خروج امارات از اوپک تردیدهایی درباره آینده اوپک ایجاد کرده اما بررسی تاریخی نشان می‌دهد این سازمان از بحران‌هایی بزرگتر ازاین به سلامت عبور کرده است

 اوپک در سال ۱۹۶۰  آغاز به کار کرد؛ پنج وزیر نفت از ایران، عربستان سعودی، عراق، کویت و ونزوئلا که تا پیش از تأسیس اوپک، شاهد تعیین قیمت‌ها ازسوی شرکت‌های نفتی خارجی در سطحی بودند که به سختی هزینه‌های آنها را پوشش می‌داد، دور هم جمع شدند. داستان از این قرار است که نفتی که آنها می‌فروختند، ارزش کمتری از چای روی میز جلسه آنها داشت و از این بابت یک ناامیدی واقعی داشتند.
هیچ‌کدام از آنها طرح دقیقی نداشتند. تنها نقطه اشتراک این بود که احساس مشترکی داشتند که کنترل منابع خود را از دست می‌دهند. از دل آن ناامیدی، به علاوه برخی جاه‌طلبی‌های بزرگ، اوپک تشکیل شد. این سازمان چیز جدیدی بود: بخشی از آن شکل کارتل داشت، بخشی از آن اتحاد سیاسی و بخشی از آن جنبش اعتراضی علیه غول‌های نفتی غربی بود که از اوایل قرن بیستم بر این صنعت تسلط داشتند.
اوپک در ابتدا کمتر در مورد هماهنگی فنی و بیشتر در مورد اعمال حاکمیت بر خود نفت فعالیت داشت. در ابتدا هیچ‌کس توجه زیادی نکرد. 
شرکت‌های بزرگ نفتی آن را به سخره و معامله‌گران آن را نادیده گرفتند و حتی کشورهای عضو، محدودیت‌های تولید را اختیاری می‌دانستند. قوانین مربوط به تولید روی کاغذ وجود داشت، اما اجرای آن ضعیف یا اصلاً وجود نداشت. در بیشتر دهه ۱۹۶۰، اوپک بیشتر شبیه یک محفل سخن‌پراکنی بود تا یک قدرت و بیانیه‌هایی صادر می‌کرد که بازارها به ندرت به آنها واکنش نشان می‌دادند.

اوضاعی که تغییر کرد
بااین وجود، دهه ۱۹۷۰ از راه رسید و اوضاع به سرعت تغییر کرد. ملی شدن دارایی‌های نفتی در سراسر کشورهای عضو اوپک گسترش یافت و این گروه ناگهان کنترل بشکه‌های واقعی را در دست گرفت و دیگر فقط در حال لفاظی نبود. تحریم نفتی اعراب و کنترل‌های گسترده‌تر عرضه نشان داد که محدودکردن تولید می‌تواند کل اقتصاد جهانی را متزلزل کند.
قیمت‌ها به شدت افزایش و تورم رشدکرد، امنیت انرژی به یک مسئله سیاسی مهم در کشورهای مصرف‌کننده تبدیل شد. آژانس بین‌المللی انرژی در واکنش به این موضوع تشکیل شد و کشورهای عضو سازمان همکاری‌های اقتصادی و توسعه ( OECD) اطمینان دادند که ۹۰ روز ذخایر اضطراری نفت را در اختیار خواهند داشت.
 برای لحظه‌ای، به نظر می‌رسید که اوپک جهان را گروگان گرفته است. در همان زمان بود که مردم شروع به پیش‌بینی فروپاشی آن کردند و این درست در زمانی بود که نفوذ اوپک به اوج خود رسید.

بحران دهه ۱۹۸۰؛ نخستین آزمون مرگ
به گزارش شانا، تنش‌های داخلی اعضای اوپک، اولویت‌های ملی رقبا و نوسانات شدید قیمت سبب شد بسیاری تصور کنند که همه چیز به سرعت از بین خواهد رفت. اما اوپک از بین نرفت و تکامل یافت. بحران‌ اعتماد در دهه ۱۹۸۰ اولین بحران وجودی واقعی را به همراه داشت. قیمت‌های بالا باعث صرفه‌جویی در مصرف، عرضه جدید نفت از سوی تولیدکنندگان غیراوپک و رکود اقتصادی شده بود. تقاضا ضعیف شد، اما اعضای اوپک همچنان به سهمیه‌بندی‌ها پایبند نبودند و سعی می‌کردند با افزایش تولید، از درآمد خود دفاع کنند.
عربستان سعودی بیشتر بار این مسئولیت را به دوش کشید و بارها و بارها تولید خود را کاهش داد تا از قیمت‌ها حمایت کند. سرانجام ریاض از تلاش برای تبدیل شدن به تنها تولیدکننده‌ تعیین‌کننده دست کشید. شیرهای نفت را باز و بازار را پر از نفت کرد و قیمت‌ها سقوط کردند. صادرکنندگان نفت نابود شدند، بودجه‌ها به شدت کاهش یافت و اوپک به نظر تمام‌شده می‌آمد. 
تحلیل‌گران با اطمینان خاطر، مرگ آن را نوشتند. کارتلی که نتواند نظم و انضباط را اعمال کند، قرار نیست زنده بماند. اما بازهم اوپک نمرد بلکه تکامل یافت.
این سازمان در دهه‌ی ۱۹۹۰ تلوتلو خورد، تضعیف شد اما زنده ماند. قیمت‌ها نسبتاً پایین و پایدار ماندند و اوپک در پس‌زمینه‌ بازارهای جهانی محو شد. هنوز دارای اهمیت بود، اما دیگر تعیین‌کننده به نظر نمی‌رسید. برای مدتی، به نظر می‌رسید که به یک نهاد میراثی تبدیل شده است که بیشتر به دلیل عادت زنده مانده تا قدرت. 
سپس سال ۲۰۰۰ از راه رسید. تقاضا از سوی چین و سایر بازارهای نوظهور افزایش یافت، ظرفیت مازاد محدود شد و ناگهان اوپک دوباره اهمیت پیدا کرد. قیمت‌ها به سطوحی رسید که در دهه‌های گذشته دیده نشده بود. این سازمان تقریباً به‌طور تصادفی، بازهم موثر به نظر می‌رسید و حتی اعضای آن نیز از میزان اهرمی که بازیابی کرده بودند، شگفت‌زده به نظر می‌رسیدند.
اما این قدرت دوام نیاورد. درسال ۲۰۱۴، رونق نفت شیل آمریکا بازی را تغییر داد. فناوری حفاری افقی ، حجم عظیمی از ذخایر نفت را آزاد کرد. عرضه از کنترل اوپک خارج شد و وقتی این گروه از کاهش تولید خودداری کرد، قیمت‌ها سقوط کردند. بار دیگر، روایت این بود که اوپک مغلوب فناوری شده است. اما اوپک نمرد و تکامل یافت.

تولد اوپک پلاس؛ همکاری با روسیه
در سال ۲۰۱۶، راهبرد تغییر کرد. اوپک کاری را انجام داد که قبلاً هرگز واقعاً انجام نداده بود: همکاری با کشورهای غیر عضو، به ویژه روسیه را رسمی کرد و اوپک پلاس متولد شد. این نوعی از اتحاد بود که به جای اعتماد، بر اساس ضرورت و نیاز شکل گرفته بود و اتفاقا به خوبی عمل کرد. کاهش تولید در مقیاسی بزرگ موجب شد تا قیمت‌ها را تثبیت کند و کنترل خود را به بازار بازگرداند.
سپس سال ۲۰۲۰ از راه رسید. همه‌گیری کرونا تقریباً در یک شب تقاضای نفت را از بین برد. هواپیماها زمین‌گیر شدند، جاده‌ها خالی و انبارها پر شدند. روسیه و عربستان سعودی نخستین اختلاف بزرگ خود را تجربه کردند و قیمت‌های جهانی نفت حتی برای مدت کوتاهی منفی شدند. این یک اتفاق بی‌سابقه و قطعی به نظر می‌رسید. 
حتی معتقدان قدیمی هم فکر می‌کردند که این بار ممکن است واقعاً پایان اوپک باشد. اما اوپک نمرد بلکه تکامل یافت. برخلاف انتظارات، اوپک پلاس با کاهش‌ تولیدهای عظیم موافقت کرد و به‌طور شگفت‌آورتری نیز کشورها از این تصمیم پیروی کردند. هماهنگی اوپک پلاس تحت فشار شدید حفظ شد. این گروه دوباره ثابت کرد که بقا، نه کمال، بلکه یک هدف واقعی برای آن‌هاست و برای ایجاد ثبات واقعی در بازار نفت عمل کرد.اما اکنون دوباره تنش‌ها بازگشته‌اند.
 
خروج اعضا و تنش‌های جدید
اکنون اختلافات در اوپک بر سر خطوط تولید مبنا، سهمیه‌ها و برنامه‌های تولید آینده بیشتر شده است. کشورهایی مانند امارات متحده عربی، با ظرفیت رو به رشد سریع و جاه‌طلبی‌های بزرگ، در برابر محدودیت‌هایی که برای دوران متفاوتی طراحی شده بودند، مقاومت کرده‌اند. هر زمان که منافع ملی اعضا به‌شدت از هم فاصله می‌گیرند، صحبت از خروج یا تجزیه دوباره مطرح می‌شود. آنگولا و قطر به ترتیب خروج‌های مهمی بودند که می‌خواستند بر راهبردهای ملی نفت و گاز تمرکز کنند. اما خروج امارات متحده عربی در سطح دیگری قرار داشت. 
تحلیلگران با عجله اعلام کردند که این بار واقعا پایان کار اوپک است؛  اما چشم انداز آینده اوپک هنوز هم معلوم نیست. هر چند سال، بحرانی ایجاد می شود که روی کاغذ می‌تواند اوپک را از بین ببرد. اما تاریخ نشان می‌دهد که اوپک ناپدید نمی‌شود: خم می‌شود، کوچک می‌شود، گسترش می‌یابد و برند خود را تغییر می‌دهد. این سازمان، یک پاسخ مکرر به هرج و مرج در بازارهای نفت است.