حمیدرضا شکارسری

خوانش شعری از حمید تیموری فرد
 گاف گزاف
«گاف گزاف بود
گرمای لوت
دروغی بزرگ
درّه مرگ
تن تو
گندم بریان جهان است.»۱

« گندم بریان » یا « ریگ سوخته » منطقه ای است در شرق شهرستان راور و شمال شهرستان شهداد در استان کرمان، به وسعت تقریبی ۴۸۰ کیلومتر که از گرم ترین نقاط کره زمین محسوب می شود و به دلیل همین گرما هیچ موجود زنده ای در آن وجود ندارد و پوشیده از سنگ های آتشفشانی سیاه است.
توصیف این منطقه با این جزئیات به این دلیل بود تا عظمت توصیف «حمید تیموری فرد»را از تن معشوق دریابیم. آیا هیچ تنی ، حتی اگر تن زیباترین معشوق جهان باشد ، چنین گرم و جانفرسا هست؟ اساساً   آیا یک چنین حرارت هولناکی می تواند لذتبخش باشد؟ 
این مبالغه شاعرانه از آنجا که مضمونی شاعرانه است، اتفاقاً می تواند شگردی موفق باشد، چرا که در این موقعیت، هرچه فاصله میان مشبه و مشبه به بیشتر باشد، تشبیه نیز تکان دهنده تر و مؤثرتر باشد. هیچ مخاطبی نمی آید دماسنج خود را در «گندم بریان» و تن معشوق امتحان کند تا به درستی یا نادرستی گزاره شاعرانه این مضمون شهادت دهد! در شعر و هنر، محور صدق و کذب بی اعتبار می شود و اقناع عقل جای خود را به رضایت ذوق می دهد . 
در مضمون مورد نظر ما اما وجه شبه، گرمای زیاد هر دو طرف تشبیه است. مخاطب باید بتواند نوع پوشش سنگی منطقه و فقدان زندگی در آن را فراموش کند وگرنه ناخودآگاه نمی تواند از این تشبیه دور از ذهن لذت ببرد. آنگاه آغوش معشوق نه تنها لذتبخش نخواهدبود، بلکه مرگ آفرین هم خواهد شد(اگر تیموری فرد این مرگ را نیز به شهادت تشبیه نکرده باشد!) 
در این میان، سطر «دره  مرگ » بدون کارکرد باقی مانده است. منطقه ای در کالیفرنیای آمریکا که پست ترین، خشک ترین و گرم ترین منطقه در آمریکای شمالی محسوب می شود. شاعر کار شعر را با گندم بریان درآورده است و دره مرگ را بی نقش در شعر رها کرده است. راستی تا این نوشتار به اتمام نرسیده، از تراکم گاف های متن هم یاد کنیم که به غنای آوایی متن افزوده است.

۱ـ رَچیایِ رجزخوانی،حمید تیموری فرد،سولار،۱۴۰۴