به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از سی‌ان‌ان، ادو برگر، استاد نجوم در دانشگاه هاروارد، گفت: «من می‌دانم که سیگنال‌های رادیویی با جستجو برای هوش فرازمینی مرتبطند. اما این چیزی بسیار متفاوت است.»
این کشف که در مقاله جدیدی شرح داده شده، انفجارهای رادیویی تکراری را ردیابی می‌کند که به نظر می‌رسد از سیاره فراخورشیدی بتا پیکتوریس بی، واقع در ۶۳ سال نوری از زمین - فاصله کوتاهی از نظر نجومی - ناشی می‌شوند. این غول گازی، حدود ۱۲ برابر جرم مشتری، یکی از سه سیاره‌ای است که به دور یک ستاره جوان با جرم ۱.۷۵ برابر خورشید می‌چرخد.
به گفته برگر، محقق مرکز اخترفیزیک | هاروارد و اسمیتسونیان در کمبریج، ماساچوست، فرآیندهای مرتبط با میدان مغناطیسی سیاره، انتشار رادیویی را تولید می‌کنند. به طور خاص، این تشخیص شامل شفق‌هایی شبیه به شفق‌های قطبی زمین است - نمایش‌هایی دیدنی که با طوفان‌های مغناطیسی شامل ذرات باردار خورشید ایجاد می‌شوند. برگر، یکی از نویسندگان مقاله که در ۱۵ سپتامبر در پلتفرم پیش‌چاپ ArXiv منتشر شد، افزود: «برای دیدن امواج رادیویی که تا فرکانس‌هایی که ما مشاهده کردیم امتداد دارند، به یک میدان مغناطیسی فوق‌العاده قوی نیاز دارید.»
همه سیارات میدان مغناطیسی ندارند. آنهایی که میدان مغناطیسی دارند از یک سپر طبیعی که انرژی مخرب را منحرف می‌کند، بهره می‌برند. به عنوان مثال، میدان مغناطیسی زمین، جو ما را از جدا شدن توسط باد خورشیدی، یک جریان مداوم پلاسما که حاوی ذرات باردار مانند پروتون‌ها و الکترون‌ها است، محافظت می‌کند.
برگر گفت: «میدان مغناطیسی روی این سیاره حداقل ۲۰۰ برابر قوی‌تر از میدان مغناطیسی مشتری است.» طبق گفته ناسا، میدان مغناطیسی مشتری به اندازه کافی قدرتمند است تا یک مگنتوسفر - منطقه‌ای از فضا که تحت تأثیر میدان مغناطیسی قرار دارد - ایجاد کند که به عنوان بزرگ‌ترین ساختار در منظومه شمسی ما رتبه‌بندی می‌شود و تا ۳ میلیون کیلومتر به سمت خورشید امتداد دارد.
ستاره‌شناسان این نوع سیگنال را انتشار رادیویی شفق قطبی می‌نامند. این پدیده قبلاً از مشتری، زحل و خورشید و همچنین ستارگان خارج از منظومه شمسی و اجرام سردی که به عنوان کوتوله‌های قهوه‌ای شناخته می‌شوند - واسطه‌ای بین ستاره و سیاره - مشاهده شده است. این نوع سیگنال همان چیزی است که برگر و همکارانش از بتا پیکتوریس بی شناسایی کردند، که در نهایت به وجود یک میدان مغناطیسی شدید که باعث ایجاد شفق قطبی و انتشار رادیویی می‌شود، اشاره دارد.
جوزف کالینگهام، دانشیار موسسه نجوم آنتون پانه‌کوک در دانشگاه آمستردام هلند، گفت: «پیش از این نشانه‌هایی از انتشار امواج رادیویی از سیارات فراخورشیدی وجود داشت، اما هیچ‌کدام تأیید نشده بودند، عمدتاً به این دلیل که نمی‌توانستیم رد کنیم که منبع در واقع ستاره میزبان است. آنچه برای این مطالعه منحصر به فرد است این است که آنها انتشار را به خود سیاره، جدا از ستاره، محدود می‌کنند.»
منظومه بتا پیکتوریس از نظر نجومی بسیار جوان است و حدود ۲۳ میلیون سال قدمت دارد، در مقایسه با سن منظومه شمسی ما که ۴.۵ میلیارد سال است. بتا پیکتوریس b - سیاره‌ای که سیگنال رادیویی احتمالاً از آن سرچشمه می‌گیرد - سال ۲۰۰۸ کشف شد. دو سیاره دیگر، بتا پیکتوریس c و بتا پیکتوریس d، به ترتیب در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۶ کشف شدند.
این منظومه سیاره‌ای از جمله منظومه‌هایی است که بیشترین مطالعات روی آن در کهکشان ما انجام شده است و ستاره آن میزبان ۳۰ دنباله‌دار در حال چرخش و یک دیسک غول‌پیکر از گرد و غبار و بقایای ستاره‌ای است که تلسکوپ فضایی هابل ناسا در سال ۲۰۱۵ از آن به طور مفصل عکس‌برداری کرد. برخی از بقایای چرخان در این دیسک چرخان، بقایای تشکیل سیاره هستند.