بی‌مقدمه چند نکته و مطلب تمام!:

۱- استقرار و سکون خانواده به دو عامل اساسی وابسته است: معیشت و عطوفت. اوّلی که نباشد، دومی نمی‌تواند با زور و توصیه و نصیحت بپاید. اکنون، یا فکری به حال معیشت خانوارها کنیم و سپس بر موج در موجِ عطوفت در خانواده امید بورزیم؛ یا جسارتمندانه، این یک قلم مناسبت را در تقویم سال آینده قلم بگیریم.

۲- قرآن، فلسفه‌ی تشکیل خانواده را «سکون، مودّت و رحمت» ذکر کرده است؛ (روم: ۲۱). دلمشغولی همیشگی بر گذران امور معیشت، سکون و قراری باقی نمی‌گذارد، تا ستون مودّت و رحمت در آن پا بگیرد و سقف الفت و عطوفت بر آن برافراشته گردد. اوّل، بنیان و پایه را محکم سازیم و سپس جوانان را به ازدواج ترغیب کنیم و آن‌گاه پندِ رحمت و عاطفه در فضای زوجینی بر آنان روا داریم. 

۳- در جامعه‌ی بدون چشم‌انداز ـ پنج‌ساله و بیست‌ساله‌اش مهم نیست!- بر سر شاخ بنشینیم و بُن ببُریم، همین می‌شود، که از یک‌سو یکسره به پند و اندرز و کارشناسی‌های فضایی سیمایی، جوانانِ مجرّدمانده را به باد نقد و نصیحت می‌گیریم و بعضاً ازدواج‌های رمانتیک میدانی را برجسته می‌کنیم؛ از دگرسو در فردای ازدواجِ آن دو جوان، مسکن و خودرو و حتی ارزاق روزانه‌شان را به خدای روزی‌رسان می‌سپاریم!

۴- عمردادگان و زندگی‌ساختگان، یعنی بارنشستگان را در تلاطم اضطراب‌ها در اولیّات زندگی رها می‌سازیم و هر از گاهی به وعده‌ای، توصیه به تاب‌آوریشان می‌کنیم و چه بسا همان وعده را به وعید بدل می‌نماییم؛ آن‌گاه یک روز را، آن هم در ثبت تقویم، تکریمشان می‌فرماییم!

۵ـ مقدّرات معیشتی را در انواع ملاحظات سیاسی و تنازعات احزاب، به تنگنا می‌فکنیم و از کلمه‌ی مقدّس پایداری و تاب‌آوری، فقط نمدی اسمی بر کلاه خود می‌بافیم.

روز خانواده و تکریم بازنشستگان در تقویم، خجسته باد!