به گزارش اطلاعات آنلاین، آنچه می‌خوانید گزارشی است از خبرنگار رسانه MSNow از بلایی که رئیس جمهوری آمریکا بر سر جام جهانی ۲۰۲۶ آورده است:

«من به همراه دوستانم برای جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ به روسیه سفر کردم و این یکی از بهترین سفرهای زندگی من بود. ورود به این کشور مثل آب خوردن بود. بین تماشای مسابقات در سه شهر، بدون هیچ برنامه خاصی جز سرگرم کردن خودمان، این طرف و آن طرف می‌رفتیم. در پارک‌ها قدم می‌زدیم، معماری زیبا را تحسین می‌کردیم، به هنر نگاه می‌کردیم و شب و روز مهمانی می‌گرفتیم. روسیه به خاطر فرهنگ عمومی گرمش شناخته نمی‌شود، اما در چنین فضای جشن و سروری، پیدا کردن دوستان محلی آسان بود - که با برخی از آنها مدت‌ها بعد از آن تابستان در ارتباط ماندم.

این تجربه آنقدر خوب پیش رفت و من از این تجربه آنقدر احساس خوبی داشتم که بین بازگشت به آمریکا و پایان جام جهانی، به نوعی متوجه شدم که از تیم روسیه (در کنار دیگران) در پیشرفتش در این مسابقات، حتی به طرز مشکوکی، حمایت می‌کنم. وقتی به آن سفر فکر می‌کنم، فرهنگ غنی روسیه را به یاد می‌آورم که به ندرت در رسانه‌های غربی پوشش داده می‌شود.

یک دانشمند علوم سیاسی ممکن است خاطرات شیرین من از سفر جام جهانی روسیه را به عنوان نمونه‌ای کامل از اثربخشی شستشوی ورزشی توصیف کند - یعنی دولت‌ها رویدادهای ورزشی را برای تطهیر اعتبار خود و منحرف کردن توجه از اعمال نادرست خود ترتیب می‌دهند. جام جهانی دیدگاه من را نسبت به روسیه روشن‌تر کرد: یک تورنمنت خوب برگزار شد، ارتباطات اجتماعی ارگانیک و فضای دلپذیر، احساسات من را نسبت به این کشور بهبود بخشید. من زمان کمی را صرف فکر کردن به حاکم یا سرکوب در روسیه کردم و داستان‌های من در مورد سرگرمی‌های اطراف بازی‌هایی که دیدم، احتمالاً دیگران را تشویق کرد تا سفر به آنجا را در نظر بگیرند، یا حداقل کمی مثبت‌تر به این کشور فکر کنند.

به دونالد ترامپ فرصتی طلایی داده شد تا تصویر آمریکا را برای بازدیدکنندگان بین‌المللی در اینجا برای جام جهانی 2026 تقویت کند. او دلیل اصلی رنج بردن جهان از قیمت بالای نفت است. او نمی‌تواند راه خود را از جنگی شرم‌آور که به وضوح در حال باختن آن است، پیدا کند، گردشگری در حال سقوط و اعتبار بین‌المللی او به سرعت در حال کاهش است.

اما او همه چیز را خراب کرد.

میزبانان جام جهانی اغلب سیاست‌های ورودی خود را برای ساده‌سازی و تسریع ورود دارندگان بلیت جام جهانی، تسهیل کرده‌اند. نکته قابل توجه اینکه این امر حتی در مورد کشورهایی با سیاست‌های مهاجرتی محدودکننده، از جمله روسیه و قطر، دو میزبان آخر جام جهانی، صادق است. اما برای بسیاری از مردم در سال ۲۰۲۶، سفر به جام جهانی جهنمی، اگر نگوییم غیرممکن، بود. نیویورکر گزارش داد که امسال «اولین باری است که یک میزبان جام جهانی، بازدیدکنندگان از کشورهای شرکت‌کننده را به طور گسترده مسدود کرده است.» هواداران بیش از یک چهارم کشورهای شرکت‌کننده در این مسابقات با ممنوعیت‌ها، نرخ بالای رد ویزا یا محدودیت‌هایی از سوی ایالات متحده مواجه شدند.

رئیس انجمن هواداران اردن به بی‌بی‌سی گفت که بیش از ۴۰ مدرک را با خود به جلسه ویزای خود برده و درخواستش رد شده است. او پرسید: «اگر درخواست رئیس انجمن هواداران رد شود، چه کسی پذیرفته خواهد شد؟» (ایالات متحده توضیحی در مورد دلیل رد ویزا ارائه نمی‌دهد.) یک داور سومالیایی اجازه ورود به ایالات متحده برای انجام کارش را نداشت. تعدادی از بازیکنان، از جمله اعضای تیم عراق و هائیتی، برای دریافت ویزا با مشکل مواجه شدند یا در فرودگاه‌ها بازداشت شدند. بسیاری از روزنامه‌نگاران ورزشی از خاورمیانه و آفریقا از ورود منع شدند.

با تیم فوتبال ایران به جای ورزشکاران حرفه‌ای نخبه، مانند یک گروه قاتل رفتار شد. بسیاری از اعضای کادر پشتیبانی تیم از ورود به ایالات متحده منع شدند و تیم مجبور شد کمپ تمرینی اصلی خود را از ایالات متحده به مکزیک منتقل کند. همچنین به آنها زمان کمتری در ایالات متحده برای آماده‌سازی و ریکاوری پس از مسابقات داده شد. بدرفتاری دولت ایالات متحده با تیم و تلاش آشکار برای بدنام کردن آن، احتمالاً بر بازی ایران تأثیر گذاشته است. به طور خلاصه، دولت ترامپ به اشتباه تیم کشوری را که از باخت در جنگ به آن ناراحت است، در موقعیت نامساعد قرار داد و مجازات کرد.

بزرگ‌ترین اشتباه ترامپ، لابی‌گری تهاجمی جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، برای لغو محرومیت یک جلسه‌ای فیفا برای فولارین بالوگان، مهاجم ایالات متحده، پس از دریافت کارت قرمز در مسابقه ایالات متحده با بوسنی و هرزگوین بود. فیفا این محرومیت را لغو کرد، که نیویورک تایمز خاطرنشان کرد: «این اولین بار از سال ۱۹۶۲ است که فیفا به بازیکنی اجازه می‌دهد در یک بازی حضور یابد در حالی که پس از اخراج در جام جهانی، محروم می‌شد.»

فیفا خود این تصمیم را لغو نکرد، بلکه تنها بخشی از مجازات را لغو کرد - و تنها پس از آنکه ترامپ به اینفانتینوی رشوه‌خوار، که مدت‌هاست ژست چاپلوسی نسبت به ترامپ را حفظ کرده است، تکیه کرد. اگر فیفا فاسد نبود، در برابر فشار ترامپ برای محافظت از یکپارچگی مسابقات مقاومت می‌کرد. اما فساد فیفا افسانه‌ای است و پس از لغو آن، ترامپ به این ماجرای کثیف افتخار کرد.

یک دوست اتریشی به من گفت که فکر می‌کند کارت قرمز اعلام شده علیه بالوگون به طور ناعادلانه‌ای تیم آمریکا را از یک بازیکن ارزشمند محروم کرده است و او در ابتدا می‌خواست که ایالات متحده در مسابقه بعدی خود پیروز شود. اما پس از مداخله ترامپ، او تغییر موضع داد و از بلژیک حمایت کرد و از نتیجه ۴-۱ راضی بود.

تمام رذیلت‌هایی که ترامپ در طول این مسابقات از خود نشان داده - پیروزی به هر قیمتی، لذت بردن از ظلم، رفتار خصمانه با بیگانگان - تنها به عنوان تلاشی برای تحریک پایگاه سرسخت رو به کاهش خود معنا پیدا می‌کند. اما خودکامگان موفق و منطقی می‌دانند که چگونه مخاطبان مختلف را راضی کنند و در مورد فرصت‌های منحصر به فرد استراتژیک فکر کنند، و ترامپ به نحوه برخورد جامعه بین‌المللی با خود اهمیت می‌دهد. تعدادی از روس‌ها در طول جام جهانی ۲۰۱۸ با تلخی به من گفتند که مقامات، اجرای قانون را آسان‌تر ‌و نسبت به تظاهرات خیابانی رویکردی سهل‌گیرانه و تکان‌دهنده اتخاذ کرده‌اند.

آنها این را تلاش روسیه برای ارائه تصویری فریبنده از یک جامعه باز به بازدیدکنندگان می‌دانستند. ترامپ می‌توانست یک ماه از جنگ‌های فرهنگی معمول خود - بدون هیچ هزینه‌ای برای جایگاه داخلی‌اش - فاصله بگیرد و مقداری سرمایه سیاسی بین‌المللی ایجاد کند. اما او نمی‌تواند جلوی خودش را بگیرد. ترامپ حتی برای لحظه‌ای کوتاه هم نمی‌توانست دنیایی از مردم را تصور کند که صرفاً می‌خواهند رقابت شرافتمندانه را ببینند و از با هم بودن به خاطر با هم بودن لذت ببرند.

هیچ‌کدام از این‌ها به این معنی نیست که اکثر هوادارانی که به ایالات متحده آمدند، اوقات خوشی نداشتند و تبادلات فرهنگی دلگرم‌کننده‌ای را تجربه نکردند. اما احساسات خوب بازدیدکنندگان ما با حضور ترامپ و تخلفات بی‌شمارش اتفاق افتاد. این مسابقات با وجود اتحاد نامقدس ترامپ و اینفانتینو، در ایجاد شادی موفق بود. او به جای اینکه به آن بازدیدکنندگان اجازه دهد روی بهترین‌های آمریکا تمرکز کنند، بدترین جنبه‌های خودش را به آنها نشان داد.