هفته گذشته زهرا بهروزآذر، معاون امور زنان و خانواده رئیس‌جمهوری، از شکاف جنسیتی واضحی در رشته‌های فنی و مهندسی خبر داد و گفت: سؤال مهمی است که چرا یک رشته، «مردانه» تلقی می‌شود؟
به گزارش ایسنا، سیمین کاظمی، دکترای جامعه‌شناسی و عضو مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت دانشگاه شهید بهشتی‌ درباره دلایل این که چرا هنوز رشته‌هایی مانند مهندسی برق، مکانیک، کامپیوتر و برخی شاخه‌های فناوری، مردانه تلقی می‌شوند گفت: علم مردانه و زنانه نیست، ولی جامعه آن را جنسیتی می‌کند، زیرا مفروضات تبعیض‌آمیز و جنسیت‌زده، ذهنیت جمعی را شکل داده است.
طبق اظهارات وی، دو فرض اصلی وجود دارد که زنان را از ورود به رشته‌های مهندسی باز می‌دارد؛ فرض اول این است که زنان برای رشته‌های فنی و مهندسی مناسب نیستند که کاملا تبعیض‌آمیز و جنسیت‌زده است و استعداد و توانایی زنان را برای رشته‌های فنی و مهندسی رد می‌کند و فرض دوم این است که رشته‌های فنی و مهندسی برای زنان مناسب نیستند، چون بازار کار، مردانه است و با محدودیت‌های اجتماعی و فرهنگی زنان سازگار نیست.
وی ادامه داد: از بدو تولد با پیام‌ها و رفتارهای مختلف، تصورات جنسیت‌زده در کودکان شکل می‌گیرد؛‌ نوع اسباب بازی‌هایی که در اختیار کودکان قرار می‌گیرد، بازی‌هایی که به کودکان یاد می‌دهند، کارتُن‌هایی که کودکان تماشا می‌کنند، نوع تشویق و تحسینی که در کارهای مختلف از والدین و مراقبان و معلمان دریافت می‌کنند، محتوای کتب درسی و غیردرسی، دختران را با این واقعیت ترسناک روبه‌رو می‌کند که جنسیت، اساس محدودیت است و آن‌ها باید خود را با محدودیت‌ها مطابقت دهند و بپذیرند که پسران می‌توانند و حق دارند کارهایی انجام دهند که دختران نه توانایی آن را دارند و نه حق آن را.
کاظمی گفت: اگر دخترها بخواهند این محدودیت‌ها و ممنوعیت‌ها را پشت سر بگذارند از تصویر زن ایده‌آل و نرمال فاصله گرفته و ممکن است طرد یا دچار محرومیت شوند. چنین ملاحظاتی ممکن است زنان را در تصمیم‌گیری برای ورود به حیطه‌هایی مانند مهندسی که مردانه قلمداد می‌شوند، دچار تردید کند.
این جامعه‌شناس تصریح کرد: زنان به‌رغم تحصیلات و مهارت‌هایشان، یا بیکار می‌مانند یا وارد مشاغل غیرمرتبط و غیررسمی می‌شوند. محرومیت زنان از اشتغال، نه‌تنها محرومیت و تبعیض جنسیتی علیه زنان است، بلکه جامعه را دچار خسران بزرگی می‌کند.