حجتالاسلام والمسلین سید محمود دعایی نماینده ولی فقیه در روزنامه اطلاعات و نماینده شش دوره مجلس شورای اسلامی در پانزده خرداد ۱۴۰۱ در سن ۸۱ سالگی درگذشت و به دیدار معبود شتافت. ایشان به مدت نزدیک به ۴۲ سال سرپرستی مؤسسه اطلاعات را برعهده داشت و در این دوره طولانی منشأ خدمات بزرگی به فرهنگ ایران زمین شد.
بزرگان مذهبی، سیاسی و فرهنگی ایران در پی درگذشت «سید روزنامهنگاران ایران» پیامهای مهمی صادر کردند و درگذشت ایشان را به خانواده ایشان و روزنامه اطلاعات تسلیت گفتند.
رهبر شهید انقلاب در پیامی ضایعه درگذشت مرحوم دعایی را تسلیت گفته، در مورد وجوه بارزشخصیت آقای دعایی فرمودند:
«ایشان برخوردار از صفات نیک و پسندیدهای بودند: صفا و سلامت نفس، فروتنی و سادهزیستی، پاکدستی و قناعت، ارادت عمیق و راسخ به امام بزرگوار و انقلاب و پایداری و وفا در دوستی و رفاقت. گذشتهی ایشان در عراق و ایران در دوران مبارزات هم فصل مُشبِع دیگری است که موجب رحمت و مغفرت الهی است انشاءالله.»
شهید آیتالله رئیسی رئیس جمهور وقت نیز با صدور پیامی فقدان سیدمحمود دعایی را تسلیت گفت و افزود:« اخلاص، تواضع، ساده زیستی، پایبندی و پایداری بر ارزش های انقلاب و نظام اسلامی و اخلاق مداری در عرصه رسانه و خبر از جمله ویژگی های ارزشمند این انسان فرهیخته بود که در سایه آن توانست سالیان متمادی در نمایندگی ولی فقیه و سرپرستی موسسه اطلاعات و در دیگر سنگرهای مهم خدمتگزاری همچون شش دوره نمایندگی مجلس شورای اسلامی منشا خدمات بسیار شود.»
آیتالله سید حسن خمینی نیز در پیام تسلیت خود به تمجید از ایثارگریهای مرحوم دعایی پرداخت:«نام دعایی با تاریخ انقلاب اسلامی گره خورده و یاد آن مجاهد خستگی ناپذیر با تاریخ زندگی امام خمینی آمیخته است. برای من و شاید برای همه کسانی که با مرحوم دعایی آشنایی داشتند فراق او سخت و طاقت فرساست و مهربانی و صفای او و همچنین دل دریایی و وسعت نظرش همیشه در یادها پابرجاست. آن مرحوم از زمره پاک ترین همراهان امام در نجف اشرف و از زمره خالص ترین یاران ایشان و بیت ایشان در ایام مبارزه و انقلاب بود. صدای گرم او در رادیوی صدای روحانیت مبارز در دوران مبارزه و خلق و خوی نرم او در روزنامه وزین اطلاعات در دوران پیروزی از یادها نخواهد رفت.»
حجتالاسلام والمسلمین سید محمدخاتمی در پیام تسلیتش از دوستی و اخلاق نیک شادروان دعایی یاد کرد: « در ماتم تابسوز عزیزی سوگواریم که عشق و عقل، ایمان و اقدام، شور و شعور، سرافرازی و فروتنی و… را در وجود مبارکش به هم آمیخته بود و شخصیت ممتازش برای همه آنان که حق و حقیقت را پاس میدارند و اسلام و ایران را سربلند و عزیز
می خواهند، خواستنی، دوست داشتنی و امید بخش بود. حضرت سید محمود دعاییِ والامنش را میگویم که از آغاز شکلگیری نهضتی که به انقلاب اسلامی انجامید در کنار امام و در خدمت به مردم، بیهیچ ادعایی ایستاد و تاوان این ایستادگی را با مشقتهای فراوان از جمله هجرت و در بدری پرداخت و چون انقلاب پیروز شد، چهرهای از خود نشان داد که انقلاب و ایران در مرحله ایجابی و ساختن نظامی مردمی، سخت بدان نیازمند بود. با اینکه دمی از پیمان خود با امام و انقلاب دست بر نداشت از بسیاری از تنگ نظری ها، خام اندیشی ها و بدکرداریهایی که احیانا به نام انقلاب و اسلام صورت میگرفت بیزار بود و به جای راندن و دور کردن از انقلاب و نظام، دلِ قهرمان او به آهنگ جاذبه می طپید.»
دکتر محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی هم در پیام تسلیتی که صادر کرد از سجایای اخلاقی و سابقه مبارزاتی سیدمحمود دعایی گفت: «این شخصیت بزرگوار از علاقمندان و همراهان قدیمی حضرت امام (ره) در دوران مبارزات ستمشاهی و از فعالین سیاسی پیش از انقلاب در داخل و در کشورهای منطقه بودند و پس از پیروزی انقلاب بعنوان خدمتگزاری مردمدار، ساده زیست و دلسوز در عرصههای مختلف حضور داشتند.»
شما چه نظری دارید؟