به گزارش اطلاعات آنلاین، آلودگی هوا روز به روز در حال افزایش است و تهدید آن به چالشی تبدیل می‌شود که باید بر آن غلبه کنیم. هر شکل حیاتی به نحوی تحت تأثیر این تهدید قرار می‌گیرد.

آلودگی هوا زمانی ایجاد می‌شود که مواد مضر وارد جو زمین می‌شوند. همچنین ممکن است به سایر موجودات زنده مانند حیوانات و محصولات غذایی آسیب برساند و همچنین به محیط طبیعی یا ساخته شده آسیب برساند. فعالیت‌ های انسانی و فرآیندهای طبیعی می ‌توانند هر دو باعث آلودگی هوا شوند.

فرآیند اساسی فتوسنتز، تبدیل انرژی نور، معمولاً از خورشید، توسط گیاهان و سایر موجودات زنده به انرژی شیمیایی است که بعداً می ‌تواند برای تأمین سوخت فعالیت‌ های موجودات زنده آزاد شود و در نتیجه اکسیژن را به عنوان یک محصول جانبی آزاد کند. اکثر گیاهان، جلبک‌ها و سیانوباکتری‌ها فتوسنتز انجام می‌دهند.

یکی از روش های نوین و بیولوژیکی در کاهش آلودگی و حذف آلاینده ‌های موجود در هوا استفاده از جلبک هاست که با توجه به برخورداری از ویژگی هایی مانند قدرت بالای آنها در جذب دی اکسیدکربن و تولید اکسیژن و همچنین توانایی رشد سریع به عنوان یکی از روش های جدید در مبارزه با آلودگی هوا مطرح شده است.

جلبک‌ها کارخانه‌های سلولی مبتنی بر نور خورشید هستند که دی اکسید کربن را به سوخت‌های زیستی بالقوه، مواد غذایی، خوراک دام و مواد فعال زیستی با ارزش بالا تبدیل می‌کنند. استفاده از جلبک‌ها برای کاهش آلاینده‌های هوا مانند دی اکسید گوگرد، دی اکسید نیتروژن و تبدیل دی اکسید کربن به اکسیژن از طریق فرآیند فتوسنتز یک روش کارآمد به شمار می رود.

میزان فتوسنتز جلبک ها در مقایسه با دیگر گیاهان به مراتب بیشتر است. تخمین زده می شود برای تولید یک تن زیست توده جلبکی حدود دو تن دی اکسیدکربن مورد نیاز است.

استفاده از جلبک‌ها برای حذف آلاینده‌ها، مواد مغذی، فلزات، به دلیل نیازهای رشد ارزان مانند نور خورشید، CO2  و حتی آب شور، عدم نیاز به زمین زراعی، عدم رقابت با محصولات غذایی، کاهش کربن و سازگاری با محیط زیست، محبوبیت پیدا کرده است. جلبک‌ها در همه جا حضور دارند و بسیار سریع‌تر از اکثر گیاهان خشکی رشد می‌کنند و در نتیجه نرخ تثبیت CO2 بالاتری دارند.

تثبیت و حذف دی اکسیدکربن در جلبک ها برخلاف دیگر گیاهان مانند درختان به فصل خاصی محدود نیست و حتی در فصل پاییز و زمستان هم انجام می شود.

در دوران مدرن و زندگی صنعتی در بسیاری از شهرهای بزرگ مانند تهران با پدیده وارونگی هوا مواجه هستیم. در فصل های پاییز و زمستان که درختان برگ ندارند این پدیده و پیامدهای ناشی از آن تشدید می شود؛ اما در صورتی که شرایط مساعد باشد جلبک ها حتی در این فصول نیز قادر به انجام فتوسنتز هستند. بنابراین می توانند دی اکسیدکربن موجود در هوا را به دام اندازند و در کاهش پیامدهای ناشی از وارونگی نیز تاثیرگذار باشند. به همین دلیل در سطح دنیا استفاده از جلبک ها به عنوان راهکاری برای کاهش پیامدهای گلخانه ای مورد توجه قرار گرفته و برنامه ریزی هایی برای استفاده هر چه بیشتر از جلبک ها انجام شده است.

برای تصفیه هوا، انواع خاصی از ریزجلبک‌ها بر اساس مناسب بودنشان برای این کار انتخاب می ‌شوند. دانشمندان گونه های با رشد سریع و نرخ جذب دی اکسید کربن (CO2) فوق‌العاده بالا را ترجیح می‌ دهند. این ریزجلبک ‌های انتخاب شده به موتور سبز تبدیل می‌ شوند که فرآیند تصفیه هوا را هدایت می‌کند.

جلبک ‌هایی مانند اسپیرولینا قادر به کاهش دی اکسید کربن (CO2)، دی اکسید نیتروژن (NO2) و دی اکسید گوگرد (SO2) در هوای آلوده و تولید اکسیژن هستند.

ریزجلبک‌ها با استفاده از نور خورشید یک فرآیند سلولی انجام می‌ دهند؛ آنها CO2 محلول در آب را جذب کرده و از آن به عنوان یک بلوک ساختمانی برای رشد و تولید مثل استفاده می‌کنند. هم زمان، آنها اکسیژن را به عنوان یک محصول جانبی آزاد می ‌کنند و هوایی را که تنفس می ‌کنیم، دوباره پر می ‌کنند.

سیستم‌ های ریزجلبک که با نام "درخت مایع" نیز شناخته می‌ شوند. برخلاف درختان که به فضای قابل توجهی برای رشد نیاز دارند، درختان مایع ریزجلبک را می ‌توان برای سازگاری با محیط‌های مختلف شهری مقیاس ‌بندی کرد و در خیابان‌های شلوغ، میادین یا حتی ادغام در سازه‌ های ساختمانی نصب کرد و دسترسی و تأثیر آنها را به حداکثر ‌رساند.

سیستم‌های میکروجلبک نه تنها تصفیه‌ کننده‌های هوای کاربردی هستند، بلکه از نظر زیبایی شناسی نیز به چشم‌انداز شهری جلوه‌ای دلپذیر می‌بخشند. طراحی شیک و مدرن آنها می‌تواند جنگل ‌های بتنی سبز رنگ را تداعی کند.