به گزارش اطلاعات آنلاین،‌ هاکنی که بیش از شش دهه با آثار رنگارنگ و نوآورانه‌اش دنیای هنر را متحول کرد، نه تنها به خاطر نبوغ هنری‌اش، بلکه به دلیل سبک زندگی متمایز و سرکشی‌های مشهورش در برابر قواعد اجتماعی، شخصیتی تکرارنشدنی بود. یکی از جنجالی‌ترین و در عین حال پیوسته‌ترین جنبه‌های زندگی هاکنی، عشق بی‌پایان او به سیگار بود. در حالی که هاکنی در طول زندگی‌اش همواره بر این باور بود که سیگار کشیدن برای او نوعی لذت و الهام‌بخش هنری است، این عادت پیامدهای پیچیده‌ای برای او به همراه داشت.

هاکنی اغلب در برابر کمپین‌های ضدسیگار و ممنوعیت‌های اجتماعی مقاومت می‌کرد و حتی در اعتراض به این محدودیت‌ها به نهادهای مختلف از جمله مسئولان متروی پاریس و رسانه‌ها نامه می‌نوشت. از نظر او، محدودیت‌های این‌چنینی نوعی «زورگویی» علیه آزادی‌های فردی بود و حتی زمانی که این عادت با سلامتی‌اش سر ناسازگاری گذاشت – از جمله پس از سکته خفیف سال ۲۰۱۲ – او همچنان با نگاهی فلسفی به آن می‌نگریست.

به گزارش گاردین، پیامدهای این عشق دیرینه، فراتر از حاشیه بود. سیگار در خودنگاره‌های او حضوری نمادین داشت و به عنوان بخشی از هویت هنری‌اش در کنار قلم‌موهای او قرار می‌گرفت. اگرچه پزشکان بارها او را به ترک آن تشویق کردند، هاکنی با طنزی خاص می‌گفت که از چهار پزشک خود بیشتر عمر کرده است. با این حال، او هرگز تأثیر این عادت را بر سلامت جسمانی‌اش انکار نکرد، اما ترجیح داد تا پایان عمر با انتخاب‌های شخصی‌اش زندگی کند.

آخرین نمایشگاه مرور آثار او در پاریس در سال ۲۰۲۵، نگاهی جامع به نبوغ او داشت؛ جایی که خودنگاره‌هایش با «اثر دروست»، لایه‌های عمیق شخصیت او را به تصویر می‌کشیدند. هاکنی در اواخر عمر، در نقاشی‌هایش که پرتره‌ای از مراقبش، توماس موپفوبی را نیز شامل می‌شد، آرامشی خاص را به نمایش گذاشت. او که در سال‌های پایانی خود به شخصیتی محبوب در میان نسل‌های مختلف تبدیل شده بود، نه تنها با هنرش، بلکه با شجاعت در وفاداری به خود، در ذهن‌ها باقی ماند. هاکنی می‌گفت «بدون دود، آتشی وجود ندارد» و حالا پس از سال‌ها خلق و ابداع، چراغ هنر او اگرچه خاموش شده، اما گرمای آثارش برای همیشه در تاریخ هنر زنده خواهد ماند.