به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، تاپین ترانه‌سرایی است که کلماتش در حنجره التون جان طنین‌انداز شد، بیش از ۳۰۰ میلیون نسخه آلبوم فروخت و ترانه‌هایی ساخت که حافظه جمعی چند نسل را شکل دادند. با این حال، او ترجیح می‌دهد «مرد کارت اعتباری» باشد؛ همان کسی که در خیابان‌های لندن یا سانتا باربارا بی‌نام‌ونشان قدم می‌زند و تنها زمانی شناسایی می‌شود که نامش روی کارت بانکی به چشم بیاید.
امروز تاپین در ۷۶ سالگی، نخستین آلبوم کاملاً مستقل خود با نام The Sea Has No Mercy را روانه بازار کرده است؛ اثری که در آن نه تنها ترانه‌ها، بلکه ساخت موسیقی را نیز خود بر عهده داشته است. این آلبوم نه ادعایی برای فتح دوباره جدول‌های فروش، بلکه بیانیه‌ای دیرهنگام و روایتی بی‌پرده از پیرانه سری است. صدای او که با گذشت زمان جلایی از تجربه‌های تلخ و شیرین یافته، در ترانه‌هایی چون Joker به غرش درمی‌آید تا به قول خودش، از حقِ غر زدن در سنین سالمندی دفاع کند.
تاپین همواره در سایه شوخ‌طبعی و اجراهای اغراق‌آمیز التون جان زیسته، اما هرگز حضوری خنثی نداشته است. او که روزگاری در دهه ۱۹۷۰ میلادی، کانون شب‌نشینی‌های معروف لس‌آنجلس و کلوپ «خون‌آشامان هالیوود» در کنار چهره‌هایی چون کیث مون، رینگو استار و آلیس کوپر بود، اکنون سال‌هاست از آن هیاهو فاصله گرفته است. دلبستگی او به فرهنگ آمریکایی چنان عمیق شد که ریشه‌های بریتانیایی‌اش را کاملاً تحت‌الشعاع قرار داد؛ تا جایی که او سال‌ها در مسابقات رودیو و اسب‌دوانی حرفه‌ای شرکت کرد و مالک یکی از سرکش‌ترین گاوهای وحشی سال در آمریکا شد.
آلبوم تازه او ترکیبی مجذوب‌کننده از موسیقی فولک، کانتری و بافت‌های صوتی تاریک است که در نشویل ضبط شده و حتی چهره‌هایی چون لی آن وومک و دخترش جورجی در آن هم‌خوانی کرده‌اند. برای تاپین، این آلبوم تلاشی «صددرصد خودخواهانه» پس از انتشار زندگی‌نامه‌اش بود؛ تلاشی برای زمزمه کردن رازهایی که سال‌ها پسِ پشت ملودی‌های پرشور التون جان پنهان مانده بود.
او لبخند می‌زند: «یعنی در این آلبوم غر زدن‌های زیادی وجود دارد، اما من کاملا معتقدم که در سن و سال من، ما اجازه داریم این کار را بکنیم. این آلبوم نوعی بیانیه اواخر عمر است؛ این کاملاً خود من در این نقطه از زمان است.»
برنی تاپین پس از گپ‌وگفتی کوتاه، کلاهش را بر سر می‌گذارد و بی‌آنکه توجه کسی در خیابان‌های پاییزی لندن به او جلب شود، به آرامی ناپدید می‌شود تا برای شام به دوست قدیمی‌اش آلیس کوپر بپیوندد. او ثابت کرده است که می‌توان یکی از برجسته‌ترین غول‌های تاریخ موسیقی بود، اما همچنان لذت بی‌بدیل هیچ‌کس نبودن در میان ازدحام عابران را واگذار نکرد.