به گزارش اطلاعات آنلاین، کشاورزی کار آسانی نیست. یک کشاورز باید تمامی روز را در فضای باز سپری کند تا بتواند مواد غذایی و تازه تولید کند. به علاوه باید صبح بسیار زود پیش از طلوع خورشید به مزرعه برود و ۱۴ ساعت روز خود را با کار سخت فیزیکی، کود حیوانی و دوشیدن شیر از گاوها پر کند. خوشبختانه فناوری به یاری کشاورزان آمده است و کار سخت روی زمین زراعی را تا حدی برای آنها آسان تر کرده است.

در سال ۱۷۹۴ شخصی به نام «ایلای ویتنی» حق انحصاری برای ثبت اختراع ماشین پنبه پاک کنی خود را کسب کرد. این ماشین در پاک کردن دانه های نرم و کرکی پنبه تحول بزرگی ایجاد کرد. در سال های اخیر نیز مخترعان عصر کنونی در حال ارتقاء دادن کارایی ماشین آلات کشاورزی هستند؛ از تراکتورهای مجهز و روبات های شیردوش تا ابزارهای دستی هوشمند که می توانند میزان نیتروژن خاک را اندازه گیری کنند.

بعضی از ماشین ها و ابزارهای ساخته شده برای استفاده در زمین های همه کشاورزان قابل دسترسی نیستند اما با کاهش قیمت آنها کشاورزان بیشتری می توانند آنها را تهیه کنند.

روبات شیردوش

یکی از ده فناوری جدید کشاورزی روبات شیردوش است. اگر کسی تا به حال شیر گاو را دوشیده باشد می داند که فشردن پستان های گاو چندان کار خوشایند و آسانی نیست. به علاوه کاری است که به زمان مشخص و زیادی احتیاج دارد؛ باید پیش از طلوع آفتاب دوشیدن شیر گاوها را آغاز کرد. در حین این که چند نفر که می توانستند هر کدام بخشی از کار کشاورزی و دامداری را بر عهده بگیرند باید به طور هم زمان فقط به انجام این کار بپردازند. در نتیجه عده ای از کشاورزان برای انجام این کار نه چندان خوشایند به روبات های شیردوش روی آورده اند.

ماشین های روباتیک شیردوش فقط به نظارت یک نفر برای غذا دادن و دوشیدن شیر گاوها نیاز دارند. آنها علاوه بر این که گاوها را برای دوشیدن شیرشان در یک صف قرار می دهند، کیفیت شیر خارج شده و تعداد دفعات دوشیدن شیر را نیز کنترل می کنند و حتی گاوهایی را که آماده هستند را از بقیه گاوها تشخیص می دهند. جالب است که گاوها نیز به خوبی خود را با شیردوش های روباتیک سازگار می کنند و برای این که روزی پنج یا شش مرتبه دوشیده شوند از خود تمایل نشان می دهند. این در حالی است که با نیروی انسانی معمولاً دو بار در روز شیر از آنها گرفته می شود.

اتوپروب

فناوری دوم ماشین نمونه برداری خاک است. این ماشین که اتوپروب نام دارد به کشاورز امکان می دهد تا در عرض چند ثانیه ده ها بار از خاک مورد نظر خود نمونه برداری کند. این ماشین که توسط یک تراکتور کشیده می شود، به طور معمول زمین را به عمق ۱۵ سانتی متر می کند و از خاک نمونه برمی دارد. بنابراین دیگر نیازی به وسیله ای نیست که زمین را جستجو کرده و به شیوه نوک زدن در خاک سوراخ ایجاد می کند. در عوض، تولید کنندگان محصولات کشاورزی می توانند با استفاده از این فناوری به طور منظم نمونه برداری کنند و در طول زمان نمونه های گرفته شده از یک نقطه را با هم مقایسه کنند. نمونه برداری از خاک برای کشاورزان امر بسیار مهمی است؛ چون با انجام این کار آنها اطلاعات لازم درباره میزان مواد مغذی خاک را که برای بیشترین میزان محصول دهی نیاز دارند به دست می آورند.

رایانش ابری

رایانش ابری مدل رایانشی بر پایه شبکه های رایانه ای مانند اینترنت است که الگوی تازه برای عرضه، مصرف و تحویل خدمات رایانشی با به کارگیری شبکه ارائه می کند. از رایانش ابری فقط افرادی که به طور حرفه ای با فناوری های رایانه ای سر و کار دارند استفاده نمی کنند. کشاورزی نیز مانند هر شغل دیگری نیازمند افرادی است که بتوانند انواع مختلف داده ها را به خوبی سازمان دهی کنند. این کار تهیه سیاهه یا صورت کالا، برنامه زمان بندی تجهیزات کاربردی، الگوهای آب و هوایی و البته فراهم آوردن اطلاعات مربوط به میزان محصول دهی است.

با ذخیره داده ها در یک سرور از راه دور که از طریق اینترنت قابل دسترسی است کاربرها می توانند داده های خود را در رایانه ها و ابزارهای دیگر با هم تطبیق دهند و با بهره گیری از نرم افزارهای تعریف شده پی ببرند که به طور دقیق زمین های کشاورزی چه تغییراتی می کنند و چه اتفاقی در آنها می افتد.

حسگرهای نیتروژن

نیتروژن یکی از اجزای کلیدی تشکیل دهنده کودهای شیمیایی مرغوب است. نیتروژن میزان محصول دهی گیاهانی که از چنین کودی تغذیه می کنند و این عنصر را دوباره به هوا پس می دهند افزایش می دهد. مشکل زمانی بروز می کند که نیتروژنی که به هوا بازگردانده نمی شود وارد آب های زیرزمینی می شود. این فرایند نه فقط سبب تغییرات آب و هوایی می شود، بلکه برای ماهیان و دیگر جانداران آبزی نیز زیان آور است. نیتروژن بیش از اندازه به خود محصولات کشاورزی نیز آسیب می زند.

فناوری مانند Green Seeker دارای یک حسگر نوری است می توان میزان سلامتی گیاه کاشته شده را اندازه گیری کرد که در نتیجه آن کشاورزان می توانند به طور کارآمدی از کودها استفاده کنند. این حسگر نورهای قرمز و مادون قرمز را به محصولات کاشته شده می تاباند و مقدار نوری که گیاهان منعکس می کنند را اندازه گیری می کند. هر چه نور منعکس شده بیشتر باشد گیاه مورد نظر سالم تر است و بنابراین کم تر به کود نیاز دارد.

برچسب های الکتریکی برای کنترل تغذیه و حرکت دام

برچسب های الکتریکی قابل نصب روی گوش و پای گاوها فناوری سودمند دیگری هستند که روی خود چیپ های تشخیص فرکانس های رادیویی (RFID) را دارند. با کمک این فناوری دامداران می توانند پی ببرند که هر کدام از گاوهای آنها چه میزان و چگونه علوفه خورده است. تغییرات در الگوهای تغذیه نشان دهنده این هستند که گاو مشکلی در بدن خود دارد که نمی تواند به طور نرمال تغذیه کند.

امروزه دامداران می توانند با کمک گام شمارهایی که روی قوزک پای گاوها نصب می شوند پی ببرند که آنها چه مدت زمانی را در حالت توقف و چه مدتی در حال راه رفتن هستند. این امر روشن می کند که آیا حیوان سالم است یا بیمار. با شناسایی و تشخیص بیماری های دهانی یا بیماری جنون گاوی می توان میزان تلفات را به حداقل رساند.

ماشین کاشت هیبرید

کشاورزی صحیح کار دشواری نیست، بلکه یک هنر هم به شمار می آید. این که کشاورز تصمیم بگیرد چه نوع دانه ای را در چه زمینی بکارد هنر محسوب می شود. ماشین کاشت هیبریدی که با انرژی الکتریکی کار می کند به طور خودکار نوع دانه کاشته شده را با تغییر زمین کشاورزی عوض می کند. این ماشین دانه ها را فقط از یک لوله واحد عبور می دهد و با حرکت از یک زمین کشاورزی به زمین دیگر نوع دانه عبوری تغییر می کند.

نرم‌افزار آبیاری زمین زراعی

یکی از مهم ترین وظایف یک کشاورز اطمینان حاصل کردن از این است که به میزان کافی آب به محصول او می رسد، به ویژه زمانی که میزان بارش باران کم باشد یا پیش بینی نشده باشد. فناوری جالبی که به خدمت کشاورزان آمده است یک سری نرم افزارهای کاربردی ویژه تلفن های هوشمند است که آبیاری هوشمند نام دارد. با کمک این نرم افزار کشاورزانی که پنبه، توت فرنگی و مرکبات کاشته اند می توانند شرایط آب و هوایی منطقه خود را برای محصولات خود به طور مرتب چک کنند. دانشمندان کشاورزی دانشگاه جورجیا در ایالات متحده امریکا نرم افزاری هوشمند را طراحی کرده اند که از فناوری  GPS که پیش از این هم در تلفن های هوشمند موجود بود استفاده کردند تا کشاورزان بتوانند با روشی جدید پی ببرند که محصول آنها به چه میزان آبیاری نیاز دارد. آنها این کار را با تخمین میزان روزانه جذب H۲O توسط گیاه و میزان بارش منطقه ای از طریق اتصال به نزدیک ترین ایستگاه هواشناسی انجام می دهند.

پهپادها

با شنیدن نام پهپادها بسیاری از مردم تصور می کنند که منظور هواپیماهای بدون سرنشینی هستند که برای جمع آوری اطلاعات و پرتاب بمب در قلمروی کشورهای دیگر استفاده می شوند. ولی در حوزه کشاورزی عملکرد آنها به گونه ای دیگر است. این روبات های پرنده می توانند در آسمان همانند یک جفت چشم تیزبین عمل کنند. با کمک دوربین هایی که روی آنها نصب شده اند کشاورزان می توانند بر محصولات خود نظارت داشته باشند، آفت های آنها را شناسایی کنند و مطمئن شوند که آبیاری به خوبی صورت می گیرد. این ماشین های پرنده اغلب بالگردهای کوچکی هستند که به کمک  GPS می توان آنها را بدون سرنشین به هوا فرستاد و مجهز به دوربین هستند. این پهپادها توسط نرم افزار به طور خودکار در هوا پرواز کرده، دوربین را کنترل کرده و عکس های گرفته شده را ذخیره  و مرتب می کنند تا تصویر دقیقی از محصول کاشته شده به کشاورز بدهند و هشدار لازم درباره الگوهای کاشت نادرستی که از روی زمین دیده نمی شوند را هم ارائه دهند.

تراکتور بدون راننده

نهمین فناوری که به خدمت کشاورزی درآمده تراکتور بدون راننده است. این فناوری به قدری هیجان انگیز است که زندگی کشاورزی را متحول کرده است. برای برخی از ما این ماشین ممکن است ترسناک هم به نظر برسد؛ تصور این که درون یک تراکتور با سرعت زیاد در بزرگراهی در حرکت است در حالی که شخصی پشت فرمان نیست ترس ایجاد می کند. این حس در مورد کشاورزان هم تا حدی وجود دارد و آنها در این که اجازه بدهند ماشین های بدون سرنشین در زمین کشاوزی آنها حرکت کنند به تردید می اندازند. ولی در واقع سازندگان آنها معتقدند که این فناوری کار کاشت، داشت و برداشت محصول را راحت تر کرده است. بدین ترتیب کشاورز یک تراکتور را روی زمین خود به کار می اندازد که این تراکتور به تراکتورهای دیگر که عملکرد آن را تقلید می کنند متصل می شود.

تراکتور مجهز به GPS

کشاورزانی که هنوز به تراکتورهای بدون سرنشین اطمینان ندارند می توانند از فناوری GPS استفاده کنند تا بیشترین استفاده از زمان را در پشت فرمان تراکتور خود ببرند. GPS  همچنین به آنها کمک می کند تا بین دو نقطه الف و ب کوتاه ترین مسیر را انتخاب کنند.

این فناوری به کشاورزان امکان می دهد تا در به کارگیری زمان، انرژی و کود مصرفی صرفه جویی کنند و نیز آنها را مطمئن می سازد که دو بار از یک مسیر عبور نمی کنند.