به گزارش اطلاعات آنلاین، این موتور مانورهای پیشرفته آکروباتیک را امکان‌پذیر می‌کند که به خلبان اجازه می‌دهد از حملات موشکی فرار کند. اثبات روشن این موضوع توسط نمایش خلبان آزمایشی سرگئی بوگدان در نمایشگاه هوایی Aero India امسال ارائه شد. در کنترل‌های «پنجاه و هفتمین»، او مجموعه‌ای گیج‌کننده از مانورهای آکروباتیک را انجام داد. در میان آنها مانورهایی بود که نیاز به توقف در ارتفاع ۶۰۰ متری داشتند.

روستک خاطرنشان کرد در طول مانور بوگدان، «موتور تا ۲۰۰۰ درجه سانتیگراد در داخل گرم می‌شود. این یک آزمایش حیاتی در آستانه یک گرمای شدید است که نیروگاه داخلی به لطف قابلیت اطمینان بالای طراحی خود با موفقیت در برابر آن مقاومت می‌کند.» در این بیانیه آمده است که انجام چنین مانورهای آکروباتیک پیچیده و خطرناکی از اهمیت عملی بسیار زیادی برخوردار است، زیرا مانورپذیری بالا به جنگنده اجازه می‌دهد از حملات موشکی دشمن بگریزد. سوخو-۵۷ در حال حاضر به موتور AL-41F-1، مشتق از AL-31F شوروی که از فناوری‌های نسل بعدی استفاده می‌کند، متکی است.

سوخو-۵۷ در ابتدا برای ادغام AL-51F، یک پیشرانه نسل بعدی بدون نقص، طراحی شده بود، گرچه تأخیرهای عمده در توسعه مانع از ورود آن به خدمت شده است. اکنون انتظار می‌رود این موتور حدود سال ۲۰۳۰ در مدل بهبودیافته سوخو-۵۷M1 عملیاتی شود. وادیم بادخا، مدیر عامل شرکت هواپیمایی متحد دولتی روسیه، در ماه ژوئن اعلام کرد که تحویل و ادغام نوع جدیدی از موتور «در سال‌های آینده» آغاز خواهد شد، هر چند پس از تأخیرهای مکرر، توانایی روسیه برای توسعه طراحی نسل بعدی مورد تردید قرار گرفته است.

موتور WS-15 که نیروی محرکه جنگنده J-20 چین و موتور F135 که نیروی محرکه جنگنده F-35 ایالات متحده را تامین می‌کند، در حال حاضر از نظر عملکرد، پیشروهای جهان محسوب می‌شوند و انتظار می‌رود چین حدود سال 2030 موتور جدیدی را برای تامین نیروی اولین جنگنده‌های نسل ششم خود به خدمت بگیرد.