به گزارش اطلاعات آنلاین، دنیای گرم و سوزانی درون زمین است که حرارت آن به بیش از پنج هزار درجه سلسیوس می رسد. این گرما از سه منبع اصلی نشأت می گیرد: گرمای به جا مانده از زمان شکل گیری سیاره که هنوز از بین نرفته است، گرمای سایشی (اصطکاک) که مواد پرچگال تر هسته با فرو رفتن به مرکز سیاره ایجاد می کنند و گرمای ناشی از واپاشی عناصر رادیواکتیو.

زمین به دنبال فرایند برافزایشی شکل گرفته است. پس از پدید آمدن منظومه شمسی، شهاب سنگ ها با نیروی گرانش یکدیگر را جذب کرده و اجرام بزرگ تری را به وجود آوردند که توده های بزرگ تر را به سوی خود کشاندند تا سیاره ها به اندازه کنونی خود رسیدند. این فرایند گرمای زیادی را انباشت کرد.

هنگامی که دو جسم به هم برخورد می کنند، گرما تولید می شود. به همین دلیل است که وقتی مدت نسبتاً زیادی دست هایمان را به هم زنیم، گرم می شوند. زمانی که چکش مرتب به میخ کوبیده می شود نیز گرما ایجاد می شود. در مورد زمین، گرمای حاصل از برخوردها هنوز از بین نرفته است و اکنون ۱۰ درصد از مجموع گرمای درون زمین را تشکیل می دهد.

اما منبع اصلی گرمای زمین واپاشی عناصر رادیواکتیو است. واپاشی هسته ای یک فرایند طبیعی است؛ عناصر ناپایدار مثل  U۲۳۸ (اورانیوم) یا  K۴۰ (پتاسیم) با گذشت زمان به ثبات می رسند و محصولاتی از جمله P ۲۰۶ (سرب) برای اورانیوم و Ar ۴۰ (آرگون) برای پتاسیم را تولید می کنند. این فرایند گرما تولید می کند که ۹۰ درصد از مجموع گرمای زمین را تشکیل می دهد.

فاجعه آهن

سیاره زمین از هسته خود قدیمی‌تر است. هنگامی که زمین حدود ۴.۵ میلیارد سال پیش تشکیل شد، یک توپ یکنواخت از سنگ داغ بود. واپاشی رادیواکتیو و گرمای باقی مانده از تشکیل سیاره (برخورد، تجمع و فشرده‌سازی سنگ‌های فضایی) باعث شد که توپ حتی داغ‌تر شود. در نهایت، پس از حدود ۵۰۰ میلیون سال، دمای سیاره جوان ما تا نقطه ذوب آهن یعنی حدود ۱۵۳۸ درجه سانتی گراد بالا رفت. این لحظه محوری در تاریخ زمین، «فاجعه آهن» نامیده می‌شود.

فاجعه آهن امکان حرکت بیشتر و سریع‌تر مواد مذاب و سنگی زمین را فراهم کرد. مواد نسبتاً شناور مانند سیلیکات‌ها، آب و حتی هوا، نزدیک به سطح خارجی سیاره باقی ماندند. این مواد به گوشته و پوسته اولیه تبدیل شدند. قطرات آهن، نیکل و سایر فلزات سنگین به سمت مرکز زمین جذب شدند و به هسته اولیه تبدیل شدند. این فرآیند مهم، «تمایز سیاره‌ ای» نامیده می‌شود.

هسته زمین کوره «گرادیان زمین‌گرمایی» است. گرادیان زمین‌گرمایی، افزایش گرما و فشار در داخل زمین را اندازه‌گیری می‌کند. گرادیان زمین‌گرمایی حدود ۲۵ درجه سانتی گراد در هر کیلومتر عمق است. عوامل اصلی ایجاد گرما در هسته، واپاشی عناصر رادیواکتیو، گرمای باقی مانده از تشکیل سیاره و گرمای آزاد شده هنگام جامد شدن هسته بیرونی مایع در نزدیکی مرز آن با هسته داخلی است.

برخلاف پوسته و گوشته غنی از مواد معدنی، هسته تقریباً به طور کامل از فلز به طور خاص، آهن (Fe) و نیکل (Ni)  ساخته شده است. عناصری که در آهن حل می‌شوند، به نام سیدروفیل‌ها نیز در هسته یافت می‌شوند. از آنجا که این عناصر به ندرت در پوسته زمین یافت می‌شوند، بسیاری از سیدروفیل‌ها به عنوان "فلزات گرانبها" طبقه‌بندی می‌شوند. عناصر سیدروفیل شامل طلا، پلاتین و کبالت هستند.

هسته هرگز منجمد نمی شود یا یخ نمی‌زند. فرآیند تبلور بسیار کند است و تجزیه رادیواکتیو مداوم درون زمین آن را حتی بیشتر کند می‌کند. دانشمندان تخمین می‌زنند که حدود ۹۱ میلیارد سال طول می‌کشد تا هسته کاملاً جامد شود اما خورشید در زمانی کمتر از آن یعنی حدود پنج میلیارد سال دیگر به پایان عمرش خواهد رسید.