روزنامه خراسان نوشت: بیش ازیک ماه ازآغاز تجاوز متجاوزان آمریکایی واسرائیلی به ایران میگذرد؛ از همان روزهای نخست، بسیاری ازایرانیان در داخل وخارج از کشور با هرنگاه اعتقادی، گرایش سیاسی و سبک زندگی، به این تجاوز واکنش نشان دادند و از همبستگی با وطن وهموطن گفتند.
با این حال، سکوت بخشی ازچهرههای مشهور ورزش، سینما وسرگرمی برای بسیاری ازمخاطبان قابل فهم نبود.
دراین میان، انتشار تصاویر عادل فردوسیپور درعیادت از کودکان آسیبدیده جنگی دربیمارستان، آن هم حدود۳۵روز پس ازآغاز این تجاوز، دوباره این پرسش را به میان آورد که واکنش سلبریتیها درچنین بزنگاههایی چه زمانی وچگونه معنا پیدا میکند؟ آیا دیرواکنش نشان دادن صرفاً یک تأخیرساده است یا نشانه نوعی محاسبه؟ و مهمتر ازآن، آیا سکوت و بیواکنشی واقعاً موضعی «خنثی» محسوب میشود؟
بازگشت عادل در دقیقه ۹۰
کنشی درست در هرزمانی درست است، اما در زمان مناسب با ارزش تر. بعید است کسی که چند دهه درمتن رسانه زیسته، ارزش«زمان» در چنین کنشی را نداند.
عادل فردوسیپور نه فقط یک چهره موثر و برای بسیاری کماکان محبوب رسانهای، بلکه روزنامهنگاری است که سالها نبض افکارعمومی را دربرنامهای مانند۹۰سنجیده و میداند گاهی یک جمله در لحظه درست، میتواند از دهها واکنش دیرهنگام اثرگذارتر باشد. به همین دلیل طبیعی است که انتشار تصاویر عیادت او ازکودکان آسیبدیده جنگی، درکنار استقبال بخشی ازمخاطبان، این پرسش را هم به همراه داشته باشد که چرا چنین واکنشی بیش ازیک ماه به تعویق افتاد؟
راستش شاید اگر به جای اوبا یک ورزشکار یا هنرپیشه طرف بودیم که هوش رسانهای عادل را نداشت این تاخیر اهمیت چندانی نداشت. اما میتوان این اتفاق را دستکم از دو زاویه دید. نخست اینکه همین واکنش دیرهنگام بازهم از بسیاری سکوتها قابل دفاعتر است. درفضایی که هنوزبرخی چهرههای شناختهشده ترجیح دادهاند هیچ موضعی نگیرند، حضور عادل درکنار کودکان مجروح جنگی ترمیم همان سرمایه اجتماعی است که سالها درذهن مخاطبان شکل گرفته بود و با این اوصاف اصل اتفاق خوب است.
اما زاویه دوم اما به همان مسئله «زمان» برمیگردد. در چنین روزهایی، ارزش بسیاری از کنشها به لحظه وقوع آنها وابسته است. واکنشی که در روزهای نخست یک بحران بیان میشود، بخشی ازشکلگیری روایت عمومی را میسازد؛ اما هرچه زمان بگذرد، اثرگذاری آن کمتر میشود و بیشترشبیه واکنشی پسینی با انواع محاسبات به نظرمیرسد.
