روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: یک نماینده مجلس(محمدعلی نقدعلی)، طرفداران مذاکره برای پایان دادن به جنگ را تهدید کرده که خانه‌هایشان را بر سرشان خراب خواهیم کرد چون درصدد هستند «میز ذلت‌بار مذاکره را بچینند».

قطع نظر از اینکه سخن از مذاکره گفتن به معنای چیدن میز ذلت است یا نه، اصولاً یک نماینده مجلس فقط حق دارد نظر خود را، چه در مخالفت و چه موافقت، بگوید ولی هرگز چنین حقی برای او، نه در قانون و نه در شرع و عرف، در نظر گرفته نشده که مخالفین نظر خود را تهدید کند آنهم تهدید به اینکه خانه‌هایشان را بر سرشان خراب خواهد کرد!

مفهوم این تهدید همان جنگ است و همان کاری که ارتش‌های تروریستی آمریکا و رژیم صهیونیستی می‌کنند. آنها هم در ۴۰ روز جنگ تحمیلی سوم خانه‌های مردم و مسئولین ما را بر سرشان خراب کرده‌اند.

نکته قابل تأمل اینکه آن دسته از نمایندگانی که مایل هستند هرچه خودشان فکر می‌کنند دیگران هم همان را بپذیرند و اگر کسی زیر بار آنها نرفت باید خانه‌خراب شود، با کمترین آراء تاریخ انتخابات به مجلس راه یافته‌اند و نمی‌توانند مدعی نمایندگی اکثریت مردم باشند. مهم‌تر اینکه همزمان با این تهدید عجیب و غریب، ۲۶۱ نماینده مجلس با انتشار بیانیه‌ای از مذاکره حمایت و افکار و نقطه‌نظرهای افراطیون مخالف مذاکره را رد کردند.

مراجعه به آحاد مردم جامعه نشان می‌دهد مردم خواهان برقراری آرامش هستند و با ادامه جنگ مخالفند هرچند اگر دشمن بخواهد جنگ را ازسر بگیرد تمام مردم یکپارچه وارد صحنه دفاع می‌شوند و در مقابل دشمن خواهند ایستاد.

نکته‌ای که باید مورد توجه باشد اینست که افراطیون همیشه کشور را به لبه پرتگاه می‌برند و کاری غیر از ایجاد اختلاف و تفرقه از آنها برنمی‌آید. در شرایط کنونی که جامعه ایران بشدت نیازمند وحدت و انسجام است و مسئولان ارشد کشور با تأکید فراوان توصیه به همدلی و همراهی و خودداری از هر اقدام یا گفتن سخنی که باعث مخدوش شدن وحدت شود می‌کنند، کوبیدن بر طبل اختلاف و تفرقه به نفع دشمن است.

اینکه ترامپ با خوشحالی اعلام کرد در ایران اختلاف وجود دارد و عده‌ای افراطی هستند، با استفاده از سخنان کسانی است که توصیه مسئولان ارشد نظام که توصیه قرآنی «وَلا تَنازَعوا فَتَفشَلوا وَتَذهَبَ ریحُکُم» است را نادیده می‌گیرند و دیگران را به خراب کردن خانه‌هایشان بر سرشان تهدید می‌کنند.

ایران، اکنون به ساخته شدن، ترمیم خرابی‌ها و حل مشکلات اقتصادی نیاز دارد. در چنین موقعیتی بر طبل جنگ کوبیدن حرکت در جهت خلاف مسیری است که مصلحت کشور و منافع ملی اقتضای آن را دارد. اگر کسی قصد خدمت به مردم و تأمین منافع ملی کشور را دارد باید به هیأت مذاکره‌کننده برای اینکه بتواند با اقتدار به پای میز مذاکره برود کمک کند و این واقعیت را به درستی درک کند که در جامعه امروزی ایران جائی برای افراطی‌گری و نادیده گرفتن حقوق مردم وجود ندارد.

روشن است افراطیون چون از پیامدهای عدالت‌محوری که در شرایط پساجنگ به وجود خواهد آمد نگرانند، به تهدید علیه مذاکره متوسل می‌شوند ولی آنها باید بدانند در جامعه ایرانی کنونی جائی برای بازیگری افراطیون وجود ندارد.