به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از سی‌ان‌ان، با هدف قرار دادن اسرائیل در پاسخ به حملات رژیم به لبنان، به نظر می‌رسد تهران در حال نشان دادن این است که خطوط قرمز آن دیگر در مرزهای خودش متوقف نمی‌شود و رهبرانش آماده‌اند خطرهایی بسیار بیشتر از گذشته بپذیرند.

از زمان آتش‌بس ۸ آوریل بین ایران و آمریکا، تهران بارها اسرائیل و ایالات متحده را به از بین بردن آتش‌بس از طریق اقدام نظامی متهم کرده است. ایالات متحده حتی با وجود ادامه مذاکرات غیرمستقیم، به اهداف ایرانی حمله کرده است. در همین حال، به گفته بنیامین نتانیاهو، اسرائیل با وجود محدودیت‌های ناشی از آتش‌بس، نزدیک به ۳۵۰۰ حمله در لبنان، از جمله در پایتخت بیروت، انجام داده است.

ایران با مجموعه‌ای از حملات تلافی‌جویانه حساب‌شده علیه اهداف آمریکایی و خلیج فارس پاسخ داد، در حالی که هشدار داد در صورت شکست دیپلماسی، آماده ازسرگیری جنگ و گسترش آن به فراتر از خلیج فارس است که بالقوه مسیرهای کشتیرانی از اقیانوس هند تا دریای سرخ و مدیترانه را تهدید می‌کند.

شب سه‌شنبه تا چهارشنبه، پس از سرنگونی یک بالگرد ارتش آمریکا در اوایل هفته، تبادل آتش جدیدی بین ایالات متحده و ایران رخ داد که بر بی‌ثباتی مداوم در سراسر منطقه تأکید می‌کند.

حملات ایران به اسرائیل نشان‌دهنده تغییری گسترده‌تر است. با این حال، حملات این هفته به اسرائیل نشان‌دهنده یک گام دیگر بود. تهران اعلام کرد که اقدام نظامی اسرائیل علیه متحدان منطقه‌ای‌اش می‌تواند باعث واکنش مستقیم ایران شود. هدف، شکستن بن‌بست دیپلماتیک در مذاکرات برای دستیابی به یک توافق موقت صلح و حمایت از لبنان بود.

محمدباقر قالیباف، مذاکره‌کننده ارشد ایران در مذاکرات، روز دوشنبه گفت: «ما معادله آتش‌بس را که روی کاغذ وجود داشت، در حالی که بارها در عمل در میدان نقض می‌شد، لغو کردیم. تا زمانی که تمایل واقعی برای ایجاد اعتماد وجود نداشته باشد، پاسخ ایران یکسان خواهد ماند.»

ایران اصرار دارد به اسرائیل و آمریکا اجازه نخواهد داد به حملات خود ادامه دهند، در حالی که ادعا می‌کند به آتش‌بس متعهد است، آتش‌بسی که به گفته تهران بارها نقض می‌شود. اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه، روز دوشنبه گفت: «تحت هیچ شرایطی» چنین توافقی را نخواهد پذیرفت.

این اقدام نشان‌دهنده تغییری عمده در سیاست‌های تهران است، جایی که نسلی تازه از رهبران به شکلی فزاینده‌ رویکرد محتاطانه و واکنشی را که مدت‌ها راهبرد جمهوری اسلامی در قبال دشمنانش را تعریف می‌کرد، کنار می‌گذارند. آنها اکنون به جای تکیه بر بازدارندگی و صبر راهبردی، بیشتر مایل به ریسک کردن و به کارگیری اهرم نظامی، اقتصادی و منطقه‌ای ایران برای شکل دادن به وقایع خاورمیانه هستند.

در واقع، این همان رهبر ایرانی است که دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، آن را «منطقی‌تر» و «کاملاً معقول» توصیف کرده است. آرون دیوید میلر، مذاکره‌کننده سابق صلح خاورمیانه در ایالات متحده، به جسیکا دین از سی‌ان‌ان گفت: «ایرانی‌ها اکنون هم اسرائیلی‌ها و هم ایالات متحده را در تنگنا قرار داده‌اند. آنها آماده ریسک هستند. آنها فکر می‌کنند که دارند پیروزی می‌شوند. آنها فکر نمی‌کنند آتش‌بس به منافع آنها خدمت می‌کند.»

سال ۲۰۲۰، اولین دولت ترامپ با ترور ژنرال قاسم سلیمانی، عالی‌ترین مقام ایرانی که در آن زمان از سوی ایالات متحده ترور شده بود، تابویی دیرینه‌ را شکست. واکنش تهران، تحت رهبری آیت‌الله شهید سیدعلی خامنه‌ای، نشان‌دهنده ترجیح او برای انتقام‌گیری سنجیده به جای تشدید کنترل‌نشده تنش بود: ایران پس از ارسال/صدور هشدارهایی که به نیروهای آمریکایی فرصت پناه گرفتن می‌داد، حمله موشکی به یک پایگاه هوایی ایالات متحده در عراق انجام داد.

در ژوئن ۲۰۲۵، هنگامی که ایالات متحده در حمله به ایران به اسرائیل پیوست، تهران دوباره پاسخ متناسب را انتخاب کرد و نشان داد که با وجود لفاظی‌های آتشین خود، هنوز مدیریت تشدید تنش را ضروری می‌داند. حملات این هفته به اسرائیل نشان می‌دهد که محاسبات ممکن است در حال تغییر باشد.

تریتا پارسی، معاون اجرایی اندیشکده سیاست خارجی کوئینسی، گفت: «این اولین بار در دهه‌های اخیر است که یک قدرت منطقه‌ای ابزار، ظرفیت و تمایل به اعمال قدرت سخت علیه مانورهای نظامی اسرائیل یا تجاوز به شخص ثالث را دارد.» پس از این حمله، ایران هشدار داد که آماده است «سطح تنش» را افزایش دهد تا چیزی را که فرضیات اسرائیل و آمریکا در مورد محدودیت‌های پاسخ خود توصیف کرد، به چالش بکشد.

دنی سیترینوویچ، رئیس سابق شاخه ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل، به بکی اندرسون از سی‌ان‌ان گفت: «تهران به دنبال ایجاد یک معادله جدید است که هدف آن جلوگیری از اقدام اسرائیل نه تنها علیه خود ایران، بلکه علیه شبکه نیابتی آن در منطقه است.» او در X نوشت: «وقایع ۲۴ ساعت گذشته بار دیگر نشان داد که رهبری فعلی ایران معتقد است آنچه را نمی‌توان با دیپلماسی به دست آورد، در نهایت می‌توان با استفاده از زور به دست آورد.»