سیدحسن موسوی چلک، اطلاعات‌آنلاین؛ نوروز از مناسبت‌هایی است که بسیاری از مردم ایران و مردم کشورهایی که نوروز را گرامی می‌دارند برای آغاز آن لحظه‌شماری و حتی آیین‌ها و مراسم مختلفی اجرا می‌کنند تا خبر از آمدنش بدهند و مژدگانی بگیرند. نوروز آغاز فصلی است که بعد از پست سر گذاشتن دشواری‌ها «پیام زندگی،  شادی و مهربانی و آغازی متفاوت‌تر» را با خود به همراه دارد.
سال ۱۴۰۴ برای ما ایرانیان سالی متفاوت بود. تجربه دو جنگ ناجوانمردانه که هنوز هم ادامه دارد و اتفاقات سیاسی اجتماعی دیگری که مردم کشورمان درگیر آن بودند و مشکلات اقتصادی شرایطی را فراهم کرد که همچون گذشته شاهد حال و هوای نوروزی در وطن عزیزمان نبودیم. شاید یکی از کارکردهایی مهم نوروز در کشور همین نکته باشد که زندگی با همه دشواری‌هایش جاری است. ما می‌توانیم تا می‌توانیم زیبایی بیافرینیم و با رفتار مسؤولانه خود در قبال هموطنان مروج مهربانی‌ها باشیم. 
به قول حافظ شیرازی،
ده روز مهر گردون، افسانه است و افسون
نیکی به جان (جای) یاران فرصت شمار یارا
هر یک از ما در طول زندگی اجتماعی آموختیم که باید عطر شمعدانی‌ها را بویید و امید داشت، چرا که هیچ مشکلی و بحرانی دائمی نیست. پس بیاییم نور باشیم و بهار، چون نور حتی اگر به اندازه روزنه‌ای باشد، باز هم سپاه سیاهی را می‌درد و «بهار» هزاران هزار زمستان را سرسبز می‌کند.
نوروز امسال از جهت دیگر هم متفاوت است. عید نوروز با عید بزرگ مسلمانان یعنی عید سعید فطر همزمان شده است. همزمانی که نشان می‌دهد باید از این فرصت‌های شادمانه و میمون و فرخنده بیشتر استفاده کنیم. به پیام‌های این عیدها بیشتر بیندیشیم. عید سعید فطر عید بازگشت به خویشتن خویش است و چه خوب است اگر به این بهانه از خدا بخواهیم لباس عافیت بر تن همه ما بپوشاند و مادران و پدران‌مان را با کرامت، نزد خود نگهدارد.
در سال ۱۴۰۴ عزیزانی را از دست دادیم که جای‌شان همیشه در کشور و زندگی ما و قلب ما خالی است. اینجاست که بهره می‌گیرم از این دعا که «خدایا به داده و نداده و گرفته‌ات شکر که داده‌ات نعمت است و نداده‌ات حکمت و گرفته‌ات امتحان.» ضمن این که از صمیم قلب یادشان را گرامی می‌دارم، بیاییم زمانی که عطر یا مقلب القلوب  به مشام می‌رسد و یا محول الاحوال آغاز دیگری را نوید می‌دهد، از خدای مهربان و بزرگ بخواهیم درگذشتگان‌مان را مشمول رحمت خود کند، صلح و آرامش و مهربانی در جهان و ایران عزیز فراگیر شود چرا که در مددکاری اجتماعی همه تلاش‌ها برای کمک به ایجاد شرایطی است که «زیستن اجتماعی» تحقق پیدا کند که آن هم در شرایط صلح و دوستی محقق خواهد شد و این که هر کدام از ما هر نقشی را که به عهده داریم به بهترین شکل ممکن انجام دهیم. چرا که چنین جامعه‌ای که زیست اجتماعی نیکو را شاهد باشیم «باید ساخت» و بدون تلاش تک‌تک ما ساخته نمی‌شود.‌
به قول دوست فرهیخته‌ام، زنده‌یاد فرهود جلالی کندلوسی «با اته گل، بهار وونه» (با یک گل هم بهار می‌شود.)

* استاد دانشگاه و مددکار اجتماعی