به گزارش اطلاعات آنلاین و به گفته فرماندهی مرکزی ایالات متحده، در حال حاضر تمرکز فراوانی از ناوشکنهای آمریکایی در حال پشتیبانی از عملیات در منطقه هستند. تا 14 سپتامبر، دو ناوشکن در دریای سرخ و 13 ناوشکن دیگر در دریای عرب حضور داشتند. این جنگ شدت عملیاتی را که میتواند بر ناوشکنهای منفرد فعال در اطراف نقاط حساس دریایی مهم راهبردی، حتی علیه دشمنانی مانند ایران، تحمیل شود، نشان داده است.
استقرار مجدد در خاورمیانه در حالی است که نیروی دریایی همچنان با مشکلات بسیار زیادی در حفظ برنامههای تعمیر و نگهداری برنامهریزیشده شناورهای سطحی خود مواجه است. دفتر بودجه کنگره در دسامبر ۲۰۲۵ گزارش داد که تعمیرات اساسی ناوشکنهای کلاس آرلی برک که بین سالهای ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ آغاز شده بود، به طور متوسط ۲۶ درصد بیشتر از تخمینهای نهایی برنامهریزیشده نیروی دریایی به طول انجامیده است.
۲۲۵ دوره تعمیر و نگهداری بررسیشده توسط CBO نیز تقریباً ۸ درصد بیشتر از زمان برنامهریزیشده اولیه به نیروی کار نیاز داشته است. CBO پیشبینی کرده است که این ناوشکنها به طور میانگین بیش از ۹ سال از عمر مفید خود را صرف تعمیر و نگهداری خواهند کرد که معادل تقریباً ۲۷ درصد از طول عمر عملیاتی برنامهریزیشده آنهاست. این بیش از دو برابر تقریباً چهار سالی بود که برنامههای تعمیر و نگهداری نیروی دریایی در سال ۲۰۱۲ پیشبینی کرده بود.
عوامل متعددی به عنوان عوامل مؤثر در این تأخیرها شناسایی شدند، از جمله افزایش سن ناوگان، تعمیر و نگهداری که قبلاً به تعویق افتاده بود، تأخیر در بازرسیها و اعطای قراردادها، کارهای اضافی غیرمنتظره، کمبود یا تأخیر در قطعات و مواد و الزامات نوسازی. میانگین سن ناوگان کلاس آرلی برک از تقریباً ۱۰ سال در سال ۲۰۱۱ به ۲۰ سال در سال ۲۰۲۴ افزایش یافته است. اگرچه ناوشکنهای جدیدتر Flight IIA و Flight III در حال ورود به خدمت هستند، بخش زیادی از ناوگان شامل کشتیهای قدیمیتری است که برای ادامه خدمت به نگهداری گستردهتر نیاز دارند. تولید ناوشکنها همچنان کند بوده و از تولید ناوشکنها در چین و به میزان کمتری در کره شمالی پیشی گرفته است.
الزامات عملیاتی فعلی یک مشکل تعادل دشوار را ایجاد میکند. نگه داشتن تعداد زیادی ناوشکن مستقر، قابلیتهای دفاع موشکی و تهاجمی زیادی را در خاورمیانه برای ایالات متحده فراهم میکند، اما استقرار طولانیمدت میتواند فرسودگی کشتیهایی را که ممکن است از قبل نیاز به نگهداری گسترده داشته باشند، افزایش دهد.
نیروی دریایی با استناد به ملاحظات امنیتی-عملیاتی و طبقهبندی، از ارائه جزئیات مربوط به وضعیت آمادگی فعلی ناوشکنهای خود یا تأثیر بالقوه عملیاتهای خاورمیانه بر برنامههای استقرار آینده خودداری کرده است. این چالش به ویژه مهم است زیرا ناوشکنها در دوران گسترش تهدیدات موشکی، برای عملیات نیروی دریایی ایالات متحده به طور فزایندهای اهمیت یافتهاند.
نیروی دریایی اولین ناوشکن کلاس Arleigh Burke مدل Flight III خود، یعنی USS Jack H. Lucas، را در دسامبر 2025 به خدمت گرفت و آغاز آخرین مرحله از قدیمیترین برنامه ناوشکن جهان را رقم زد. با به آب انداختن اولین کشتی از این کلاس، USS Arleigh Burke، که در سال 1988 به آب انداخته و در ژوئیه 1991 به خدمت گرفته شد، سوالات فزایندهای در مورد قابلیت دوام این کشتیها در برابر دشمنان همسطح، و به ویژه ناوشکنهای کلاس Type 052D و Type 055 که بسیار جدیدترند و ستون فقرات ناوگان رزمی سطحی چین را تشکیل میدهند، مطرح شده است. با توجه به اینکه کلاس Arleigh Burke ستون فقرات نیروی رزمی سطحی بزرگ نیروی دریایی را تشکیل میدهد، عملیات طولانیمدت با سرعت بالا میتواند فراتر از خاورمیانه گسترش یابد و توانایی نیروی دریایی را در ایجاد تعادل بین استقرارهای رو به جلو و نگهداری و نوسازی، که تاکنون کمبود آن احساس شده است، آزمایش کند.