به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از میلیاری واچ، به گفته میخائیل استرلتس، مدیر دفتر طراحی، کابین خلبان اضافی به هواپیما اجازه می‌دهد به عنوان یک پست فرماندهی هوابرد عمل کند که قادر به هدایت هواپیماهای جنگی بدون سرنشین و همزمان انجام ماموریت‌های جنگنده متعارف است. این هواپیما که به طور گسترده با نام سوخو-۵۷دی شناخته می‌شود، اولین پرواز خود را در 19 مه انجام داد.

استرلتس توضیح داد که خدمه دوم به مدیریت سامانه‌های بدون سرنشین اختصاص داده خواهد شد و به خلبان اجازه می‌دهد کاملاً بر پرواز هواپیما و اجرای وظایف رزمی تمرکز کند. او این قابلیت را "یکی از فناوری‌های کلیدی نسل ششم" توصیف کرد که نشاندهنده تأکید فزاینده بین‌المللی بر ادغام جنگنده‌های سرنشین‌دار با هواپیماهای خودران و نیمه‌خودران است. این طرح مفهومی عمدتاً بر کنترل جنگنده بدون سرنشین سنگین S-70 Okhotnik متمرکز است که چند سال در کنار Su-57 در حال توسعه بوده است. روسیه بارها Okhotnik را یک "هواپیمای همراه وفادار" که برای همراهی جنگنده طراحی شده معرفی کرده است، با محموله تسلیحاتی بزرگ و قابلیت‌های پیشرفته رادارگریزی که به طور بالقوه آن را به یک عامل افزایش دهنده نیرو تبدیل می‌کند.

به گفته استرلتس، اپراتور دوم همچنین می‌تواند چند پهپاد مجهز به هوش مصنوعی یا کل دسته‌های هوایی را به جای یک هواپیمای واحد هماهنگ کند و نقش Su-57 را فراتر از یک جنگنده سنتی گسترش دهد. وی افزود که این هواپیمای دو سرنشینه همچنین به عنوان یک آزمایشگاه پرواز برای آزمایش فناوری‌های هوش مصنوعی که در حال حاضر در حال توسعه هستند، عمل خواهد کرد. انتظار می‌رود ادغام هوش مصنوعی نقش بسیار مهمی در هوانوردی رزمی آینده ایفا کند و به ادغام حسگرها، تشخیص هدف، برنامه‌ریزی ماموریت، جنگ الکترونیکی و کنترل خودکار هواپیماهای بدون سرنشین کمک کند. استفاده از یک جنگنده عملیاتی برای ارزیابی این سامانه‌ها، امکان اصلاح نرم‌افزارها و مفاهیم عملیاتی جدید را قبل از معرفی گسترده‌تر در ناوگان هواپیماهای رزمی آینده روسیه فراهم می‌کند.

مقام‌های روسی از مراحل اولیه برنامه، در مورد یک سوخو-۵۷ دو سرنشینه بحث کرده‌اند، با تمرکز قوی بر ارزش عملیاتی آن به جای کاربرد آن به عنوان یک هواپیمای آموزشی تبدیلی. برخلاف جنگنده‌های قبلی شوروی و روسیه که اغلب به مدل‌های آموزشی دو سرنشینه اختصاصی نیاز داشتند، سامانه‌های کنترل پرواز دیجیتال مدرن، الزامات آموزشی را کاهش داده‌ و نقش‌های رزمی تخصصی را به توجیه قوی‌تری برای توسعه یک نسخه دو سرنشینه تبدیل می‌کنند. این مفهوم به طور گسترده منعکس‌کننده روندهای نوظهور در سایر نیروهای هوایی بزرگ است، به طوری که چین اولین جنگنده نسل پنجم دو سرنشینه جهان، J-20S، را در سال‌های ۲۰۲۳-۲۰۲۴ به خدمت گرفته است. J-20S در کنار مزایایی از نظر اشتراک‌گذاری بار کاری برای عملیات‌های رزمی پیچیده و فرماندهی و کنترل نسبت به سایر جنگنده‌های J-20، دارای طراحی بهینه‌شده‌ای است که می‌تواند یک کنترل‌کننده را برای همراهی هواپیماهای بدون سرنشین «وینگمن» در خود جای دهد.

سرگئی بوگدان، خلبان ارشد آزمایشگر برنامه جنگنده نسل پنجم سوخو-۵۷، در ماه مه در مورد پتانسیل آینده طراحی دو سرنشین سوخو-۵۷ توضیح داد و اظهار داشت: «الگوی جنگ در حال تکامل است و قابلیت‌های رزمی یک واحد با هواپیماهای دو سرنشین می‌تواند گسترش یابد. این قالب به ویژه در زمینه ماهیت شبکه محور درگیری‌های مدرن اهمیت پیدا می‌کند. عملکردها و قابلیت‌های یک هواپیمای دو سرنشین (کابین خلبان) برای تعامل با سایر هواپیماها بسیار گسترده‌تر است.» وی افزود که ممکن است در آینده نزدیک ماموریت‌های بیشتری به این هواپیما اختصاص داده شود، «اما این موضوع مربوط به آینده است؛ پنجره فرصت رزمی برای هواپیماهای دو سرنشین تازه در حال باز شدن است.»