به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از سی.بی.اس نیوز، نولان از «یادگاری» (ممنتو) گرفته تا «تلقین» (اینسپشن)، «اوپنهایمر» و «شوالیه تاریکی»، همیشه مرزهای محدودیت در فیلمسازی را جابهجا کرده است؛ «ادیسه» را نیز باید در راستای همین سنت دانست چرا که اولین فیلم تاریخ سینما محسوب میشود که تمام سکانسهای آن منحصراً با دوربینهای فیلمبرداری آیمکس ضبط شده است. نولان این فیلم را طی ۹۱ روز، حدود ۶۰۰ هزار متر فیلم را در کشورهای یونان، ایسلند، مراکش، ایتالیا و اسکاتلند جلوی دوربین برد.
نولان میگوید: «وقتی پروژه ادیسه را شروع کردیم، همهچیز به ابعاد و مقیاس کار گره خورد. این فیلم باید به بزرگترین اثری تبدیل میشد که تا به حال ساختهایم. لازم بود همه ما را به چالش بکشد، چون ماهیت داستان همین بود.»
«ادیسه» نولان، روایتی بسیار عمیق و حماسی از یک جنگ در عصر برنز است. این اثرِ که همه چشمها در انتشار اکران آن است، سیزدهمین فیلم نولان در طول ۲۸ سال فعالیت او محسوب میشود.
او که برخلاف بسیاری از کارگردانها، فیلمنامهها را خودش مینویسد، میگوید: «بسیار احساس مسئولیت میکنم تا جایی که میتوانم جزئیات بیشتری را روی پرده سینما به مخاطب ارائه دهم؛ تا کاملترین حس، تصاویر و رویدادها را از یک داستان به آنها منتقل کنم.»
این کارگردان میگوید هنگام نوشتن فیلمنامه تلاش میکند تماشاگران آینده، آن را طوری بنویسد که مخاطبان آثارش با شخصیتها همذاتپنداری کنند. نولان میگوید: «میخواهم کاری کنم که مخاطب حس کند آن محیط چه بویی میدهد یا چه فضایی دارد. در عین حال، تلاش میکنم درگیرکنندهترین و بیپرواترین نسخه ممکن از یک داستان را خلق کنم.»
او که همیشه مشتاق جابهجا کردن مرزهای ساختار فیلم است، اضافه کرد: «در این پروژه واقعاً تا جایی که میتوانستم فشار آوردم و شاید به برخی از مرزهای محدودکننده رسیده باشم.»
این فیلم پس از «میانستارهای» و «اوپنهایمر»، سومین همکاری مت دیمون با نولان محسوب میشود. دیمون میگوید: «با اختلاف، این سختترین فیلمی بود که در تمام زندگیام بازی کردهام. یعنی اصلاً با بقیه کارهایم قابل قیاس نیست.»
نولان از همان ابتدا درباره میزان سختی کار با او رک و راست بوده است. دیمون تعریف میکند: «در اولین جلسهای که با هم داشتیم، آخر کار رو به من کرد و گفت: این فیلم خیلی سخت خواهد بود. یک نگاهی به او انداختم، با این حس که مثلاً من صدتا فیلم بازی کردهام و کارم را بلدم. با سرم تایید کردم که آره میدانم. اما او مستقیماً تو چشمهایم نگاه کرد و گفت: نه، این فیلم واقعاً خیلی سخت خواهد بود.»
درس تواضع، صبر و سینمای مستقل
کلمه «سخت»، ترجیعبند تمام دوران حرفهای نولان بوده است. جاناتان نولان، برادر کوچکتر او که خودش هم از کارگردانان هالیوود است، میگوید: «قدیمیترین خاطرات من، دقیقاً مربوط به زمانهایی است که کریس داشت فیلم میساخت.»
هرچند او دوران کودکی و نوجوانی خود را با دوربین «سوپر ۸» خانوادگی به فیلمسازی گذراند، اما هنگام درخواست برای ورود به مدرسه سینمایی رد شد. با این حال، او باوجود این رد صلاحیت، به ساخت فیلمهای کوتاه ادامه داد.
نقطه عطف زندگی او در سال ۱۹۹۹ با ساخت فیلم «یادگاری» (ممنتو) رقم خورد. مدیران استودیوهای سینمایی نگران بودند که مردم این فیلم را - که یک معمای پیچیده با محوریتی کارآگاهی مبتلا به فراموشی بود - بیش از حد گیجکننده بدانند.
نولان میگوید: «آن دوران درسی برای تواضع، صبر و البته سینمای مستقل بود. یعنی همان حالتی که فیلمی را تمام میکنی و واقعاً حس میکنی به دستاورد بزرگی رسیدهای، اما متقاعد کردن اهالی صنعت سینما و پخشکنندهها درباره این موضوع، میتواند زمان خیلی زیادی ببرد.»
یک سال طول کشید تا آنها بتوانند پخشکنندهای برای فیلم پیدا کنند. اما مخاطبان آن را اثری فراموشنشدنی یافتند و فیلمنامه آن نیز نامزد جایزه اسکار شد. اما توماس، همسر نولان، میگوید: «هر پاسخ منفی که میشنید، او را در مسیرش مصممتر میکرد که حتماً باید این کار را انجام دهد.»
نولان و توماس در اولین روز دانشگاه با هم آشنا شدند. آنها ۲۶ سال است که با هم ازدواج کردهاند و توماس تهیهکنندگی تمام فیلمهای او را بر عهده داشته است. توماس میگوید: «نمیتوانم کریس را در حالتی غیر از فیلمسازی تصور کنم. حتی فکر کردن به این موضوع که اگر او نمیتوانست داستانهایش را از طریق جادوی سینما روایت کند چقدر سرخورده میشد، وحشتناک است.»
پیشتازی در هالیوود
امروز، فیلمهای بلاکباستر (فیلمهای پرهزینه) این کارگردان ۵۵ ساله برنده ۱۸ جایزه اسکار شده و بیش از ۶ میلیارد دلار در سراسر جهان فروش داشتهاند. بازیگران برای بازی در فیلمهای او سرودست میشکنند.
دیمون میگوید: «او کاملاً درک میکند که بازیگران چه کار میکنند و برای اجرای آن به چه چیزهایی نیاز دارند.» از نظر دیمون، چیزی که نولان را از سایر کارگردانها متمایز میکند، ماهیت جاهطلبانه داستانهایی است که تعریف میکند و میزان فداکاری و تلاشی است که برای به تصویر کشیدن آنها به خرج میدهد.
نولان در فیلم «شوالیه تاریکی» یک ساختمان واقعی را منفجر کرد. برای فیلم «تنت»، او یک هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ واقعی خرید و یک آشیانه ساخت تا هواپیما را به آن بکوبد. این کارگردان تنها زمانی از جلوههای کامپیوتری استفاده میکند که انجام آن کار به شکل واقعی و طبیعی کاملاً غیرممکن باشد.
فرمت آیمکس با وجود گرانقیمت و سنگین بودن، بزرگترین عشق و جاهطلبی نولان است. این کارگردان هیچ ترسی از قوانین سنتی و چارچوبهای هالیوود ندارد.
او میگوید: «دوست دارم حس کنم چیزی به مجموعه آثار تمام فیلمسازانی که تحسینشان کردهام و به این تاریخچه بزرگ سینما که در حال تکامل است، اضافه کردهام. اگر بتوانم نقشی در جلو بردن زبان سینما داشته باشم، این بزرگترین چیزی خواهد بود که دوست دارم به خاطرش در یادها بمانم.»
فیلم «ادیسه» (The Odyssey) کریستوفر نولان قرار است در ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۶ (۲۶ تیر ۱۴۰۵) در سینماها و به خصوص پردههای آیمکس اکران شود.