حمله سبعانه و ددمنشانه ایالات متحده امریکا و مستعمره بدنامش رژیم صهیونی به خاک مقدس ایران، هیچگاه از دفتر تاریخ پاک نخواهد شد. به ویژه که در همان آغاز تجاوز، رهبر جمهوری اسلامی ایران و جمعی از اعضای خانواده و بیت ایشان به شهادت رسیدند. این شهادت، سرآغاز مقاومتی حماسی بود که جوهر و ذات فرهنگ و تاریخ شیعه محسوب می‌شود.

دشمن چه اندیشیده بود؟ آیا ایران به یک ضربت فرو می پاشد؟ پایه‌هایی که انقلاب اسلامی و ساختار کهن این سرزمین ورجاوند بر آن بنا شده است هیچگاه در برابر چنین دشمنان حقیری سر فرو نمی‌آورد و پشت خم نخواهد کرد. آیت‌الله سید علی خامنه‌ای نخستین شهید در جنگی بود که آمریکا و اسرائیل در آن شکست خوردند و استراتژی این شکست تاریخی را پیشاپیش همچون دژی استوار، آن شهید و رهبر ارجمند ایجاد کرده و به تدریج برساخته بود.

یک بار در ابتدای جنگ چهل روزه نوشتم که برخی کشورهای عرب جنوبی نه تنها در برابر این جنایت دهشتناک سکوت کردند و نیرو و سربازان و پایگاههای آمریکا و آسمان و زمین و دریا و بنادر خود را در اختیار دشمنان ایران نهادند، که از ابراز تسلیت و واکنشی کوتاه در برابر این فاجعه دردناک نیز خودداری کردند. پس چه باک از کوبیدن مستعمرات حقیر و همکاران بزدل دشمنانی که در اوهام با اربابان خیالی نَردِ خدمتگزاری می‌بازند و حلقه‌های غلامی در گوش می‌آویزند؟

درس‌های جنگ رمضان فراوان بود و خاورمیانه و جهان به برکت خونها و مقاومت‌های بی‌مانند، خاصه شهادت رهبر فقید و شهید هیچگاه مانند سابق نخواهد بود.

اینک در آستانه بدرقه و تشییع تاریخی پیکر رهبر شهید، فرصتی فراهم است تا ملت ایران و جریان مقاومت، یک دل و یک زبان شوند و نشان دهند که تنها در جنگ و مبارزه همدم و همسنگر نیستند؛ بلکه در صلح و سوگ و سیاست هم، یگانه و متحد خواهند بود. آری، «واعتصموا بحبل الله جمیعاً ولاتفرقوا» در اینجاست که معنای واقعی خود را نشان می‌دهد. باید چنین شود وگرنه پیروزی به شکست و دستاوردهایی که با خون دل به دست آمده به خسارت بدل خواهد شد.

حضور کاروان مشایعت، از حرم سیدالشهدا(ع) تا حرم علی بن موسی الرضا(ع)، سفری معنوی است که مهمترین شاهراه ارض تشیع را از کربلا تا مشهد طوس طی خواهد کرد. این سفر با حضور مردمانی که رو در روی دشمن ایستادند و ایران را حفاظت کردند، جلال و شکوهی ویژه خواهد داشت. وداعی است که باید به پیمان اتحاد و همدلی ختم شود و به عهد انسجام و یگانگی برسد. دریای سوگواران، تنها به مرثیه رهبر شهید خواهند پرداخت و این حبل المتینِ یکتای اتحاد را در مقابل چشم دشمنان به نمایش خواهد نهاد. مبادا کسانی جز این کنند و شعاری دیگر سر دهند؟ اینجا جای این گونه نمایش‌ها و خودنمایی‌ها نیست. آن تکیه نشینی‌ها و رقابت‌ها و شاخ و شانه کشیدن‌ها در این سفر بی‌معناست. اینجا جسم شهیدی بدرقه می شود که نماد مقاومت در برابر بزرگترین دشمنان و قدرتهای جهان بود و پشتیبان و مؤید دولت و ملت ایران بود.

تشییع رهبر شهید را باید به پشتیبانی از دولت و نظام و نیروهای مسلح و رهبر جوان تبدیل کنیم. این فرصتی است تا خواب دشمن را برآشوبیم و خیالات خام او را در تفرقه افکنی سیاسی میان دولت و هیئت مذاکرات و گروههای مدعی از بین ببریم. باید به قول امام خمینی(ره) ید واحده باشیم و از ملت، یک ارتش یکدل بسازیم. راهی که از کربلا تا خراسان می رود، زیارت حرمین است و از شهرها و خیابان‌ها و کوه و دشت‌های عزیز ایران می‌گذرد. ایرانی که فرزندانش به تازگی در برابر بزرگترین ارتش‌های مهیب و بی ترحم جهان مقاومت کرده و سربلند بیرون آمده‌اند، به هیچ کس اجازه نخواهند داد این فرصت را از ملت ما بگیرد.

این چند نکته را باید در همینجا می‌گفتیم و گفتیم به قول حافظ: «زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسن» که ما مرثیه خوان و سوگوار امام شهید انقلابیم، نه میراث طلب و طلبکار و کین توز و رقیب این و آن. و ختم کلام هم به شعر حافظ: 

در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست
ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع