به گزارش اطلاعات آنلاین، متن کامل یادداشت گروه حقوق زنان و خانواده پژوهشگاه قوه قضاییه به این شرح است:
پس از آنکه سازمان ملل متحد تشکیل و هدف عمده آن مطابق بند (۱) ماده ۱ سند تأسیس سازمان حفظ صلح و امنیت بینالمللی عنوان شد، این انتظار مشروع شکل گرفت که پس از این، از شدت، شمار و دامنه جنگها کاسته میشود و دیگر شاهد بیرحمیهای جنگهای جهانی اول و دوم نخواهیم بود؛ اما گذر زمان نشان داد که در نظم نوین جهان نه تنها از تعداد و شدت مخاصمات کاسته نشد بلکه جنگهای ویرانگر در سطحی گسترده ادامه یافت و به¬ویژه گروههای آسیبپذیر نظیر کودکان را با مصائب درهمتنیده مواجه ساخت.
جنگها خلاف اصول کلیدی حقوق بینالملل خصوصاً «اصل ممنوعیت توسل به زور» و «اصل ممنوعیت تجاوز به تمامیت سرزمینی دولتهای دیگر» هستند که اصول مبنایی سازمان ملل متحد را تشکیل میدهند و طبق آن دولتهای عضو سازمان ملل مکلفاند از توسل به زور و تجاوز به قلمرو دیگر کشورها خودداری کنند. از سوی دیگر، حقوق بینالملل همواره سعی دارد رفتار دولتهای درگیر در جنگ را به نحوی تنظیم کند که از صدمات و خسارات ناشی از جنگ کاسته شود. این دسته از قواعد حقوق بینالملل که از آن با عنوان حقوق بشردوستانه یاد میشود، مجموعهای از مقررات هستند که به دولتهای درگیر جنگ تکلیف میکند در خلال جنگ به هر ابزار جنگی و به هر روش جنگی متوسل نشوند، اصولی نظیر اصل تناسب، اصل احتیاط و اصل تفکیک را رعایت کنند و از حمله به اماکن و جمعیتهای غیرنظامی خودداری کنند. نکته مهم اینکه مقررات حقوق بشردوستانه ماهیت عرف بینالملل و یا قواعد آمره بینالمللی پیدا کرده؛ به این معنی که تمامی دولتها مکلف به رعایت آن در طول جنگ هستند.
رژیم اشغالگر اسراییل با مباشرت دولت ایالات متحده آمریکا، ضمن نقض اصول حقوق بینالملل در ممنوعیت تجاوز سرزمینی، در عین حال، تعهدات بینالمللی خود نسبت به احترام، حمایت و اجرای حقوق بشر و حقوق بشردوستانه را علیه گروههای غیرنظامی و بهویژه کودکان نقض کردند که از اهمّ آن میتوان به «متلاشی کردن نهاد خانواده»، «بیخانمان کردن کودکان»، «تخریب گسترده محیطزیست»، «از بین بردن ساختار امن انسانی» و «از دست رفتن حیات بشری» اشاره کرد. طراحی، هدایت وجهتگیری حملات نظامی علیه اماکن و اهداف غیرنظامی کشور؛ مانند مراکز آموزشی، مذهبی، درمانی و مسکونی و علیه غیرنظامیان؛ بالاخص کودکان، زنان، سالمندان و افراد دارای معلولیت تنها بخشی از رفتارهای بیرحمانه متجاوزان علیه کشورمان است و نشان میدهد که این دولتهای آلوده به جنایات جنگی، با استفاده از تسلیحات مرگبار، مبناییترین حقهای بشری کودکان را دستاویز سیاستهای منفعتطلبانه خود کرده و مهمترین قواعد نظام حقوق بینالملل ازجمله حمایت از حقوق بنیادین بشری و رعایت صلح و امنیت بینالمللی را لگدمال کردهاند.
حملات اخیر علیه ایران نقض شدید حقهای متعددی از کنوانسیون حقوق کودک است که از مهمترین آن میتوان به نقض حق حیات و قرار دادن کودک در وضعیتهای خشونتآمیز (مواد ۶ و ۱۹ کنوانسیون)، نقض حق بهرهمندی از سلامت (ماده ۲۴ کنوانسیون)، نقض حق برخورداری از بهترین وضعیت جسمی، روانی، اجتماعی و اقتصادی ممکن (ماده ۳)، نقض حق بهرهمندی از محیط خانوادگی و حمایت والدین (مواد ۹ و ۲۰)، نقض حق تحصیل (ماده ۲۸)، نقض حق تفریح و سرگرمی (ماده ۳۱) و حق برخورداری کودک از حمایت در برابر آثار جنگ (ماده ۳۸) اشاره داشت.
این تجاوز جنایتکارانه علاوه بر نقض حقوق بشر کودکان، نقض تعهدات بینالمللی حقوق بشردوستانه، به ویژه تکالیف مقرر در چهار کنوانسیون حقوق بشردوستانه ۱۹۴۹ را به همراه داشته که از مهمترین آن نقض اصل تفکیک و تمایز بین اماکن نظامی و غیرنظامی است؛ اصولی که در صدد کاهش آلام بشری در جنگها و به حداقل رساندن آسیب به اماکن و افراد غیرنظامی؛ خصوصاً کودکان میباشند.
لذا از سازمان ملل متحد انتظار میرود با درنظر گرفتن «مسئولیت پاسخگویی» دولت ایالات متحده آمریکا و رژیم اسراییل، تجاوز نظامی به ایران را صریحاً محکوم کند و با توجه به تکلیف مندرج در بند (ج) ماده ۴۵ کنوانسیون حقوق کودک، «مطالعه جامع» در خصوص نقض حقوق کودکان در خلال این حملات ددمنشانه به انجام رساند و با استفاده از ظرفیت شورای حقوق بشر، کمیته حقوق کودک و گزارشگران تخصصی حقوق بشر، نقضهای پیچیده حقوق کودک در جریان تجاوز نظامی اخیر را مورد بررسی قرار دهد؛ زیرا بیتفاوتی در برابر این رفتارها که تا جنایت جنگی پیش رفته، زمینهساز تکرار و تداوم این نقضها در سایر مناطق بحرانزده خواهد بود؛
سرانجام اینکه عدم پیگیری جدی و مؤثر نقض اصول و قواعد حقوق بینالملل، حقوق بشردوستانه و حقوق بشر آن هم در نظم جدید جهان که نظام حقوق بینالملل بر آن شده تا با توسل به ابزار «مسئولیت حمایت» و جلب همیاری جهانی به نقضهای گسترده مغایر اصول خود پایان دهد، خسارت جبرانناپذیر به تلاشهای بینالمللی در این مسیر وارد میآورد و صلح و امنیت جهانی را به ورطه نابودی میکشاند.