اکبر عزیزی

یادداشت امروز بر خلاف روزهای گذشته به خاطرات یکی از پیشکسوتان کشتی اختصاص دارد تا تفاوت گذشته تا حال آشکار شود. خاطرات محمد ابراهیم سیف پور، کسی که همدوره جهان پهلوان تختی بود.
 پیشکسوت ۸۸ ساله کشتی ایران و دارنده دو طلا و یک نقره جهان و برنده مدال برنز المپیک ۱۹۶۰ رم می‌گوید: با تختی، هم مدال المپیک گرفتم و هم دوبار قهرمان جهان شدم. او بیشتر از خودش به فکر ما بچه‌های تیم بود.
خودش کشتی داشت اما پای تشک من می‌ایستاد و تشویقم می‌کرد. چون هر دو وزن کم می‌کردیم. در مسافرت‌ها من و تختی را در یک اتاق می‌گذاشتند تا غذا نخوریم. 
 نکته : امروز، دوستی‌ها و گذشت در ورزش کم شده است. با یک برد وباخت همه چیز نادیده گرفته می شود. بیانیه پشت بیانیه صادر می شود و تخریب شخصیت به نقطه اوج خود می رسد. متانت، صبر، بردباری، گذشت وپهلوانی رنگ باخته است و فقط به خود اندیشیدن و توجیه ناکامی‌ها دیده می شود. این در حالی است که اعتقاد داریم در ورزش باید گذشت و پهلوانی وجود داشته باشد. آیا اکنون چنین فضایی در ورزش ما دیده می شود؟
متاسفانه در ورزش ما، خصوصا در بخش فرهنگی باشگاه ها، کوتاهی می شود.