۀ گــل، ای سحـاب، گـریه ندارد؟
لهیـب سینـه گــدازِ ســراب، گریــه نــدارد؟
زتنگ چشمی ات ای آسمـان به حیرتــم، آیـا
زمیــنِ سـوختــه ازآفتــاب، گـریــه نـدارد؟
هزاردستِ گل افشان به سوی عرش بلند است
شـکـوفـه زار و تمنـــایِ آب گــریه نــدارد؟
دهان غنچـه زشمشیــرکینه غرق به خون شد
بـریـدن نفـــسِ عطـــرناب، گــریه نـدارد؟
شـراب عاطفـــه درخمـــرۀ تـرانـه نجوشیـد
گلوی تشنۀ تنــگ شـــراب، گــریه نــدارد؟
درآن نفــس که پُـراست آسمان زخندۀ کرکس
به خون تپیدنِ بـال عقـــاب، گــریه نــدارد؟
دمی که غـرقِ همـآغـوشی انــد ساحل و دریا
به سنــگ خوردنِ جـام حبـاب، گریـه نـدارد؟
کنون که هرمِ عطش می تراود از رگ«شبدیز»
سکوتِ سـردِ خــدایِ سحــاب، گـریه نـدارد؟