به گزارش «اطلاعات آنلاین» به نقل از بی جی آر، روزهایی که افراد در کنار خانواده یا دوستان روی مبل می‌نشستند و به تماشای تلویزیون می‌پرداختند، شاید به‌زودی تغییر کند. فناوری نسبتا تازه‌ای در حال ظهور است که می‌تواند تلویزیون‌های فیزیکی را به حاشیه براند: صفحه‌های مجازی. 

این صفحه‌ها با استفاده از هدست‌ها یا عینک‌های نمایشی دیده می‌شوند و تصویر برنامه‌ها را در فضای اطراف کاربر پخش می‌کنند. به این ترتیب، می‌توان در تخت‌خواب، حیاط خانه یا هر جای دیگری، بدون نیاز به تلویزیون، برنامه مورد علاقه را تماشا کرد.

محصولاتی مانند هدست Vision Pro اپل یا عینک‌های نمایشی Xreal One Pro ترکیبی از واقعیت افزوده و واقعیت مجازی را ارائه می‌دهند. البته این فناوری‌ها ارزان نیستند. Vision Pro اپل بسته به مدل، چند هزار دلار قیمت دارد و Xreal One Pro نیز ۶۴۹ دلار فروخته می‌شود؛ رقمی که با قیمت تلویزیون‌های گران‌قیمت رقابت می‌کند. با این حال، جذابیت این فناوری آینده‌نگرانه باعث شده بسیاری آن را شبیه صحنه‌هایی از فیلم‌های علمی‌–تخیلی، مانند جنگ ستارگان، بدانند.

این صفحه‌های مجازی مزایایی نسبت به تلویزیون‌های سنتی دارند؛ از جمله امکان جابه‌جایی و تماشای برنامه در هر مکان. در مقابل، معایبی مانند تجربه فردی و جدا افتاده تماشای تلویزیون وجود دارد که ممکن است مانع جایگزینی کامل آن‌ها با تلویزیون‌های رایج شود.

مزیت‌ها نسبت به تلویزیون سنتی

یکی از مهم‌ترین مزیت‌های صفحه‌های مجازی، قابلیت حمل و تماشای برنامه در هر مکان است. دیگر لازم نیست فقط در اتاق نشیمن بمانید یا برای دیدن چیزی روی صفحه کوچک تلفن همراه خم شوید. برای نمونه، Vision Pro اپل امکان ساخت صفحه‌ای تا حدود ۱۰۰ فوت عرض را می‌دهد و حس حضور در سینما را هرجا که باشید بازسازی می‌کند.

این نوع سرگرمی برای رفت‌وآمدهای طولانی با قطار، انتظار در مطب پزشک یا حتی نشستن در کلاس دانشگاه، جذاب به نظر می‌رسد. هرچند حمل آن به سادگی تلفن همراه یا کتاب نیست، اما گزینه‌ای متفاوت برای پر کردن زمان‌های کسل‌کننده محسوب می‌شود.

شخصی‌سازی نیز از دیگر جذابیت‌هاست. هر فرد می‌تواند برنامه دلخواه خود را تماشا کند، بدون آن‌که مجبور باشد با سلیقه دیگران کنار بیاید. اگر کسی تلویزیون خانه را در اختیار گرفته، دیگر اهمیتی ندارد؛ شما صفحه شخصی خودتان را دارید.

چالش‌ها و محدودیت‌ها

با وجود تمام این مزایا، صفحه‌های مجازی با موانعی روبه‌رو هستند که ممکن است مانع فراگیر شدن آن‌ها شود. نخست، این تجربه بسیار فردی است و بخشی از لذت جمعی تماشای فیلم یا مسابقه ورزشی با خانواده و دوستان را از بین می‌برد. نشستن کنار هم روی مبل و دیدن یک مسابقه، با تماشای جداگانه از پشت هدست معنای خود را از دست می‌دهد.