به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، داستان زندگی حرفهای ریک بیکر پر از جرقههای خلاقیت و پشتکار است. او در ۲۲ سالگی، در حالی که نخستین خشتهای یکی از درخشانترین کارنامههای سینمایی را میچید، به همراه ویلیام فریدکین، کارگردان نامدار، برای گریم مکس فون سیدو در فیلم ماندگار «جنگیر» راهی شهر باستانی حضر در عراق شد. فریدکین که با گذرنامه جعلی سفر میکرد و پروژه درگیر طوفانهای سهمگین گردوغبار و گرمای طاقتفرسا بود، خاطراتی فراموشنشدنی برای بیکر رقم زد. اگرچه بیکر در آن پروژه کار سادهای مثل نگهداری بطری چسب بر عهده داشت، اما این تجربه سرآغاز راهی بزرگ بود که او را به قلههای صنعت فیلمسازی رساند.
در طول بیش از چهار دهه فعالیت حرفهای، بیکر با خلق آثار متمایز، فرهنگ عامه و سینمای وحشت را دگرگون ساخت. هیولاهای خیرهکننده و فراموشنشدنی در ویدیوی مشهور «تریلر» مایکل جکسون، دستساختههای بینظیر این هنرمند است. او همچنین طراح بند موسیقی کانتی در فیلم حماسی «جنگ ستارگان» بود. یکی از نقاط عطف کارنامه او در سال ۱۹۹۹ رقم خورد؛ زمانی که با افشاگری هوشمندانه در مطبوعات مانع از آن شد که استودیو برای فیلم «چگونه گرینچ کریسمس را دزدید» به جای استفاده از طرحهای خارقالعاده او، تنها چهره جیم کری را سبز رنگ کند. این پافشاری بر اصالت هنر طراحی، ششمین جایزه اسکار را برای او به ارمغان آورد.
مواجهه با هوش مصنوعی
در دنیایی که این روزها تسخیر جلوههای کامپیوتری (CGI) و هوش مصنوعی شده است، نظرات بیکر طراوت خاصی دارد. او که در سال ۲۰۱۹ تاکید کرده بود جلوههای کامپیوتری هرگز نمیتواند جایگزین کارهای لمسشدنی تیم او شود، اکنون درباره هوش مصنوعی نیز نگاهی واقعبینانه دارد. بیکر معتقد است هرچند استفاده غیرمجاز از آثار هنرمندان برای آموزش هوش مصنوعی ناپسند است، اما این فناوری نیز ابزار جدیدی است که مهارتهای تازه خلق میکند. به باور او، همانطور که در روزهای ظهور فناوریهای دیجیتال همه فکر میکردند راه حل نهایی پیدا شده است، این تب نیز فروکش خواهد کرد؛ چرا که در نهایت دنیا از تصاویر بیش از حد همگن و یکدست خسته خواهد شد و دوباره به دنبال هنرمندی اصیل برای خلق طراحیهای واقعی میگردد.
با وجود بازنشستگی از تولیدات بزرگ سینمایی پس از فیلم «مالفیسنت» در سال ۲۰۱۴، بیکر هرگز دست از تلاش نکشیده است. او با فروتنی تمام به پرورش نسل آینده هنرمندان جلوههای ویژه گریم ادامه میدهد. بزرگترین افتخار او تربیت چهرههایی چون راب بوتین (خالق اثر ماندگار «موجود») و استیو جانسون (طراح شخصیت «لایمر» در «شکارچیان روح») است. این روحیه سخاوت علمی، میراثی است که او از الگو و الگوی بزرگ خود، دیک اسمیت (طراح چهرهپردازی آثار تاریخی چون پدرخوانده)، آموخته بود.
امروزه نیز بیکر را میتوان در کارگاه شخصیاش در حال وررفتن با قطعات و ابزار گریم یافت. سال گذشته، او در بازسازی ویدیوی «تریلر» برای فیلم زندگینامهای موزیکال «مایکل»، حتی ماسک قالبگیریشده از چهره واقعی مایکل جکسون را در اختیار پروژه قرار داد. عشق او به آثارش به قدری عمیق است که همسرش، سیلویا آباسکال، با لبخندی تأیید میکند که او همواره اشیاء نزدیک به قلبش را با دقت نگهداری کرده است.
علاقه عمیق بیکر به ساخت موجودات پیچیده و طبیعی در آثار متعدد او بازتاب یافته است؛ از بازسازی شاهکار «گرملینها ۲: دستهی جدید» با آن آزمایشگاه ژنتیکی و الهام از پرترههای جوزپه آرچیمبولدو گرفته تا آثار خشنتر و ساختارشکنانهای که الهامبخش نسل جوان فیلمسازان مستقل شده است. با این حال، بیکر در قلب خود یک سنتگرای اصیل هالیوودی باقی مانده است که بوریس کارلوف را میپرستد و نخستین ماسک فرانکنشتاین را در ۱۳ سالگی ساخت.
او با کارنامهای درخشان که شامل طراحی هفت پروژه میمونسان (از جمله پوشیدن لباس کینگ کونگ در نسخه ۱۹۷۶) و شش پروژه گرگنما میشود، در پاسخ به این پرسش که آیا موجودات پشمالو را بیشتر دوست دارد یا گرگنماها، با لبخند میگوید که مدتها در پی ساختن کاملترین و بینقصترین لباس گوریل بوده است، اما در نهایت حقیقت ساده و جاری زندگیاش این است که او از روز ازل، شیفته و عاشق تمام موجودات پشمالو بوده و خواهد ماند.