به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، همچنان که دسته عزاداری از میان تپه‌های آوار عبور می‌کند، جمعیت شعار می‌دهند و سینه می‌زنند و ناله‌هایشان در صدای خفه گلوله‌باران در دامنه تپه‌های آن سوی شهر طنین‌انداز می‌شود. در مراسم آغازین ماه محرم در شهر نبطیه در جنوب لبنان، مردم فریاد می‌زنند: «اینجا کربلاست، ای امام حسین، ببین. اینحا کربلاست.»

مراسم مذهبی عزاداری برای عاشورا، سوگواری شهادت امام حسین(ع) در نبرد کربلا در سال ۶۸۰ میلادی - ۶۱ هجری است؛ امروز این مراسم برای مسلمانان شیعه نمادی از مقاومت در برابر ظلم است. در مواقع عادی، این بزرگداشت سالانه مایه افتخار نبطیه است و جمعیتی بالغ بر ۳۰ هزار نفر را به خیابان‌ها می‌کشاند و آنها را با فریاد غم و اندوه جمعی پر می‌کند.

امسال، داستان کربلا به دلیل جنگ حزب‌الله و اسرائیل که منجر به کشته شدن بیش از ۳۹۰۰ نفر در لبنان شد که اکثر آنها مسلمان شیعه بودند، معنایی تازه برای شرکت‌کنندگان به خود گرفته است. نبطیه یکی از مناطقی بود که در طول جنگ بیشترین آسیب را از بمباران دید و بخش زیادی از آن با خاک یکسان شد.

روز چهارشنبه، فریادهای غم و اندوه در میان تپه‌های خاک و آهن که دو روز قبل از جاده‌ها پاکسازی شده بودند، خفه شد. حدود ۲۰۰ نفر نتوانستند سکوتی را که بر شهر سایه افکنده بود، پر کنند، خیابان‌ها خالی و ساختمان‌ها پس از ۱۰۰ روز جنگ فروریخته بودند. نبطیه در این روز محرم برای کشته‌های اخیر خود سوگواری می‌کرد، اشک‌هایی که نمازگزاران می‌ریختند، راوی جنگی است که بیشتر شهر را آواره کرده و بسیاری را که فرصت فرار نداشتند، کشته است.

پوسترهای شهدا در خیابان‌ها پراکنده‌اند: در میدان ورودی روستای همسایه، هاروف، یک پوستر ۳ متری چهره ۵۰ رزمنده جوان حزب‌الله را که تنها در همان روستا شهید شده‌اند، نشان می‌دهد. اسماعیل یاغی، ۵۰ ساله، می‌گوید: «امسال عاشورا برای ما معنای خاصی دارد. ما هر روز در طول این جنگ، نبرد کربلا را زندگی کرده‌ایم.»

همانطور که او حرف می‌زند، به پوسترهای مردان جوانی که چهره‌هایشان بر دیوارهای مسجد آویزان است و روی تی‌شرت‌ها و لباس‌هایی که شرکت‌کنندگان پوشیده‌اند، چاپ شده است. یاغی ادامه می‌دهد: «در قلب‌های ما غم و اندوه و در عین حال غروری برای شهدایمان وجود دارد. اما ما معتقدیم صرفاً به این دلیل که کسی مرده، به این معنی نیست که زندگی‌اش به پایان رسیده است. زندگی ابدی آنها تازه آغاز شده است.»

ساکنان شهر انتظار نداشتند امسال مراسم عاشورا را در نبطیه برگزار کنند؛ تقریباً تمام ۸۰ هزار نفر از ساکنان به دلیل بمباران‌های اسرائیل و دستور تخلیه اجباری آواره شده بودند. آتش‌بس اعلام‌شده در روز دوشنبه بین ایالات متحده و ایران، به شکلی غیرمنتظره جنگ در لبنان و پیشروی نیروهای اسرائیلی را که در آستانه تصرف کل شهر بودند، متوقف کرد.

نیروهای دفاع مدنی به سرعت شروع به آماده شدن برای مراسم مذهبی کردند. داوطلبان سرویس آمبولانس نبطیه، کیت‌های پزشکی خود را زمین گذاشتند و جاروها را برداشتند و شروع به پاکسازی آوار از مسجد مرکزی شهر کردند و بنرهای سیاه را برای پوشاندن سوراخ‌های بزرگ دیوارهای آن که در اثر حمله هوایی ایجاد شده بود، آویزان کردند.

مهدی صادق، رئیس ۴۵ ساله سرویس آمبولانس، در حالی که یک قابلمه بزرگ پیاز و ادویه را هم می‌زند می‌گوید: «معمولاً تمام ماه را برای آماده شدن برای عاشورا صرف می‌کنیم. این بار فقط دو روز فرصت داشتیم.» او هم زدن را متوقف می‌کند تا به بیرون نگاه کند، زیرا صدای توپخانه اسرائیل ساختمان را می‌لرزاند. دود از بالای تپه‌هایی که نبطیه را احاطه کرده، بلند می‌شود.

با وجود آتش‌بس، اسرائیل و حزب‌الله در منطقه به اصطلاح «منطقه امنیتی» که اسرائیل اشغال کرده،‌ شامل صدها مایل مربع از جنوب لبنان، به تیراندازی به یکدیگر ادامه می‌دهند. نیروهای اسرائیلی درست پشت تپه علی طاهر در حاشیه شهر هستند. صبح جمعه، درگیری شدت می‌گیرد. حزب‌الله به سمت نیروهای اسرائیلی شلیک می‌کند و چهار سرباز را می‌کشد و در پاسخ، اسرائیل موجی از حملات هوایی را در اطراف نبطیه و خود شهر انجام می‌دهد که منجر به کشته شدن ۱۸ نفر و زخمی شدن ۳۳ نفر می‌شود.

صادق می‌گوید: «دیروز افراد بیشتری اینجا بودند، اما شب سختی بود. گلوله‌باران زیادی شد.» ارتش لبنان پس از تیراندازی اسرائیل به مردمی که روز سه‌شنبه در حال بازگشت بودند، ورودی‌های قسمت بالایی شهر و روستاهای هم‌مرز با مواضع اسرائیل را مسدود کرده بود. خانواده‌ها از ترس اینکه این آتش‌بس مانند دو آتش‌بس قبلی از بین برود، از خشونت‌های جدید فرار کرده بودند.

صادق ادامه می‌دهد: «ما انتظار داشتیم اوضاع بهتر از الان باشد. ما یک آتش‌بس واقعی می‌خواستیم. تصمیم گرفتیم مراسم عاشورا را در نبطیه برگزار کنیم چون می‌خواستیم دلیلی برای بازگشت مردم ایجاد کنیم.» با وجود مراسم مذهبی، افراد زیادی به شهر و روستاهای اطراف برنگشته‌اند. چند نفر با ماشین از خیابان‌ها عبور می‌کنند تا خانه‌هایشان را بررسی کنند و سپس دوباره می‌روند. این با آتش‌بس نوامبر ۲۰۲۴ که به آخرین جنگ حزب‌الله و اسرائیل پایان داد، بسیار متفاوت است، زمانی که ساکنان دسته دسته برگشتند و بلافاصله شروع به بازسازی مغازه‌ها و خانه‌های خود کردند.

حسین نحله، مهندس ۳۳ ساله که به دلیل جنگ به بیروت آواره شده، می‌کوید خانه‌اش ویران شده است، اما او به هر حال می‌خواهد برای شرکت در مراسم عاشورا به نبطیه برگردد. چند مرد در کنار نحله روی خود را به سمت آسمان برمی‌گرداندند و اشاره می‌کنند. در دوردست، یک پهپاد اسرائیلی بالای سر آنها می‌چرخد و مردانی را که برای مراسم جمع شده‌اند، تماشا می‌کند. همزمان با راهپیمایی عزاداران، نیروهای دفاع مدنی برای بیرون کشیدن اجساد از زیر آوار تلاش می‌کنند.

آنها محل حملات هوایی را در مناطقی که قبلاً در طول جنگ غیرقابل دسترس بودند، علامت‌گذاری کرده‌اند و اکنون از آتش‌بس برای جستجوی بقایای اجساد در میان آوار استفاده می‌کنند. همه مناطق در دسترس نیستند؛ ارتش اسرائیل روز سه‌شنبه نزدیک آمبولانس‌هایی که برای خاموش کردن آتش به مناطق جنوب شهر نزدیک می‌شدند، گلوله‌باران کرد.

حسین فقیه، رئیس منطقه‌ای دفاع مدنی نبطیه، می‌گوید: «اینجا در نبطیه، اوضاع هنوز هم همینطور است؛ حتی سخت‌تر هم شده.‌ مشخص نیست آیا آتش‌بس برقرار است یا نه.» او مصاحبه را قطع می‌کند تا به یک تماس تلفنی پاسخ دهد. با چشمانی اشکبار برمی‌گردد. «باید مرا ببخشید. من همین الان از دخترمان شنیدم خانه‌مان را اسرائیلی‌ها ویران کرده‌اند.»