به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از نیویورک تایمز، دونالد ترامپ اکنون در «قفس طلایی» خود زندانی شده است. خشونت سیاسی که او زمانی با لفاظی‌هایش به آن دامن می‌زد، اکنون به سمت خودش بازگشته و باعث شده فضای پیرامون چهل و هفتمین رئیس جمهوری ایالات متحده به جای یک مرکز فرماندهی مقتدر، شبیه یک پناهگاه نظامی دورافتاده و متروک باشد.

تنهاییِ ترامپ فقط فیزیکی نیست، بلکه سیاسی است. با بالا گرفتن هزینه‌های جنگ با ایران، بسیاری از چهره‌های وفادار پیشین و حتی رهبران حزب جمهوری‌خواه، رفته رفته از او فاصله می‌گیرند. ترامپ این روزها با تیمی کار می‌کند که بیش از آنکه به او وفادار باشند، از پیامدهای فروپاشی دولت آمریکا هراس دارند.

نفوذهای امنیتی و اطلاعاتی اخیر، حس بی‌اعتمادی را در ترامپ به اوج رسانده است. او به شکلی فزاینده به دستگاه‌های اطلاعاتی خودی مشکوک است و احساس می‌کند در محاصره دشمنان داخلی و خارجی (به ویژه با نفوذ سایبری ایران) تنها مانده است. این بدبینی باعث شده فرآیند تصمیم‌گیری در کاخ سفید دچار اختلال شود.

ترامپ این روزها به همه می‌تازد؛ از نمایندگان دموکرات که معتقد است در جنگ تنهایش گذاشته‌اند و رسانه‌های منتقد که جبهه جنگ را به نفع ایران گزارش می‌کنند. او در انبوه نشست‌های خبری و گفتگوهای تلویزیونی و رادیویی‌اش بارها و بارها از ناتو و کشورهای اروپایی به شدت انتقاد کرده که چرا همراه آمریکا به جنگ ایران نرفته‌اند. به ژاپن و کره جنوبی تاخته که چرا برای باز شدن تنگه هرمز همکاری نمی‌کنند. هر بار هم پس از تمام لفاظی‌هایش گفته به هیچکس نیاز ندارد و خودش جنگ را به بهترین شکل پیش می‌برد.

حالا و در آستانه دو رویداد مهم، رئیس جمهوری متوهم و درمانده آمریکا باید تصمیم‌های اساسی برای بیرون آمدن از یک باتلاق خودساخته بگیرد؛ دیدار با رئیس جمهوری چین در پکن و سپس آغاز جام جهانی فوتبال در آمریکا. اگر اوضاع اقتصادی در ایالات متحده به همین ترتیب پیش برود و قیمت هر گالن بنزین به ۱۰ دلار نزدیک شود، ورزشگاه‌های آمریکا به صحنه رویارویی مردم خشمگین با رئیس جمهوری تبدیل می‌شود که بدون راهبرد و نقشه مشخص میلیاردها دلار از پول مردمش را خرج جنگی ناخواسته، غیرقانونی و بی‌دستاورد کرده است.