به گزارش اطلاعات آنلاین، بحران مخاطب در سینماهای ایران نگرانکنندهتر از همیشه است. اگر به آمار کلی فروش فیلمها از ابتدای سال تا امروز نگاهی بیندازید میبینید، بهطور میانگین تنها ۱۴.۶۷ نفر در هر سانس حضور داشتهاند. هفته گذشته این عدد با رشدی اندک به ۱۸.۰۷ نفر رسید که میتوان آن را به ثبات نسبی حاصل از آتشبس نسبت داد. اما با ترک برداشتن حباب این امنیت موقت، بعید نیست که همین آمار ضعیف هم دوباره افت کند.
بنا به آمار در هفته گذشته، فیلم «تهران کنارت» با میانگین ۲۶.۶۹ تماشاگر در هر سانس، پرمخاطبترین فیلم بوده؛ در مقابل، فیلمهایی مثل «قمارباز» و «بهشت تبهکاران» با کمتر از ۵ تماشاگر در هر سانس، در قعر جدول دستوپا میزنند.
برنده بازی شایعات
فیلم «تهران کنارت» به کارگردانی علی بهراد، در حالی صدرنشین گیشه شده که اصلاحات انجامگرفته و حواشی پیرامون شایعه توقیف آن، نقش مهمی در جلب توجه مخاطبان داشته است. گذشته از اینکه این شایعات چقدر حقیقت داشته باشند، این پدیده فینفسه تاملبرانگیز است؛ زیرا چنین استقبالی نشاندهنده این است که رویکردهای نظارتی با نگاه بدنه جامعه فاصله گرفته و به جای اینکه چنین نظارتی مرجع عمومی تلقی شود، چنین مخالفتهایی به آثار اعتبارِ ناخواسته میبخشد. همانطور که در هفته گذشته «تهران کنارت» با جذب بیش از ۸۶ هزار مخاطب، به لطف همین حواشی و کنجکاویهای عمومی، پرچمدار بیرقیب گیشه است.
مقام بعدی در جدول فروش این هفته به «آنتیک» تعلق دارد که با ۳۶ هزار مخاطب همچنان یکی از موفقترین آثار امسال است. «تاکسیدرمی» نیز با حدود ۱۳ هزار تماشاگر، در رتبه سوم جای گرفته و تلاش میکند سهم خود را از بازار حفظ کند.
در ادامه جدول «سفر به لیمونیا» با فاصلهای کم از فیلم قبلی، ۱۲.۵ هزار نفر را به سینما کشانده است. «نیمشب» نیز با ۳ هزار مخاطب، در انتهای فهرست پنج فیلم برتر قرار گرفته و به نظر میرسد تب تماشای آن دیگر فروکش کرده است.
فوتبال مسکنی برای دردهای مزمن
در خبرها آمده که شورای صنفی در تصمیم اخیر خود به پخش مسابقات فوتبال در سینماها نظر مثبت داده است؛ تصمیمی که در صورت اجرایی شدن میتواند چند صباحی به اقتصاد در حال ورشکستگی سالنداران جانی دوباره بدهد. هر چند به باور بسیاری این اقدام، بیش از آنکه یک اتفاق فرهنگی باشد، اقدامی برای ادامه بقاست.
سرانجام علاج را در خود امنیت اجتماعی و معیشتی جامعه و البته نوع فیلمهای روی پرده باید جستجو کرد زیرا در غیر این صورت سینماها حتی با تکیه بر فوتبال هم نمیتوانند از مرگ تدریجی نجات پیدا کنند و به جای پناهگاه فرهنگ، به سالنهای ورزشی موقتی تبدیل میشوند که در نهایت هویت اصلیشان را از دست خواهند داد.