سینا کلهر، مشاور وزیر ورزش در فرهیختگان نوشت: جنایتکاران کودککش جهان با هدف سرپوش گذاشتن بر کشتار ۱۶۷ دانشآموز دختر و دیگر زنان و کودکان، عملیات روانی گستردهای علیه تیم ملی فوتبال زنان ایران اجرا کردند تا آنها را به پناهندگی وادار کنند و افکار عمومی را منحرف سازند.
با اینکه تیم ملی در بازی اول سرود ملی را نخواند، در دو بازی بعدی با احترام نظامی به سرود کشور ادای احترام کرد، اما اظهارات ناپخته برخی در داخل کشور به تشدید جنگ روانی علیه تیم کمک کرد.
در چنین وضعیتی، مقامات استرالیا برخلاف پروتکلهای ورزشی، با پیام و وعده بالاترین امتیازهای پناهندگی، بازیکنان را به درخواست پناهندگی ترغیب کردند. علاوه بر این، برخلاف اصول میزبانی، افرادی مجاز شدند در محل اسکان تیم حضور پیدا کرده و بازیکنان را به پناهندگی ترغیب کنند.
در این مرحله، با تمایل چند بازیکن ــ که متأسفانه کاپیتان تیم نیز با ۳۴ سال سن و در آستانه پایان دوران بازیگری خود در میان آنها قرار داشت ــ زمینه برای ترغیب سایر اعضای تیم و احتمال پناهندگی جمعی بیش از پیش احساس شد.
در همین زمان، رئیسجمهور آمریکا با پیام خود فشار رسانهای و روانی شدیدی ایجاد کرد و همزمان گروهی از براندازان با حضور در اطراف هتل و زمین مسابقه، تلاش کردند تیم زنان را با ایجاد رعب و فشار روانی به پناهندگی وادار کنند.
در فاز نهایی، پلیس استرالیا به بهانه حمایت از تیم، برخلاف قوانین ورزشی تلاش کرد اعضای تیم را به ترک هتل ترغیب کند. با وجود همه فشارها، تنها ۵ بازیکن ــ عمدتاً نیمکتنشین ــ به همراه کاپیتان و با همراهی پلیس از هتل خارج شدند.
در نتیجه، برنامه اصلی یعنی پناهندگی کل تیم با شکست مواجه میشود و با بازگشت ۱۸ نفر از مجموع ۲۳ عضو تیم، پروژه جنگ روانی نیز عملاً از بین میرود.
چند نفری که تحت تأثیر عملیات روانی سنگین پناهنده شدند، بیشتر به دلیل فشار و جو روانی ایجادشده تصمیم خود را گرفتند و این فضا نقش تعیینکنندهای در انتخابشان داشت.
با این حال، باید حساب افرادی مانند کاپیتان تیم را جدا کرد؛ کسی که از ۱۷ سالگی در تیمهای فوتبال کشور حضور داشته، در تمام این سالها قرارداد حرفهای داشته و تنها در سال جاری نیز قراردادی ۶ میلیارد تومانی دریافت کرده است. چنین فردی از فرصتها و منافع مادی کشور بهرهمند شده، اما در نهایت در میانه جنگ تصمیم گرفت به کشور خود خیانت کند.
حساب اینگونه افراد از اکثریت ورزشکاران وطندوست جداست؛ همانطور که اکثریت تیم فوتبال زنان به کشور بازگشتند، بیشتر ورزشکاران نیز وفادار به وطن هستند.
