روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: جنگ در «میدان» است اما تندروها در «خیابان» فریاد جنگ سر می‌دهند. جنگ در «لبنان» است اما این‌ها در ایران می‌گویند هرکس نمی‌خواهد بجنگد جمع کند و برود! پای این جماعت به جنگ با دشمن باز نمی‌شود اما تا دلتان که نه، تا دل دشمن بخواهد، به نفع او با خودی‌ها می‌جنگند!

همه را متهم می‌کنند و حق را انحصاری در اختیار خود می‌دانند. لابد پندارشان هم همین است! البته کاش باشد در آن صورت باید به امضای شعارهاشان خود زحمت بکشند و به میدان جنگ بروند، جایی که گلوله می‌آید، بمب می‌آید، موشک می‌آید. جایی که ترکش‌ها، دست و پا و سر را قطع می‌کند.

بیشتر بخوانید: فوری| ارتش اسرائیل خبر داد: به اهدافی در خاک ایران حمله کردیم

به جای این که راه خروج از کشور را به دیگران نشان دهند، خود راه لبنان و فلسطین و... را در پیش بگیرند و صداقت گفتارشان را با رفتار امضا کنند. اما چنین نمی‌شود. برای این ها- متأسفانه- قصه میدان و خیابان ادامه بازی‌های جناحی است.

انگار انتخابات برایشان هیچ وقت تمام نمی‌شود. معممین شان هم نه فتوا و حکم که فرمان به حرمت مذاکره می‌دهند! اولی و دومی ادبیاتی فقاهتی دارد که اینان شأنش را ندارند و سومی را از سر قدرت که بدان پشتگرمند بیان می‌کنند. به هر حال تریبون دارند، ساختار دارند، همین هم باعث می‌شود خود را صاحب حق بپندارند.

کسی که تریبون دارد حتی اگر دیگران هم همراهی نکنند آنقدر صدایش بلند است که دیگر صداها را در برقراری ارتباط ناکام می‌گذارد. کسی که تریبون دست اوست هرچه بخواهد می‌گوید حتی گزاره‌های صد در صد نادرست را اما درست نمایی می‌کند. آدم هم دارند هم کسانی که درجلسه برایشان فریاد به تأیید برآورند و هم در فضای مجازی به آن ضریب دهند. کارشان هم هزینه تراشیدن برای کشور است و سبک کردن هزینه جنگ با کشور برای دشمن. کسانی که کلماتشان بذر تفرقه است، برداشتشان که اختلاف است را هم باید در خرمن دشمن بگذارند،تنها منتفعی که بی‌فاکتور خدمات شان را دریافت می‌کند. خدا بخیر کند با این جنگ جویان مجازی....