به گزارش اطلاعات آنلاین، امروزه، بیش از ۶۰۰ کابل زیردریایی عملیاتی و برنامهریزیشده، حدود ۹۹ درصد از ترافیک دادههای بینالمللی را حمل میکنند. این خطوط فیزیکی در امتداد بخشهای جداافتادهای از کف اقیانوس امتداد یافته و کل شبکههای ارتباطی منطقهای را در کریدورهای ترانزیت باریکی قرار میدهند. یک حمله هدفمند به تنها چند نقطه اتصال حیاتی میتواند کل کشورها را از شبکه جهانی جدا کند.
«لی وی»، پژوهشگر اصلی این مطالعه و سرپرست تیمی از دانشگاه دفاع ملی چین، تحلیل خود را در نشریه Science and Technology Daily منتشر کرده است. در این گزارش، به تفصیل توضیح داده است که چگونه زیردریاییهای بدون سرنشین میتوانند خطوط فیبر نوری در اعماق دریا را پیدا، بررسی و قطع کنند.
زیردریاییهای هدایت شونده توسط هوش مصنوعی و تاکتیکهای کمین در اعماق دریا
سیستمهای دفاع دریایی سنتی، کشتیهای زیرسطحی را با استفاده از سیگنالهای صوتی و ارتباطات رادیویی ردیابی میکنند. با این حال، وسایل نقلیه زیرآبی خودران مدرن (AUV) از این روشهای تشخیص عبور میکنند، زیرا بدون خطوط مهار فعال یا سیگنالهای سطحی بلادرنگ عمل میکنند.
محققان قابلیتهای فنی کلیدی را شناسایی کردند که این پهپادها را به ابزارهای خرابکاری مؤثر تبدیل میکند:
استقامت خودمختار افزایشیافته: نرمافزار ناوبری هوش مصنوعی به زیردریاییها اجازه میدهد تا مسیرهای گشتزنی از پیش برنامهریزیشده را برای هفتهها بدون دخالت انسان دنبال کنند.
استقرار گروهی: اپراتورها میتوانند چندین پهپاد کوچک و کمهزینه را بهطور هم زمان پرتاب کنند تا مسیرهای کابل را شناسایی کنند یا در چندین سایت حملاتی را انجام دهند.
هماهنگی چند دامنهای: نیروهای نظامی میتوانند پهپادهای زیرسطحی را به کشتیها و هواپیماهای سطحی متصل کنند و شبکههای نظارتی یکپارچهای را در سراسر حوضههای اقیانوسی ایجاد کنند.
بدون خدمه انسانی، زیردریاییهای بدون سرنشین میتوانند عمیقتر فرو بروند و ماهها در زیر آب بمانند. این قابلیت، بستر آرام دریا را به یک عرصه نظامی مورد مناقشه تبدیل میکند.
سرمایهگذاریهای دفاعی جهانی و مراکز فرود استراتژیک
مراکز داده تجاری و ایستگاههای فرود ساحلی با خطرات مشابهی روبرو هستند. مارسی، فرانسه، به عنوان یک دروازه اصلی اینترنت اروپا عمل میکند و خطوط بینالمللی حیاتی مانند سیستم کابل 2 Africa را مهار میکند. 2 Africa با بیش از ۲۸۰۰۰ مایل، اروپا، آفریقا و خاورمیانه را از طریق ایستگاههای فرود در بنادر ساحلی کلیدی به هم متصل میکند.
تمرکز این همه کابل حیاتی در تنها چند مکان ساحلی، آسیبپذیری جدی ایجاد میکند. از کار انداختن یک مرکز فرود اصلی میتواند بانکها، خدمات اورژانسی و شبکههای دولتی را در چندین قاره فلج کند.
حفاظت از زیرساختهای حیاتی در اعماق اقیانوس
علاوه بر این، تعمیر کابلهای زیردریایی آسیبدیده همچنان یک فرآیند کند و از نظر فنی طاقتفرسا است. کشتیهای تعمیر تخصصی باید محل شکستگی را پیدا کنند، کابل را به سطح آب ببرند و رشتههای ظریف فیبر نوری را با دست به هم متصل کنند. آب و هوای دریاهای آزاد و اعماق بسیار زیاد میتواند به راحتی این تعمیرات را برای هفتهها یا ماهها به تأخیر بیندازد.
از آنجا که پهپادهای زیرآبی ارزانتر و رایجتر میشوند، محافظت از این خطوط حیاتی فیزیکی اکنون نیاز به نظارت مداوم دارد. دولتها در حال سرمایهگذاری در آرایههای حسگر صوتی، پهپادهای گشتزنی خودکار و زرههای کابلی تقویتشده برای دفاع از بستر دریا هستند. در نهایت، کنترل کف اقیانوسهای عمیق به مرکز امنیت جهانی و ثبات اقتصادی تبدیل شده است.