به گزارش «اطلاعات آنلاین» به نقل از فاراندوایر، پرواز از بالای سقف جهان آنقدر عادی شده که بیشتر مردم دیگر حتی متوجه آن نمیشوند. با این حال، تقریبا هیچ پرواز تجاری برنامهریزیشدهای به نزدیکی جنوبگان هم نمیرود. دلایل این تفاوت عملی، جغرافیایی و بهشدت وابسته به شیوه کار هوانوردی مدرن است.
بیشتر سفرهای هوایی طولانی میان شهرهای آمریکای شمالی، اروپا و آسیا انجام میشود. این مناطق بیشترین جمعیت، فعالیت اقتصادی و تقاضای حمل بار هوایی را دارند. وقتی شرکتهای هواپیمایی مسیر میان این شهرها را طراحی میکنند، کوتاهترین مسیرها اغلب به سمت شمال قوس برمیدارند.
دلیلش این است که هواپیماها روی نقشههای تخت بهصورت خط مستقیم پرواز نمیکنند. آنها مسیرهای «دایره عظیم» را دنبال میکنند؛ کوتاهترین مسیر میان دو نقطه روی سطح کره زمین. این مسیرها روی نقشه خمیده به نظر میرسند، اما در واقع فاصله، مصرف سوخت و زمان پرواز را کاهش میدهند.
پروازهایی مانند نیویورک–توکیو، لندن–پکن یا شیکاگو–هنگکنگ اغلب از عرضهای جغرافیایی بالای شمالی عبور میکنند چون این مسیرها هزینه عملیاتی را کم میکند و با مقررات ایمنی هم سازگار است.
در نیمکره جنوبی شرایط متفاوت است. شهرهای بزرگ فاصله بیشتری از هم دارند و حتی کوتاهترین مسیرها هم معمولا روی اقیانوس باقی میمانند و وارد قاره جنوبگان نمیشوند. در اغلب موارد عبور از جنوبگان آنقدر صرفهجویی ایجاد نمیکند که ارزش پیچیدگی اضافی را داشته باشد.
